Υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος υπέρβασης των κατευθυντήριων οδηγιών σχετικά με την αύξηση του βάρους κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και διατήρησης υπερβάλλοντος βάρους μετά τον τοκετό σε γυναίκες με παχυσαρκία σε σύγκριση με εκείνες φυσιολογικού βάρους πριν την εγκυμοσύνη. Το υπερβολικό βάρος πριν την εγκυμοσύνη και η μεγαλύτερη αύξησή του κατά την εγκυμοσύνη μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο επιπλοκών στην υγεία της μητέρας και δυσμενών εκβάσεων της εγκυμοσύνης, όπως εκδήλωσης διαβήτη κύησης, υπέρτασης, προεκλαμψίας και καισαρικής τομής. Πολύ πρόσφατη μελέτη διερεύνησε την επίδραση ενός συνδυαστικού προγράμματος αερόβιας άσκησης και άσκησης με αντιστάσεις στην υγεία της μητέρας και την έκβαση της εγκυμοσύνης σε γυναίκες με παχυσαρκία και προηγούμενο καθιστικό τρόπο ζωής. Διακόσιες εξήντα τέσσερις έγκυες (ΔΜΣ ≥30 kg/m²) κατανεμήθηκαν τυχαία είτε στην ομάδα τυπικής φροντίδας είτε στην ομάδα άσκησης. Το πρόγραμμα παρέμβασης περιελάμβανε αερόβια άσκηση,  άσκηση με αντιστάσεις και μυϊκές διατάσεις, 3 φορές την εβδομάδα, από την 12^η εβδομάδα της κύησης μέχρι τον τοκετό. Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν ότι η τακτική σωματική δραστηριότητα και η συμμετοχή σε συνδυαστική άσκηση, αερόβια και με αντιστάσεις,  κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι ασφαλείς και αποτελεσματικές για τη βελτίωση και τη διατήρηση της καρδιοναπνευστικής ικανότητας και των επιπέδων δραστηριότητας σε γυναίκες με παχυσαρκία που προηγουμένως ακολουθούσαν καθιστικό τρόπο ζωής. Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές επιδράσεις σε άλλες παραμέτρους υγείας της μητέρας, όπως η αύξηση βάρους κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, η συστηματική φλεγμονή και η μέθοδος τοκετού.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο:ΕΔΩ

HOLMES C. J., F. DINIZ-SOUSA, C. R. SIMS, L. T. JANSEN, A. MARTINEZ, A. DUPENS, D. TURNER, T. EDWARDS, J. BELLANDO, T. MASSEY-SWINDLE, E. C. DIAZ, E. BØRSHEIM, and A. ANDRES. The Effect of an Exercise Program on Maternal Health and Birth Outcomes in Sedentary Pregnant Participants with Obesity: Randomized Controlled Trial. Med. Sci. Sports Exerc., Vol. 58, No. 3, pp. 559-571, 2026.

 

 

Οι επιβιώσαντες από καρκίνο στην παιδική ηλικία εξακολουθούν να διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης χρόνιων προβλημάτων υγείας, τα οποία μπορεί να παραμένουν για χρόνια μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας, λόγω παθήσεων που προκαλούνται από την ίδια τη θεραπεία, αλλαγών στη σωματική σύσταση και κόπωσης που συνδέεται με τον καρκίνο. Πρόσφατη μελέτη διερεύνησε τη φυσική κατάσταση, τη λειτουργικότητα και τα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας εφήβων που έχουν επιβιώσει από καρκίνο στην παιδική ηλικία, συγκρίνοντας διαφορετικές μορφές καρκίνου καθώς και σε σύγκριση με άτομα της ίδιας ηλικίας και φύλου που δεν είχαν προσβληθεί από καρκίνο. Συμπεριλήφθηκαν 157 επιβιώσαντες και 113 υγιείς έφηβοι μέσης ηλικίας 13,4 ± 2,6 ετών. Οι μορφές καρκίνου ήταν λευχαιμία, όγκοι του κεντρικού νευρικού συστήματος (ΚΝΣ), λέμφωμα και διάφοροι συμπαγείς όγκοι. Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν ότι, αν και δεν υπήρχε σημαντική διαφορά στα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας, οι επιβιώσαντες από καρκίνο έφηβοι είχαν 4,2% έως 11% χαμηλότερη φυσική κατάσταση και λειτουργικότητα σε σύγκριση με τους υγιείς συνομηλίκους τους, ενώ ειδικότερα οι επιβιώσαντες από όγκους του ΚΝΣ εμφάνιζαν τη χαμηλότερη απόδοση. Τα ευρήματα αυτά είναι ιδιαίτερα σημαντικά για την εξατομικευμένη καθοδήγηση των επιβιωσάντων από καρκίνο της παιδικής ηλικίας ανάλογα με τον τύπο του καρκίνου, προκειμένου να προληφθούν και να καθυστερήσουν οι αρνητικές μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της αντικαρκινικής θεραπείας.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: ΕΔΩ

