Η σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Υγείας 2026 επικεντρώνεται στο θέμα “Μαζί για την υγεία: Στεκόμαστε στο πλευρό της επιστήμης”, τονίζοντας τη δύναμη της επιστημονικής συνεργασίας και τον κρίσιμο ρόλο των τεκμηριωμένων λύσεων στον τομέα της υγείας, συμπεριλαμβανομένης της σωματικής άσκησης, στην οικοδόμηση ενός πιο υγιούς μέλλοντος. Στο πλαίσιο αυτό, το παγκόσμιο κίνημα EXERCISE IS MEDICINE® αποτελεί θεμελιώδη, μη φαρμακολογική παρέμβαση για την πρόληψη και θεραπεία χρόνιων παθήσεων και βασικά στοιχεία του επισημαίνονται με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Υγείας. Συγκεκριμένα, η εκστρατεία “Μαζί για την υγεία: Στεκόμαστε στο πλευρό της επιστήμης” 2026 καλεί τις κυβερνήσεις και τους πολίτες να υιοθετήσουν προσεγγίσεις βασισμένες σε επιστημονικά στοιχεία για την προστασία της υγείας. Αυτό σημαίνει την υιοθέτηση προγραμμάτων συστηματικής άσκησης που έχουν σχεδιαστεί από τους ειδικούς επιστήμονες και για τα οποία επιστημονικά στοιχεία έχουν αποδείξει ότι αυξάνουν τη μακροζωία και τη ποιότητα ζωής. Έτσι, το κίνημα EXERCISE IS MEDICINE® αποσκοπεί στην ενσωμάτωση της αξιολόγησης των επιπέδων σωματικής δραστηριότητας και της συνταγογράφησης της άσκησης ως μέρους της υγειονομικής περίθαλψης, γεφυρώνοντας το κενό μεταξύ της κλινικής πρακτικής και της σωματικής ευρωστίας των πολιτών. Η φετινή εκστρατεία “Μαζί για την υγεία: Στεκόμαστε στο πλευρό της επιστήμης” ενθαρρύνει τους πολίτες να κάνουν τη σωματική δραστηριότητα καθημερινή τους συνήθεια, με στόχο να «κινούνται περισσότερο, για να αισθάνονται καλύτερα».

Διαβάστε περισσότερα εδώ:

https://www.who.int/campaigns/world-health-day/2026

Οι έφηβοι με διαταραχή του αυτιστικού φάσματος σπάνια πληρούν τις κατευθυντήριες οδηγίες για σωματική δραστηριότητα, με αποτέλεσμα να μην αποκομίζουν τα σχετικά οφέλη για την υγεία. Παρόλο που υπάρχουν πολλά άλλα εμπόδια, η μη φυσιολογική βιομηχανική της βάδισης θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά τη συμμετοχή αυτών των ατόμων σε σωματικές δραστηριότητες. Σχετική μελέτη συνέκρινε το συνολικό μηχανικό έργο του σώματος εφήβων με διαταραχή του αυτιστικού φάσματος και νευροτυπικών ατόμων μιας ομάδας ελέγχου και διερεύνησε, εάν η βιομηχανική της βάδισης σχετίζεται σημαντικά με τη συμμετοχή σε σωματικές δραστηριότητες. Στη μελέτη συμμετείχαν 25 έφηβοι ηλικίας 13–18 ετών με διαταραχή του αυτιστικού φάσματος και 17 συνομήλικοι της ομάδας ελέγχου. Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν ότι οι έφηβοι με διαταραχή του αυτιστικού φάσματος έκαναν 9% περισσότερο σωματικό έργο σε σύγκριση με τα άτομα της ομάδας ελέγχου, ενώ η ταχύτητα και το μήκος του διασκελισμού τους αναδείχθηκαν σημαντικοί παράγοντες πρόβλεψης της ελαφριάς και της μέτριας έως έντονης σωματικής δραστηριότητας, καθώς και της συνολικής σωματικής δραστηριότητάς τους. Συνολικά, τα ευρήματα της μελέτης έδειξαν ότι, παρόλο που οι έφηβοι με διαταραχή του αυτιστικού φάσματος βάδιζαν καταβάλλοντας σημαντικά μεγαλύτερη προσπάθεια, η σύνθετη μεταβλητή που αφορά ολόκληρο το σώμα δεν σχετίζονταν σημαντικά με τη συμμετοχή σε σωματικές δραστηριότητες. Συμπερασματικά και σε συμφωνία με άλλες έρευνες που καλύπτουν ποικίλους πληθυσμούς και ηλικίες, η συγκεκριμένη μελέτη έδειξε, ότι η ταχύτητα και το μήκος του διασκελισμού αποτελούν δείκτες της συμμετοχής των εφήβων με διαταραχή του αυτιστικού φάσματος σε σωματικές δραστηριότητες.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

