Η καρδιοαναπνευστική ικανότητα αποτελεί έναν ολοκληρωμένο δείκτη της φυσιολογικής υγείας, αλλά πώς αυτή η ικανότητα σχετίζεται με διάφορες συνιστώσες της σωματικής σύστασης και με την καρδιομεταβολική υγεία σε ενήλικες του γενικού πληθυσμού παραμένει ασαφές, ειδικά σε άτομα με παχυσαρκία. Η μελέτη Framingham, η οποία αποτελεί προοπτική επιδημιολογική μελέτη ενηλίκων που διαμένουν στην κοινότητα, εκκίνησε το 1948 και στη συνέχεια επεκτάθηκε, ώστε να συμπεριλάβει τα παιδιά των αρχικών ενηλίκων συμμετεχόντων και τους/τις συζύγους των παιδιών τους (2η Γενιά), καθώς και τα εγγόνια τους και τους/τις συζύγους των εγγονιών τους (3η Γενιά). Δεδομένα από 2.647 συμμετέχοντες (53% γυναίκες, μέση ηλικία 54 έτη) της 3η Γενιάς της μελέτης ανέδειξαν ότι μεταξύ των συνιστωσών της σωματικής σύστασης, η άλιπη μάζα είχε την ισχυρότερη συσχέτιση με την καρδιοαναπνευστική ικανότητα σε άτομα μέσης ηλικίας του γενικού πληθυσμού. Ειδικότερα, μια αύξηση της άλιπης μάζας κατά 1 kg συσχετίστηκε με αύξηση της μέγιστης τιμής της πρόσληψης οξυγόνου (VO2) κατά 43 ml/min. Ωστόσο, παρατηρήθηκαν διαφορές ανάλογα με το φύλο στις σχέσεις μεταξύ σωματικής σύστασης και καρδιοαναπνευστικής ικανότητας, με τις γυναίκες να παρουσιάζουν ισχυρότερες θετικές συσχετίσεις μεταξύ καρδιοαναπνευστικής ικανότητας και λιπώδους μάζας σε σύγκριση με τους άνδρες. Συνολικά, η σύγκριση της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου (VO2max) με βάση την άλιπη μάζα έναντι της συνολικής σωματικής μάζας οδήγησε σε διαφορετικά συμπεράσματα όσον αφορά τις συσχετίσεις της καρδιοαναπνευστικής ικανότητας με την παχυσαρκία και τη μεταβολική υγεία. Τα συμπεράσματα αυτά υπογραμμίζουν το ρόλο των καρδιομεταβολικών παραγόντων κινδύνου και την ανάγκη στόχευσής τους πέραν της ίδιας της παχυσαρκίας.
Διαβάστε το πλήρες άρθρο ΕΔΩ