Η σωματική άσκηση ενδέχεται να μειώνει τον καρκίνο του νεφρού, μέσω της επαγόμενης από την άσκηση μείωσης των επιπέδων οιστρογόνων, ινσουλίνης και άλλων παραγόντων που έχει δειχθεί ότι προάγουν την καρκινογένεση των νεφρών. Η άσκηση μπορεί επίσης να μειώσει τον καρκίνο των νεφρικών κυττάρων, μέσω μείωσης των μεταλλάξεων στο DNA τους, οι οποίες οφείλονται στην υπεροξείδωση των λιπιδίων. Σχετική μελέτη διερεύνησε εάν ο κίνδυνος εμφάνισης καρκίνου του νεφρού σχετίζεται με την ενεργειακή δαπάνη κατά την άσκηση (μεταβολικά ισιδύναμα-ΜΕΤs), όπως αυτή υπολογίστηκε με βάση την απόσταση που διανύθηκε με περπάτημα ή τρέξιμο. Πραγματοποιήθηκαν αναλύσεις της αυτοαναφερόμενης, διαγνωσμένης από γιατρό, νέας περίπτωσης καρκίνου του νεφρού σε σχέση με τα MET-ώρες ανά εβδομάδα άσκησης σε 91.820 άτομα που συμμετείχαν στη μελέτη. Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν ότι ο κίνδυνος εμφάνισης καρκίνου του νεφρού, προσαρμοσμένος ως προς την ηλικία και το φύλο, μειώθηκε κατά 1,9% ανά MET-ώρα άσκησης την εβδομάδα που αφιερώθηκε σε τρέξιμο ή περπάτημα. Σε σύγκριση με το περπάτημα ή το τρέξιμο σε επίπεδα κάτω από το προτεινόμενο στις κατευθυντήριες οδηγίες (δηλ., 7,5 ΜΕΤs-ώρες την εβδομάδα), ο κίνδυνος εμφάνισης καρκίνου του νεφρού ήταν 61% χαμηλότερος για όσους πληρούσαν τις κατευθυντήριες οδηγίες, 67% χαμηλότερος για όσους ασκούνταν σε επίπεδα μία έως δύο φορές υψηλότερα από το συνιστώμενο και 76,3% χαμηλότερος για όσους ασκούνταν δύο φορές ή περισσότερο από το συνιστώμενο επίπεδο. Ο κίνδυνος εμφάνισης καρκίνου του νεφρού βρέθηκε αυξημένος σε σχέση με τον αρχικό δείκτη μάζας σώματος, το κάπνισμα, καθώς και τη χρήση φαρμάκων για την υπέρταση και τον διαβήτη. Ωστόσο, η μείωση του κινδύνου εμφάνισης καρκίνου του νεφρού που σχετίζεται με τη σωματική άσκηση παρέμεινε μειωμένος, όταν η ανάλυση συμπεριέλαβε προσαρμογές για τον δείκτη μάζας σώματος, την υπέρταση, τον διαβήτη και το κάπνισμα. Συνολικά, τα ευρήματα της μελέτης ανέδειξαν ότι το τρέξιμο και το περπάτημα ενδέχεται να μειώνουν τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του νεφρού, ανεξάρτητα από τους άλλους γνωστούς παράγοντες κινδύνου.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

WILLIAMS, P. T. Reduced Risk of Incident Kidney Cancer from Walking and Running. Med. Sci. Sports Exerc., Vol. 46, No. 2, pp. 312–317, 2014.

