Η καρδιοαναπνευστική ικανότητα αποτελεί έναν ολοκληρωμένο δείκτη της φυσιολογικής υγείας, αλλά πώς αυτή η ικανότητα σχετίζεται με διάφορες συνιστώσες της σωματικής σύστασης και με την καρδιομεταβολική υγεία σε ενήλικες του γενικού πληθυσμού παραμένει ασαφές, ειδικά σε άτομα με παχυσαρκία. Η μελέτη Framingham, η οποία αποτελεί προοπτική επιδημιολογική μελέτη ενηλίκων που διαμένουν στην κοινότητα, εκκίνησε το 1948 και στη συνέχεια επεκτάθηκε, ώστε να συμπεριλάβει τα παιδιά των αρχικών ενηλίκων συμμετεχόντων και τους/τις συζύγους των παιδιών τους (2η Γενιά), καθώς και τα εγγόνια τους και τους/τις συζύγους των εγγονιών τους (3η Γενιά). Δεδομένα από 2.647 συμμετέχοντες (53% γυναίκες, μέση ηλικία 54 έτη) της 3η Γενιάς της μελέτης ανέδειξαν ότι  μεταξύ των συνιστωσών της σωματικής σύστασης, η άλιπη μάζα είχε την ισχυρότερη συσχέτιση με την καρδιοαναπνευστική ικανότητα σε άτομα μέσης ηλικίας του γενικού πληθυσμού. Ειδικότερα, μια αύξηση της άλιπης μάζας κατά 1 kg συσχετίστηκε με αύξηση της μέγιστης τιμής της πρόσληψης οξυγόνου (VO₂) κατά 43 ml/min. Ωστόσο, παρατηρήθηκαν διαφορές ανάλογα με το φύλο στις σχέσεις μεταξύ σωματικής σύστασης και καρδιοαναπνευστικής ικανότητας, με τις γυναίκες να παρουσιάζουν ισχυρότερες θετικές συσχετίσεις μεταξύ καρδιοαναπνευστικής ικανότητας και λιπώδους μάζας σε σύγκριση με τους άνδρες. Συνολικά, η σύγκριση της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου (VO₂max) με βάση την άλιπη μάζα έναντι της συνολικής σωματικής μάζας οδήγησε σε διαφορετικά συμπεράσματα όσον αφορά τις συσχετίσεις της καρδιοαναπνευστικής ικανότητας με την παχυσαρκία και τη μεταβολική υγεία. Τα συμπεράσματα αυτά υπογραμμίζουν το ρόλο των καρδιομεταβολικών παραγόντων κινδύνου και την ανάγκη στόχευσής τους πέραν της ίδιας της παχυσαρκίας.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

Vaishnavi Krishnan, Sandhiya Ravichandran, Priya Gajjar, Andrew S Perry, Patricia E. Miller, Ramachandran S. Vasan, Ravi V. Shah, Gregory D. Lewis, Douglas P. Kiel8, Matthew Nayor. Body Composition, Obesity, and Cardiorespiratory Fitness in the Community. Medicine & Science in Sports & Exercise Publish Ahead of Print, August 18, 2026. DOI: 10.1249/MSS.0000000000004105.

