Τα οφέλη της άσκησης για την πρόληψη των καρδιαγγειακών παθήσεων είναι

καλά τεκμηριωμένα, ωστόσο οι περισσότεροι ασθενείς δεν καταφέρνουν να υιοθετήσουν ένα πρόγραμμα τακτικής άσκησης, παρά τις συστάσεις των ιατρών τους. Το πρόγραμμα «Exercise is Medicine» αξιοποιεί τις παραπομπές από τους θεράποντες ιατρούς,  ώστε να υποστηρίξει τους ασθενείς στην κοινότητα, μετατρέποντας τις πεποιθήσεις για τα οφέλη της άσκησης σε ευεργετικές συμπεριφορές για τους ασθενείς. Σκοπός πρόσφατης μελέτης ήταν να εξετάσει τις βιοψυχοκοινωνικές και συμπεριφορικές επιδράσεις του προγράμματος  «Exercise is Medicine» σε άτομα με καρδιαγγειακούς παράγοντες κινδύνου. Οι συμμετέχοντες στο πρόγραμμα παραπέμφθηκαν από τον ιατρό τους μέσω του ηλεκτρονικού ιατρικού φακέλου και έλαβαν μέρος σε 16 ομαδικές συνεδρίες και τρεις ατομικές (δύο πριν και μία μετά τις ομαδικές συνεδρίες). Ακολούθως συμπλήρωσαν έγκυρα ερωτηματολόγια για την αξιολόγηση του βιοψυχοκοινωνικού μοντέλου υγείας τους. Το πρόγραμμα «Exercise is Medicine» κατέδειξε σημαντικές βελτιώσεις σε βιολογικούς και συμπεριφορικούς δείκτες. Συγκεκριμένα, η συμμετοχή σε πρόγραμμα τακτικής σωματικής άσκησης αυξήθηκε κατά 64,7 λεπτά. Ο δείκτης μάζας σώματος μειώθηκε κατά 0,48 μονάδες, ενώ οι τιμές του αντιλαμβανόμενου στρες μειώθηκαν κατά 1,08 μονάδες. Οι συμμετέχοντες παρουσίασαν επίσης βελτίωση στην ποιότητα ζωής που σχετίζεται με την υγεία, με τις τιμές γενικής υγείας να αυξάνονται κατά 5,59 μονάδες. Η συστολική αρτηριακή πίεση μειώθηκε κατά 2,9 mm Hg. Επιπλέον, παρατηρήθηκε μείωση κατά 22% στα καταθλιπτικά συμπτώματα και μείωση κατά 9% στο αντιλαμβανόμενο άγχος. Η αύξηση του χρόνου άσκησης συσχετίστηκε με βελτιώσεις σε κύριους συμπεριφορικούς παράγοντες, όπως η αυτοαποτελεσματικότητα, η συναισθηματική κρίση και η ανεκτικότητα. Συνολικά, τα ευρήματα της μελέτης υπογραμμίζουν τις θετικές επιδράσεις ενός προγράμματος «Exercise is Medicine» στην καρδιαγγειακή υγεία και την ψυχική ευεξία στο πραγματικό περιβάλλον της κοινότητας.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο εδώ:

NEMATI, D., A. SOMMER, S. ZHAO, A. WILLIAMS, J. HAUBEN, J. LUTHY, M. OMAR, K. LARTEY, A. BRENGARTNER, N. OJEMBE, J. PARO, K. URSE, G. BROCK, and J. J. JOSEPH. Evaluating the Effects of the Exercise Is Medicine Program on Biopsychosocial and Behavioral Outcomes in Individuals with Cardiovascular Risk Factors. Med. Sci. Sports Exerc., Vol. 58, No. 7, pp. 1377–1387, 2026.