EDVARDSEN, E., E. RUUD, C. S. RUEEGG, H. K. KVIDALAND, I. K. TORSVIK, L. P. V. BOVIM, M. GRYDELAND, N. VON DER WEID, S. A. ANDERSSEN, S. KRIEMLER, and T. RAASTAD. Physical Fitness and Physical Activity in Adolescent Childhood Cancer Survivors and Controls: The PACCS Study. Med. Sci. Sports Exerc., Vol. 57, No. 10, pp. 2286-2293, 2025.

Ο περιορισμός της υποτροπής της νόσου και της θνησιμότητας είναι καθοριστικής σημασίας για τους επιβιώσαντες από καρκίνο του μαστού. Σε πρόσφατη επιστημονική μελέτη, 28 επιβιώσασες γυναίκες με καρκίνο του μαστού ακολούθησαν είτε ένα πρόγραμμα άσκησης με αντιστάσεις είτε πρόγραμμα διαλειμματικής άσκησης υψηλής έντασης διάρκειας 12 εβδομάδων και ορός αίματος συλλέχθηκε από τις συμμετέχουσες στην αρχή και στο τέλος των προγραμμάτων άσκησης. Σκοπός της μελέτης ήταν να διερευνηθεί η επίδραση των δύο διαφορετικών μορφών άσκησης αφενός στα επίπεδα μυοκινών στο αίμα, δηλ. κυτταροκινών με πιθανή αντικαρκινική δράση που εκκρίνονται από τα κύτταρα των σκελετικών μυών, και αφετέρου η επίδρασή τους στο ρυθμό ανάπτυξης των καρκινικών κυττάρων του μαστού in vitro. Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν ότι και οι δύο μορφές άσκησης οδήγησαν σε αύξηση των επιπέδων συγκεκριμένων μυοκινών στο αίμα των συστηματικά ασκούμενων γυναικών. Επίσης, η χορήγηση του ορού αίματος, που συλλέχθηκε μετά την ολοκλήρωση των προγραμμάτων άσκησης, στα καρκινικά κύτταρα του μαστού οδήγησε σε σημαντική μείωση του ρυθμού ανάπτυξής τους, χωρίς να υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο διαφορετικών μορφών άσκησης. Ωστόσο, η αναστολή της ανάπτυξης των καρκινικών κυττάρων που έλαβαν τον ορό μετά από την διαλειμματική άσκηση υψηλής έντασης συσχετίστηκε με βελτιώσεις στη μυϊκή και λιπώδη μάζα των επιβιωσασών γυναικών. Συμπερασματικά, η μελέτη ανέδειξε ότι και οι δύο αυτές μορφές άσκησης μπορούν να οδηγήσουν σε αύξηση στη συστηματική κυκλοφορία των επιπέδων κυτταροκινών με πιθανή αντικαρκινική δράση και να προάγουν την αναστολή της ανάπτυξης των καρκινικών κυττάρων του μαστού in vitro. Επιπρόσθετα, τα αποτελέσματα της μελέτης υποδηλώνουν ότι η διαμόρφωση ενός αντικαρκινικού περιβάλλοντος μπορεί να διαμεσολαβείται από ασκησιογενείς βελτιώσεις της μυϊκής δύναμης και της σωματικής σύστασης των επιβιωσάντων από καρκίνο του μαστού.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: ΕΔΩ

BETTARIGA, F., D. R. TAAFFE, C. CRESPO-GARCIA, T. D. CLAY, M. DE SANTI, G. BALDELLI, S. ADHIKARI, E. S. GRAY, D. A. GALVÃO, and R. U. NEWTON. Effects of Resistance versus High-Intensity Interval Training on Myokines and Cancer Cell Suppression in Breast Cancer Survivors: A Randomized Trial. Med. Sci. Sports Exerc., Vol. 58, No. 1, pp. 1-9, 2026.

 

