Τα παιδιά σχολικής ηλικίας αντιμετωπίζουν συνεχείς εκπαιδευτικές απαιτήσεις που αυξάνονται με την πάροδο του χρόνου. Ο εξωσχολικός αθλητισμός αναπτύσσει δεξιότητες που περιλαμβάνουν σωματική άσκηση, κοινωνικούς κανόνες, τυπικές πρακτικές και ορθολογικό ανταγωνισμό, που μπορούν να διευκολύνουν τη σχολική επιτυχία. Πρόσφατη μελέτη εξέτασε σε 746 κορίτσια και 721 αγόρια τις πιθανές συσχετίσεις μεταξύ της συμμετοχής τους στον αθλητισμό κατά τη μέση παιδική ηλικία (στις ηλικίες 6 έως 10 ετών) και μεταγενέστερων δεικτών σχολικής επιτυχίας τους στην εφηβεία (στις ηλικίες 12 έως 17 ετών). Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν ότι η συμμετοχή των παιδιών στον αθλητισμό από το νηπιαγωγείο έως την τετάρτη τάξη του δημοτικού προέβλεψε τις μακροπρόθεσμες πιθανότητες σχολικής επιτυχίας τους, ανεξάρτητα από ατομικούς/οικογενειακούς συγχυτικούς παράγοντες. Συγκεκριμένα, η συστηματική συμμετοχή των μαθητών σε αθλητικές δραστηριότητες προέβλεψε τους αυξημένους δείκτες μελλοντικής επιτυχίας και τις μειώσεις της σχολικής αποτυχίας και του κινδύνου εγκατάλειψης του σχολείου, έως το τελευταίο έτος της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Συμπερασματικά, η συγκεκριμένη μελέτη παρέχει εντυπωσιακά τεκμήρια για τις μακροπρόθεσμες συσχετίσεις μεταξύ της αθλητικής συμμετοχής των παιδιών και των επακόλουθων δεικτών σχολικής επιτυχίας, σε φυσιολογικά αναπτυσσόμενα αγόρια και κορίτσια μέχρι το τέλος της εφηβείας τους. Η τακτική συμμετοχή τους στον αθλητισμό αύξησε τις εκπαιδευτικές τους προοπτικές, αυξάνοντας ενδεχομένως και τις ευκαιρίες επιτυχίας στην επερχόμενη ενήλικη ζωή.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

PAGANI, L. S., K. HARANDIAN, B. GAUTHIER, L.-A. KOSAK, B. NECSA, and M. S. TREMBLAY. Middle Childhood Sport Participation Predicts Timely Long-Term Chances of Academic Success in Boys and Girls by Late Adolescence. Med. Sci. Sports Exerc., Vol. 56, No. 11, 2184-2194, 2024.

Η ανεπαρκής καθημερινή συμμετοχή σε μέτρια έως έντονη σωματική δραστηριότητα στους εφήβους με νοητικές και αναπτυξιακές αναπηρίες, η οποία είναι ελλιπέστερη από εκείνη που παρατηρείται στους εφήβους χωρίς αναπηρίες, συνδέεται με μειωμένη καρδιαγγειακή και μυϊκή λειτουργική ικανότητα, φτωχές κινητικές δεξιότητες και υψηλό επιπολασμό υπερβάλλοντος σωματικού βάρους και παχυσαρκίας. Πρόσφατη κλινική μελέτη διερεύνησε την αποτελεσματικότητα ενός 18-μηνου προγράμματος σωματικής δραστηριότητας που εφαρμόστηκε εξ αποστάσεως σε εφήβους (ηλικίας περίπου 16 ετών, 52% γυναίκες) με νοητικές και αναπτυξιακές αναπηρίες, σε σύγκριση με τα αποτελέσματα του ίδιου προγράμματος που συνδυάστηκε με συνεδρίες εκπαίδευσης/υποστήριξης από την πλευρά των γονέων για τη συμμετοχή των εφήβων στο πρόγραμμα σωματικής δραστηριότητας. Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν σημαντικές βελτιώσεις στα επίπεδα μέτριας έως έντονης σωματικής δραστηριότητας, καθώς και στη μυϊκή λειτουργική ικανότητα των εφήβων στους 6, 12 και 18 μήνες εφαρμογής του προγράμματος, χωρίς ωστόσο να παρατηρούνται διαφορές μεταξύ των δύο μορφών εφαρμογής του σε κανένα χρονικό σημείο. Συμπερασματικά, οι υποστηρικτικές γονεϊκές συστάσεις δεν είχαν καμία επιπρόσθετη επίδραση στις βελτιώσεις της καθημερινής συμμετοχής των εφήβων σε μέτριες έως έντονες σωματικές δραστηριότητες, υποδηλώνοντας ότι οι εξ αποστάσεως συνεδρίες άσκησης με ελάχιστη γονεϊκή συμμετοχή μπορούν να αποτελέσουν τον πυρήνα των παρεμβάσεων για την αύξηση της καθημερινής σωματικής δραστηριότητας σε εφήβους με νοητικές και αναπτυξιακές αναπηρίες.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

