Η σωματική άσκηση έχει αναδειχθεί ως μια πολλά υποσχόμενη μη φαρμακολογική παρέμβαση για τη γνωστική δυσλειτουργία, ωστόσο η πιο αποτελεσματική μορφή άσκησης παραμένει αδιευκρίνιστη. Πολύ πρόσφατη μελέτη που πραγματοποιήθηκε από μέλη του Εθνικού Κέντρου “Exercise is Medicine-Greece” είχε ως στόχο να συγκρίνει τις οξείες επιδράσεις δύο πρωτοκόλλων άσκησης με ποδήλατο, διαλειμματικής μορφής υψηλής ταχύτητας έναντι συνεχόμενης ποδηλάτησης μέτριας έντασης, στη γνωστική και εκτελεστική απόδοση ασθενών με ήπια γνωστική διαταραχή. Δεκαεπτά ασθενείς (10 γυναίκες και 7 άνδρες, ηλικίας 65,5 ± 8,85 έτη) με διάγνωση ήπιας γνωστικής διαταραχής ή νόσου Αλτσχάιμερ σε πρώιμο στάδιο συμμετείχαν, με τυχαία σειρά, σε τρεις διαφορετικές συνθήκες: συνεχόμενης ποδηλάτησης, διαλειμματικής ποδηλάτησης υψηλής ταχύτητας/χαμηλής αντίστασης, και συνθήκη ελέγχου (χωρίς άσκηση). Οι γνωστικές παράμετροι αξιολογήθηκαν αμέσως πριν και μετά την ολοκλήρωση της κάθε συνθήκης. Τα ευρήματα της μελέτης ανέδειξαν ότι, μία μεμονωμένη συνεδρία διαλειμματικής ποδηλάτησης υψηλής ταχύτητας βελτίωσε τη συνολική γνωστική λειτουργία, τις εκτελεστικές λειτουργίες και τη σημασιολογική ευχέρεια ασθενών με ήπια γνωστική διαταραχή, επιτυγχάνοντας μεγαλύτερη βελτίωση σε σύγκριση με τη συνεχόμενη αερόβια άσκηση ή τη συνθήκη ελέγχου. Τα ευρήματα αυτά υπογραμμίζουν τη δυνατότητα αξιοποίησης της διαλειμματικής ποδηλάτησης υψηλής ταχύτητας/χαμηλής αντίστασης ως αποτελεσματικής μη φαρμακολογικής παρέμβασης για την άμεση βελτίωση της γνωστικής απόδοσης ηλικιωμένων με ήπια γνωστική διαταραχή.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο ΕΔΩ