Η φυσική εξέλιξη του γήρατος μπορεί να οδηγήσει σε εκφύλιση των κινητικών νευρώνων και, ως εκ τούτου, επιβράδυνση της νευρικής αγωγής, απονεύρωση και έκπτωση της κινητικής λειτουργίας. Η επιβράδυνση της νευρικής αγωγής μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τον χρόνο αντίδρασης ενός ατόμου, γεγονός που μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο πτώσεων. Πρόσφατη μελέτη διερεύνησε τις επιδράσεις της άσκησης με αντιστάσεις στην ταχύτητα νευρικής αγωγής και εάν αυτές εξαρτώνται από την ηλικία. Σαράντα οκτώ εθελοντές (ηλικίας 18-84 ετών) συμμετείχαν στη μελέτη. Η μέση κινητική ταχύτητα νευρικής αγωγής και η μέγιστη δύναμη χειρολαβής μετρήθηκαν πριν και μετά από 4 εβδομάδες αντίστοιχης άσκησης με αντιστάσεις και στα δύο άνω άκρα. Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν ότι η άσκηση με αντιστάσεις μπορεί να βελτιώσει την ταχύτητα νευρικής αγωγής, τόσο σε νέους όσο και σε ηλικιωμένους ενήλικες, και είναι μια αποτελεσματική μέθοδος για την αντιμετώπιση της ηλικιοεξαρτώμενης έκπτωσης της νευρικής λειτουργίας. Αυτές οι ευεργετικές επιδράσεις θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους κλινικούς ιατρούς στη συνταγογράφηση άσκησης για άτομα που χρήζουν βελτίωσης της νευρικής αγωγής και της κινητικής λειτουργίας. Η σημασία των ευεργετικών αυτών επιδράσεων έγκειται στο ότι μπορούν να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής και να προσφέρουν μεγαλύτερη ανεξαρτησία στους ηλικιωμένους συνανθρώπους μας.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: ΕΔΩ

SHIELDS, J. E., C. M. SMITH, S. M. REESE, M. L. DOS SANTOS, M. PARODI, and J. M. DEFREITAS. An Exercise Intervention May Counteract the Degradation of Nerve Conduction from Age-Related Disuse. Med. Sci. Sports Exerc., Vol. 57, No. 10, pp. 2101-2107, 2025.

Οι ενδοκρινικές (ορμονικές) θεραπείες για τον καρκίνο του μαστού [π.χ., εκλεκτικοί ρυθμιστές των υποδοχέων οιστρογόνων (SERMs), ή αναστολείς  αρωματάσης (AI)] μειώνουν τον κίνδυνο επανεμφάνισης του καρκίνου, αλλά συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης σακχαρώδους διαβήτη τύπου 2. Πρόσφατη μελέτη εξέτασε ενδεχόμενες συσχετίσεις της καρδιοαναπνευστικής ικανότητας, της σωματικής δραστηριότητας και της καθιστικής συμπεριφοράς με δείκτες κινδύνου για διαβήτη τύπου 2, καθώς και αν ο βαθμός αυτών των συσχετίσεων διέφερε μεταξύ των θεραπειών με SERMs και AI. Οι συμμετέχουσες στη μελέτη γυναίκες ήταν επιβιώσασες από καρκίνο του μαστού που έλαβαν για περισσότερο από 1 έτος θεραπεία είτε με SERMs είτε με AI. Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν ότι η διακοπή του καθιστικού τρόπου ζωής συσχετίζονταν με καλύτερα επίπεδα γλυκόζης νηστείας, ανοχής στη γλυκόζη και ευαισθησίας στην ινσουλίνη στις συμμετέχουσες που έλαβαν θεραπεία με SERMs, αλλά όχι σε εκείνες στις οποίες είχαν συνταγογραφηθεί AI. Tα ευρήματα αυτά μπορεί να υποδηλώνουν την επίδραση των SERMs στην αύξηση της πρόσληψης γλυκόζης από τους σκελετικούς μυς, ως απόκριση στις τακτικές διακοπές της καθιστικής συμπεριφοράς. Περαιτέρω μελέτες απαιτούνται για την καλύτερη κατανόηση του τρόπου με τον οποίο οι θεραπείες με SERMs και AI επηρεάζουν διαφορετικά τις οδούς ρύθμισης του σακχάρου. Ωστόσο, η διακοπή της καθιστικής συμπεριφοράς μπορεί να αποτελέσει μια πολλά υποσχόμενη παρέμβαση για τη μείωση του κινδύνου εμφάνισης διαβήτη τύπου 2 σε επιβιώσασες από καρκίνο του μαστού που υποβάλλονται σε θεραπεία με SERMs. Δεδομένης της προόδου που έχει συντελεστεί στη θεραπεία του καρκίνου του μαστού, η οποία έχει μειώσει τις υποτροπές και τη θνησιμότητα της νόσου, η μείωση του κινδύνου συννοσηροτήτων όπως ο διαβήτης τύπου 2  αποτελεί σημαντικό στόχο για τη βελτίωση της συνολικής υγείας αυτών των ασθενών.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: ΕΔΩ

LEACH, H. J., M. BOLT, E. W. CLARK, S. E. HULL, J. R. DIAMOND, K. LYDEN, and R. L. SCALZO. Cardiorespiratory Fitness, Physical Activity, Sedentary Behavior, and Diabetes Risk Among Breast Cancer Survivors Treated with Endocrine Therapies. Med. Sci. Sports Exerc., Vol. 58, No. 1, pp. 70-77, 2026.