Το κάπνισμα αποτελεί ανεξάρτητο παράγοντα κινδύνου για στεφανιαία νόσο και συνδέεται με διαταραχές του μεταγευματικού μεταβολισμού. Μία συνεδρία άσκησης μειώνει τη μεταγευματική λιπαιμία και βελτιώνει άλλους δείκτες κινδύνου για στεφανιαία νόσο στους μη καπνιστές. Ωστόσο, λιγότερα είναι γνωστά σχετικά με τις αντίστοιχες αποκρίσεις των καπνιστών στην άσκηση. Σκοπός σχετικής μελέτης ήταν να συγκριθούν οι επιδράσεις μια μεμονωμένης συνεδρίας τρεξίματος μέτριας έντασης σε δείκτες κινδύνου για στεφανιαία νόσο, τόσο σε συνθήκες νηστείας όσο και μετά το γεύμα, σε άνδρες καπνιστές και μη καπνιστές. Δώδεκα καπνιστές (ηλικία 23 ± 4 έτη, δείκτης μάζας σώματος 24,9 ± 3,0 kg·m−2) και 12 μη καπνιστές (ηλικία 24 ± 4 έτη, δείκτης μάζας σώματος 24,1 ± 2,0 kg·m−2) άνδρες συμμετείχαν στη μελέτη. Οι καπνιστές παρουσίαζαν υψηλότερα επίπεδα τριγλυκεριδίων και C-αντιδρώσας πρωτεΐνης μετά το γεύμα σε σύγκριση με τους μη καπνιστές. Ωστόσο, μία μεμονωμένη συνεδρία τρεξίματος (διάρκειας 60 λεπτών στο 65% ± 7% της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου) την προηγούμενη ημέρα μείωσε τα μεταγευματικά τριγλυκερίδια, την ινσουλίνη και τη συστολική και διαστολική αρτηριακή πίεση και αύξησε τα μεταγευματικά ελεύθερα λιπαρά οξέα και την C-αντιδρώσα πρωτεΐνη και στις δύο ομάδες. Ωστόσο, η επαγόμενη από την άσκηση μείωση των μεταγευματικών τριγλυκεριδίων στην πρώιμη μεταγευματική περίοδο (0–4 ώρες) ήταν μεγαλύτερη στους μη καπνιστές από ό,τι στους καπνιστές. Συνολικά, η μελέτη αποκάλυψε ότι μία μεμονωμένη συνεδρία άσκησης μέτριας έντασης μείωσε τα επίπεδα των τριγλυκεριδίων, της ινσουλίνης και της αρτηριακής πίεσης σε κατάσταση ηρεμίας την επόμενη μέρα μετά την άσκηση, τόσο σε καπνιστές όσο και σε μη καπνιστές άνδρες. Τα ευρήματα αυτά υπογραμμίζουν την ικανότητα μιας συνεδρίας άσκησης να βελτιώνει τη μεταβολική υγεία μετά το γεύμα τόσο σε καπνιστές όσο και σε μη καπνιστές.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

ALOTAIBI, T.F., A. E. THACKRAY, M.J. ROBERTS, T.M. ALANAZI, N.C. BISHOP, A.J. WADLEY, J.A. KING, E. O’DONNELL, M. C. STEINER, S. J. SINGH, and D. J. STENSEL. Acute Running and Coronary Heart Disease Risk Markers in Male Cigarette Smokers and Nonsmokers: A Randomized Crossover Trial. Med. Sci. Sports Exerc., Vol. 53, No. 5, pp. 1021–1032, 2021.