Η σωματική άσκηση ενδέχεται να μειώνει τον καρκίνο του νεφρού, μέσω της επαγόμενης από την άσκηση μείωσης των επιπέδων οιστρογόνων, ινσουλίνης και άλλων παραγόντων που έχει δειχθεί ότι προάγουν την καρκινογένεση των νεφρών. Η άσκηση μπορεί επίσης να μειώσει τον καρκίνο των νεφρικών κυττάρων, μέσω μείωσης των μεταλλάξεων στο DNA τους, οι οποίες οφείλονται στην υπεροξείδωση των λιπιδίων. Σχετική μελέτη διερεύνησε εάν ο κίνδυνος εμφάνισης καρκίνου του νεφρού σχετίζεται με την ενεργειακή δαπάνη κατά την άσκηση (μεταβολικά ισιδύναμα-ΜΕΤs), όπως αυτή υπολογίστηκε με βάση την απόσταση που διανύθηκε με περπάτημα ή τρέξιμο. Πραγματοποιήθηκαν αναλύσεις της αυτοαναφερόμενης, διαγνωσμένης από γιατρό, νέας περίπτωσης καρκίνου του νεφρού σε σχέση με τα MET-ώρες ανά εβδομάδα άσκησης σε 91.820 άτομα που συμμετείχαν στη μελέτη. Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν ότι ο κίνδυνος εμφάνισης καρκίνου του νεφρού, προσαρμοσμένος ως προς την ηλικία και το φύλο, μειώθηκε κατά 1,9% ανά MET-ώρα άσκησης την εβδομάδα που αφιερώθηκε σε τρέξιμο ή περπάτημα. Σε σύγκριση με το περπάτημα ή το τρέξιμο σε επίπεδα κάτω από το προτεινόμενο στις κατευθυντήριες οδηγίες (δηλ., 7,5 ΜΕΤs-ώρες την εβδομάδα), ο κίνδυνος εμφάνισης καρκίνου του νεφρού ήταν 61% χαμηλότερος για όσους πληρούσαν τις κατευθυντήριες οδηγίες, 67% χαμηλότερος για όσους ασκούνταν σε επίπεδα μία έως δύο φορές υψηλότερα από το συνιστώμενο και 76,3% χαμηλότερος για όσους ασκούνταν δύο φορές ή περισσότερο από το συνιστώμενο επίπεδο. Ο κίνδυνος εμφάνισης καρκίνου του νεφρού βρέθηκε αυξημένος σε σχέση με τον αρχικό δείκτη μάζας σώματος, το κάπνισμα, καθώς και τη χρήση φαρμάκων για την υπέρταση και τον διαβήτη. Ωστόσο, η μείωση του κινδύνου εμφάνισης καρκίνου του νεφρού που σχετίζεται με τη σωματική άσκηση παρέμεινε μειωμένος, όταν η ανάλυση συμπεριέλαβε προσαρμογές για τον δείκτη μάζας σώματος, την υπέρταση, τον διαβήτη και το κάπνισμα. Συνολικά, τα ευρήματα της μελέτης ανέδειξαν ότι το τρέξιμο και το περπάτημα ενδέχεται να μειώνουν τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του νεφρού, ανεξάρτητα από τους άλλους γνωστούς παράγοντες κινδύνου.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

WILLIAMS, P. T. Reduced Risk of Incident Kidney Cancer from Walking and Running. Med. Sci. Sports Exerc., Vol. 46, No. 2, pp. 312–317, 2014.