PTOMEY, L. T., R. A. WASHBURN, J. LEE, J. R. SHERMAN, A. M. RICE, J. C. DANON, D. A. WHITE, A. N. SZABO-REED, B. C. HELSEL, and J. E. DONNELLY. An Individual versus Parent Supported Physical Activity Intervention in Adolescents with Intellectual Disabilities. Med. Sci. Sports Exerc., Vol. 56, No. 12, pp. 2256-2266, 2024.

Η τακτική άσκηση και η βελτίωση της διατροφής συνιστώνται ευρέως για τα άτομα με

σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, με στόχο τη βελτίωση της ευαισθησίας στην ινσουλίνη και του γλυκαιμικού τους ελέγχου. Ειδικότερα, ο χρονισμός άσκησης και λήψης τροφής παρουσιάζει ενδιαφέρον για τα άτομα με διαβήτη τύπου 2, ως πιθανή μέθοδος βελτιστοποίησης του γλυκαιμικού ελέγχου, παρ΄ όλα αυτά, το βέλτιστο διατροφικό περιβάλλον για άσκηση δεν είναι ακόμη αποσαφηνισμένο, ιδίως μακροπρόθεσμα. Πρόσφατη μελέτη συνέκρινε την επίδραση της τακτικής πρωινής άσκησης μετά από ολονύκτια νηστεία έναντι της μεταγευματικής άσκησης (μετά το πρωϊνό γεύμα), συνολικής διάρκειας 16 εβδομάδων, ως προς τη γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη (HbA1c) και το ηπατικό λίπος σε ενήλικα άτομα με διαβήτη τύπου 2. Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν ότι η ομάδα άσκησης υπό νηστεία είχε μεγαλύτερη βελτίωση της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης σε σύγκριση με την ομάδα μεταγευματικής άσκησης. Επίσης, ενώ δεν υπήρχε διαφορά ως προς τις μεταβολές του ηπατικού λίπους μεταξύ των ομάδων, ωστόσο το σπλαχνικό και το ενδομυϊκό λίπος  μειώθηκαν σε μεγαλύτερο βαθμό μετά από την άσκηση με νηστεία. Συμπερασματικά,  τα ευρήματα αυτά υποδηλώνουν ότι η άσκηση μετά από ολονύκτια νηστεία μπορεί να αποτελεί μια αποτελεσματική επιλογή για τη βελτίωση των μακροπρόθεσμων δεικτών γλυκαιμίας και των έκτοπων αποθηκών λίπους σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο:ΕΔΩ

Jordan L. Rees, Devyn Walesiak, Richard Thompson, Diana Mager, Peter Senior and Normand G. Boulé. HbA1c and Liver Fat Following 16 Weeks of Fasted versus Fed Exercise Training in Adults with Type 2 Diabetes. Med Sci Sports Exerc. Sep 16, Online ahead of print., 2024.