Η αρτηριακή υπέρταση επηρεάζει έναν στους τρεις ενήλικες παγκοσμίως και αποτελεί τον κύριο τροποποιήσιμο παράγοντα κινδύνου για καρδιαγγειακές παθήσεις. Αν και οι μετρήσεις της αρτηριακής πίεσης σε κατάσταση ηρεμίας είναι θεμελιώδεις για την ανίχνευση και τη διαχείριση της υπέρτασης, οι μη φυσιολογικές αποκρίσεις της αρτηριακής πίεσης κατά την άσκηση, συγκεκριμένα η υπερβολική ασκησιογενής αρτηριακή πίεση, μπορεί να παρέχει πρόσθετες ανεξάρτητες πληροφορίες σχετικά με τον τρέχοντα και τον μελλοντικό κίνδυνο υπέρτασης. Η παρούσα μελέτη παρουσιάζει μια επίκαιρη συζήτηση σχετικά με την κλινική χρησιμότητα της αξιολόγησης της υπερβολικής αρτηριακής πίεσης κατά την άσκηση. Συνοψίζονται τα τρέχοντα ερευνητικά δεδομένα, συμπεριλαμβανομένων σημαντικών επισημάνσεων για τη μέτρηση της αρτηριακής πίεσης κατά τη διάρκεια της άσκησης και αναδεικνύεται η σημασία της υπερβολικής αρτηριακής πίεσης κατά τη διάρκεια υπομέγιστης άσκησης για την αναγνώριση και τη διαχείριση της υπέρτασης. Επίσης, ανασκοπούνται οι κατευθυντήριες οδηγίες για συνταγογράφηση άσκησης στην υπέρταση με βάση τα νέα ερευνητικά δεδομένα, καθώς σχετίζονται και με τις συστάσεις του Αμερικανικού Κολλεγίου Αθλητιατρικής (ACSM) για άσκηση στην υπέρταση.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

CURRIE, K. D., M. G. SCHULTZ, P. J. MILLAR, and L. S. PESCATELLO. The Role of Exercise Blood Pressure in Hypertension: Measurement, Mechanisms, and Management. Med. Sci. Sports Exerc., Vol. 57, No. 2, pp. 425-433, 2025.

Η μείζονα καταθλιπτική διαταραχή και οι διαταραχές άγχους συνδέονται με μειωμένη παραγωγικότητα, πρόωρη συνταξιοδότηση και αυξημένο αριθμό ημερών απουσίας από την εργασία λόγω ασθένειας. Αυτές οι συσχετίσεις ισχύουν επίσης για τους ασθενείς με μεταβολικό σύνδρομο. Και στις δύο περιπτώσεις, η άσκηση αποτελεί γενικά συνιστώμενο μέρος των σύνθετων ακολουθούμενων θεραπειών. Ωστόσο, για τα άτομα με μεταβολικό σύνδρομο, στα οποία η κατάθλιψη και το άγχος είναι πιο σοβαρά, τα δεδομένα για την αποτελεσματικότητα της άσκησης είναι περιορισμένα. Σχετική μελέτη διερεύνησε την επίδραση προγράμματος άσκησης (150 λεπτών την εβδομάδα) συνολικής διάρκειας 6 μηνών σε 314 εργαζόμενους εταιρειών (ηλικίας 48 ± 8 ετών), οι οποίοι είχαν διαγνωσμένο μεταβολικό σύνδρομο. Τα αποτελέσματά της έδειξαν ότι η συστηματική άσκηση είχε τις ισχυρότερες θετικές επιδράσεις στην αυτοεκτιμώμενη εργασιακή ικανότητα στους εργαζόμενους με μεταβολικό σύνδρομο που είχαν ήπια έως σοβαρή κατάθλιψη και άγχος. Τα ευρήματα αυτά υποδηλώνουν ότι τα προγράμματα άσκησης που παρέχονται σε εργαζόμενους με μεταβολικό σύνδρομο όχι μόνο μειώνουν τον κίνδυνο εμφάνισης νόσων, αλλά μπορούν επίσης να μειώσουν το κόστος της υγειονομικής περίθαλψης και της δαπάνες των εργοδοτών που προκύπτουν από το μεταβολικό σύνδρομο και τις συνοδές ψυχικές διαταραχές.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

Haufe S, Kahl KG, Kerling A, Protte G, Bayerle P, Stenner HT, Rolff S, Sundermeier T, Eigendorf J, Kück M, Hanke AA, Keller-Varady K, Ensslen R, Nachbar L, Lauenstein D, Böthig D, Terkamp C, Stiesch M, Hilfiker-Kleiner D, Haverich A and Tegtbur U (2020). Employers with Metabolic Syndrome and Increased Depression/Anxiety Severity Profit Most from Structured Exercise Intervention for Work Ability and Quality of Life. Front. Psychiatry 11:562.