Στα παιδιά (ηλικία: ≤14 ετών) και τους εφήβους (ηλικία: 15–19 ετών), ο καρκίνος παρουσιάζει μεγάλη ετερογένεια και διαφέρει ουσιαστικά από τις κακοήθειες των ενηλίκων. Λόγω των πολυάριθμων επιπλοκών και των λειτουργικών διαταραχών που συνδέονται με τη θεραπεία, είναι αυξανόμενος ο αριθμός των τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων μελετών που αξιολογούν τις επιδράσεις των προγραμμάτων άσκησης σε παιδιά και εφήβους που πάσχουν από καρκίνο. Η παρούσα Δήλωση Συναίνεσης Εμπειρογνωμόνων του Αμερικανικού Κολεγίου Αθλητιατρικής (ACSM) είχε σκοπό να διαμορφώσει τις αρχικές κατευθυντήριες οδηγίες άσκησης για παιδιά και εφήβους με καρκίνο. Σύμφωνα με τα πορίσματά της, η άσκηση μπορεί γενικά να πραγματοποιείται με ασφάλεια από αυτόν τον κλινικό πληθυσμό. Υπάρχουν μέτριες ενδείξεις ότι η συνδυαστική άσκηση (αερόβια και ενδυνάμωσης) μπορεί να βελτιώσει δύο συχνές παραμέτρους υγείας που σχετίζονται με τον καρκίνο ή τη θεραπεία του, τη μειωμένη μυϊκή δύναμη και τη λειτουργική ικανότητα, αλλά όχι τα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας αυτών των ασθενών. Μέτριες ενδείξεις υποστηρίζουν επίσης ότι η αερόβια άσκηση βελτιώνει την καρδιοαναπνευστική ικανότητα μετά τη θεραπεία (αλλά όχι κατά τη διάρκειά της). Ανεπαρκείς είναι οι ενδείξεις για άλλες σημαντικές παραμέτρους υγείας (π.χ. για την καρδιακή λειτουργία, την υγεία των οστών και την ανοσολογική λειτουργία), γεγονός που αντανακλά ένα κενό στην υπάρχουσα γνώση. Συνολικά, οι προτεινόμενες συστάσεις θα πρέπει να χρησιμεύσουν ως αρχικός οδηγός για τους επαγγελματίες της υγείας και της άσκησης που ασχολούνται με παιδιά και εφήβους που πάσχουν από καρκίνο. Αν και οι τρέχουσες εξελίξεις στο πεδίο αυτό είναι ενθαρρυντικές, απαιτείται περισσότερη έρευνα για να καλυφθούν τα εναπομείναντα κενά γνώσης, ώστε να υποστηριχθεί καλύτερα ο συγκεκριμένος πληθυσμός και να βελτιωθεί η αντίστοιχη κλινική πρακτική.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο εδώ:

FRIDH, M. K., S. KESTING, M. A. NEU, P. L. VALENZUELA, M. WOGKSCH, S. N. CULOS-REED, K. H. SCHMITZ, K. K. NESS, S. J. FLECK, C. FIUZA-LUCES, and A. LUCIA. Initial Exercise Guidance for Children and Adolescents during and beyond

Πρόσφατη μελέτη διερεύνησε εάν η σωρευτική σωματική δραστηριότητα (ΣΔ) κατά την νεαρή ηλικία (9–24 έτη), την ενήλικη ζωή (24–48 έτη), ή από την παιδική έως τη μέση ηλικία (9-48 έτη) σχετίζεται με γνωστικές αλλαγές στη μέση ηλικία, και εάν αυτές οι συσχετίσεις διαφέρουν ανάλογα με το φύλο. Η μελέτη χρησιμοποίησε δεδομένα από 1.353 συμμετέχοντες (57% γυναίκες) σε διαχρονική πληθυσμιακή μελέτη, η οποία ξεκίνησε το 1980 στη Φινλανδία. Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν ότι τα υψηλότερα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής συσχετίστηκαν με μικρότερη μείωση της ικανότητας επεξεργασίας πληροφοριών κατά μέση ηλικία, καθώς και με μικρότερη μείωση της λειτουργικής μνήμης στους άνδρες. Η σωματική δραστηριότητα κατά τη διάρκεια της ζωής δεν συσχετίστηκε με άλλες γνωστικές λειτουργίες. Η σωματική δραστηριότητα κατά τη νεαρή ηλικία δεν ανέδειξε κάποια συσχέτιση με γνωστικές αλλαγές μετά τη διόρθωση ως προς τη σωματική δραστηριότητα στην ενήλικη ζωή, και το αντίστροφο. Συνολικά, τα ευρήματα της μελέτης υποδηλώνουν ότι τα άτομα με υψηλότερα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους παρουσιάζουν μικρότερη μείωση στις εκτελεστικές πτυχές της γνωστικής λειτουργίας κατά τη μέση ηλικία.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο εδώ:

SYVÄOJA H. J., T. H. SUOMINEN, T. KUKKO, M. A. HEISKANEN, J. NEVALAINEN, K. PAHKALA, X. YANG, J. MYKKÄNEN, J. VIIKARI, M. JUONALA, M. KÄHÖNEN, T. P. LAITINEN, P. TOSSAVAINEN, E. JOKINEN, T. LEHTIMÄKI, A. AHOLA-OLLI, O. T. RAITAKARI, S. P. ROVIO, and T. H. TAMMELIN. Physical Activity Since Childhood and its Association with Changes in Midlife Cognitive Functions: A Longitudinal Prospective Cohort Study. Med. Sci. Sports Exerc., Vol. 58, No. 9, pp. 1927–1936, 2026.