Το κάπνισμα αποτελεί ανεξάρτητο παράγοντα κινδύνου για στεφανιαία νόσο και συνδέεται με διαταραχές του μεταγευματικού μεταβολισμού. Μία συνεδρία άσκησης μειώνει τη μεταγευματική λιπαιμία και βελτιώνει άλλους δείκτες κινδύνου για στεφανιαία νόσο στους μη καπνιστές. Ωστόσο, λιγότερα είναι γνωστά σχετικά με τις αντίστοιχες αποκρίσεις των καπνιστών στην άσκηση. Σκοπός σχετικής μελέτης ήταν να συγκριθούν οι επιδράσεις μια μεμονωμένης συνεδρίας τρεξίματος μέτριας έντασης σε δείκτες κινδύνου για στεφανιαία νόσο, τόσο σε συνθήκες νηστείας όσο και μετά το γεύμα, σε άνδρες καπνιστές και μη καπνιστές. Δώδεκα καπνιστές (ηλικία 23 ± 4 έτη, δείκτης μάζας σώματος 24,9 ± 3,0 kg·m−2) και 12 μη καπνιστές (ηλικία 24 ± 4 έτη, δείκτης μάζας σώματος 24,1 ± 2,0 kg·m−2) άνδρες συμμετείχαν στη μελέτη. Οι καπνιστές παρουσίαζαν υψηλότερα επίπεδα τριγλυκεριδίων και C-αντιδρώσας πρωτεΐνης μετά το γεύμα σε σύγκριση με τους μη καπνιστές. Ωστόσο, μία μεμονωμένη συνεδρία τρεξίματος (διάρκειας 60 λεπτών στο 65% ± 7% της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου) την προηγούμενη ημέρα μείωσε τα μεταγευματικά τριγλυκερίδια, την ινσουλίνη και τη συστολική και διαστολική αρτηριακή πίεση και αύξησε τα μεταγευματικά ελεύθερα λιπαρά οξέα και την C-αντιδρώσα πρωτεΐνη και στις δύο ομάδες. Ωστόσο, η επαγόμενη από την άσκηση μείωση των μεταγευματικών τριγλυκεριδίων στην πρώιμη μεταγευματική περίοδο (0–4 ώρες) ήταν μεγαλύτερη στους μη καπνιστές από ό,τι στους καπνιστές. Συνολικά, η μελέτη αποκάλυψε ότι μία μεμονωμένη συνεδρία άσκησης μέτριας έντασης μείωσε τα επίπεδα των τριγλυκεριδίων, της ινσουλίνης και της αρτηριακής πίεσης σε κατάσταση ηρεμίας την επόμενη μέρα μετά την άσκηση, τόσο σε καπνιστές όσο και σε μη καπνιστές άνδρες. Τα ευρήματα αυτά υπογραμμίζουν την ικανότητα μιας συνεδρίας άσκησης να βελτιώνει τη μεταβολική υγεία μετά το γεύμα τόσο σε καπνιστές όσο και σε μη καπνιστές.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

ALOTAIBI, T.F., A. E. THACKRAY, M.J. ROBERTS, T.M. ALANAZI, N.C. BISHOP, A.J. WADLEY, J.A. KING, E. O’DONNELL, M. C. STEINER, S. J. SINGH, and D. J. STENSEL. Acute Running and Coronary Heart Disease Risk Markers in Male Cigarette Smokers and Nonsmokers: A Randomized Crossover Trial. Med. Sci. Sports Exerc., Vol. 53, No. 5, pp. 1021–1032, 2021.

Η αρτηριακή υπέρταση επηρεάζει έναν στους τρεις ενήλικες παγκοσμίως και αποτελεί τον κύριο τροποποιήσιμο παράγοντα κινδύνου για καρδιαγγειακές παθήσεις. Αν και οι μετρήσεις της αρτηριακής πίεσης σε κατάσταση ηρεμίας είναι θεμελιώδεις για την ανίχνευση και τη διαχείριση της υπέρτασης, οι μη φυσιολογικές αποκρίσεις της αρτηριακής πίεσης κατά την άσκηση, συγκεκριμένα η υπερβολική ασκησιογενής αρτηριακή πίεση, μπορεί να παρέχει πρόσθετες ανεξάρτητες πληροφορίες σχετικά με τον τρέχοντα και τον μελλοντικό κίνδυνο υπέρτασης. Η παρούσα μελέτη παρουσιάζει μια επίκαιρη συζήτηση σχετικά με την κλινική χρησιμότητα της αξιολόγησης της υπερβολικής αρτηριακής πίεσης κατά την άσκηση. Συνοψίζονται τα τρέχοντα ερευνητικά δεδομένα, συμπεριλαμβανομένων σημαντικών επισημάνσεων για τη μέτρηση της αρτηριακής πίεσης κατά τη διάρκεια της άσκησης και αναδεικνύεται η σημασία της υπερβολικής αρτηριακής πίεσης κατά τη διάρκεια υπομέγιστης άσκησης για την αναγνώριση και τη διαχείριση της υπέρτασης. Επίσης, ανασκοπούνται οι κατευθυντήριες οδηγίες για συνταγογράφηση άσκησης στην υπέρταση με βάση τα νέα ερευνητικά δεδομένα, καθώς σχετίζονται και με τις συστάσεις του Αμερικανικού Κολλεγίου Αθλητιατρικής (ACSM) για άσκηση στην υπέρταση.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

CURRIE, K. D., M. G. SCHULTZ, P. J. MILLAR, and L. S. PESCATELLO. The Role of Exercise Blood Pressure in Hypertension: Measurement, Mechanisms, and Management. Med. Sci. Sports Exerc., Vol. 57, No. 2, pp. 425-433, 2025.