Πρόσφατη συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση διερεύνησε την επίδραση της άσκησης στη μυϊκή δύναμη, την οξειδοαναγωγική ισορροπία και το φλεγμονώδες προφίλ ενηλίκων ατόμων με σύνδρομο Down. Συνολικά η  μελέτη συμπεριέλαβε 1.611 άτομα με μέση ηλικία τα 27 έτη. Τα ευρήματά της ανέδειξαν ότι διαφορετικές μορφές άσκησης τείνουν να βελτιώνουν τη μυϊκή δύναμη, την οξειδοαναγωγική ισορροπία και το φλεγμονώδες προφίλ αυτού του πληθυσμού. Ειδικότερα, η συχνότητα της άσκησης (φορές την εβδομάδα) ενδέχεται να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην κύρια επίδρασή της. Συνολικά, η μελέτη έδειξε ότι η σωματική άσκηση έχει θετική επίδραση στη μυϊκή δύναμη ενηλίκων με σύνδρομο Down και παρείχε πολύτιμες πληροφορίες σχετικά με τις επιδράσεις της άσκησης σε άτομα με σύνδρομο Down, τονίζοντας την ανάγκη για εφαρμογή εξατομικευμένων προγραμμάτων άσκησης.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: ΕΔΩ

Η Ελληνική Εταιρεία Εργοσπιρομετρίας, Άσκησης και Αποκατάστασης με την υποστήριξη του Εθνικού Κέντρου “Exercise is Medicine – Greece” διοργανώνει το Διεπιστημονικό Εκπαιδευτικό Σεμινάριο με Πρακτική Άσκηση με τίτλο “Κλινική Εργοσπιρομετρία & Αποκατάσταση_ ΒΗΜΑ ΠΡΟΣ ΒΗΜΑ”, το οποίο θα πραγματοποιηθεί στις 14 Μαρτίου 2026 στο Ελληνικό Ινστιτούτο Παστέρ.

Μπορείτε να δείτε το Πρόγραμμα του Σεμιναρίου ΕΔΩ

Η σωματική δραστηριότητα αποτελεί βασική στρατηγική για την πρόληψη και τη θεραπεία του μεταβολικού συνδρόμου. Πρόσφατη μελέτη διερεύνησε πιθανές συσχετίσεις μεταξύ της σωματικής δραστηριότητας στον ελεύθερο χρόνο κατά τη διάρκεια της ενήλικης ζωής και του μεταβολικού συνδρόμου στην αρχή της προχωρημένης ενήλικης ζωής. Στη μελέτη συμμετείχαν 159 ενήλικες Φινλανδοί (52% γυναίκες), στους οποίους αξιολογήθηκαν τα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας κατά τον ελεύθερο χρόνο στις ηλικίες 27, 42, 50 και 61 ετών. Ειδικότερα στην ηλικία των 61 ετών, τα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας αξιολογήθηκαν λεπτομερέστερα, συγχρόνως με την αξιολόγηση καρδιομεταβολικών παραγόντων κινδύνου, η οποία περιελάμβανε τη μέτρηση της περιφέρειας οσφύος, της αρτηριακής πίεσης, της χοληστερόλης HDL, των τριγλυκεριδίων και του σακχάρου στο αίμα. Από τις τρεις κατηγορίες επιπέδων σωματικής δραστηριότητας που αναδείχθηκαν μεταξύ των συμμετεχόντων, οι σταθερά αδρανείς και οι προοδευτικά δραστήριοι σωματικά κατά τη διάρκεια της ενήλικης ζωής τους είχαν υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης μεταβολικού συνδρόμου σε σύγκριση με τους συστηματικά δραστήριους. Ειδικότερα, λαμβάνοντας υπόψη τις επιμέρους συνιστώσες του μεταβολικού συνδρόμου, όσοι ήταν σταθερά αδρανείς και προοδευτικά δραστήριοι παρουσίαζαν μεγαλύτερη περιφέρεια οσφύος, χαμηλότερα επίπεδα (καλής) HDL χοληστερόλης και υψηλότερα επίπεδα τριγλυκεριδίων σε σύγκριση με τους συστηματικά δραστήριους. Ωστόσο, αυτές οι διαφορές έπαψαν να είναι στατιστικά σημαντικές, όταν συνεκτιμήθηκε η τρέχουσα (στην ηλικία των 61 ετών) σωματική δραστηριότητα των συμμετεχόντων. Συμπερασματικά, τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν ότι, αν και τα άτομα που είχαν περιορισμένη σωματική δραστηριότητα κατά τη διάρκεια της ενήλικης ζωής τους, είχαν υψηλότερο καρδιομεταβολικό κίνδυνο στην αρχή της προχωρημένης ενήλικης ζωής σε σύγκριση με εκείνα που ήταν σταθερά δραστήρια, παρ’ όλα αυτά η τρέχουσα (στην ηλικία των 61 ετών) συμμετοχή τους σε σωματικές δραστηριότητες μείωσε αυτόν τον κίνδυνο. Τα ευρήματα αυτά υπογραμμίζουν τη σημασία της προώθησης και διατήρησης της σωματικής δραστηριότητας καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής για τη μείωση του μεταβολικού συνδρόμου στον γηράσκοντα πληθυσμό.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: ΕΔΩ