Η σωματική δραστηριότητα αποτελεί βασική στρατηγική για την πρόληψη και τη θεραπεία του μεταβολικού συνδρόμου. Πρόσφατη μελέτη διερεύνησε πιθανές συσχετίσεις μεταξύ της σωματικής δραστηριότητας στον ελεύθερο χρόνο κατά τη διάρκεια της ενήλικης ζωής και του μεταβολικού συνδρόμου στην αρχή της προχωρημένης ενήλικης ζωής. Στη μελέτη συμμετείχαν 159 ενήλικες Φινλανδοί (52% γυναίκες), στους οποίους αξιολογήθηκαν τα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας κατά τον ελεύθερο χρόνο στις ηλικίες 27, 42, 50 και 61 ετών. Ειδικότερα στην ηλικία των 61 ετών, τα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας αξιολογήθηκαν λεπτομερέστερα, συγχρόνως με την αξιολόγηση καρδιομεταβολικών παραγόντων κινδύνου, η οποία περιελάμβανε τη μέτρηση της περιφέρειας οσφύος, της αρτηριακής πίεσης, της χοληστερόλης HDL, των τριγλυκεριδίων και του σακχάρου στο αίμα. Από τις τρεις κατηγορίες επιπέδων σωματικής δραστηριότητας που αναδείχθηκαν μεταξύ των συμμετεχόντων, οι σταθερά αδρανείς και οι προοδευτικά δραστήριοι σωματικά κατά τη διάρκεια της ενήλικης ζωής τους είχαν υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης μεταβολικού συνδρόμου σε σύγκριση με τους συστηματικά δραστήριους. Ειδικότερα, λαμβάνοντας υπόψη τις επιμέρους συνιστώσες του μεταβολικού συνδρόμου, όσοι ήταν σταθερά αδρανείς και προοδευτικά δραστήριοι παρουσίαζαν μεγαλύτερη περιφέρεια οσφύος, χαμηλότερα επίπεδα (καλής) HDL χοληστερόλης και υψηλότερα επίπεδα τριγλυκεριδίων σε σύγκριση με τους συστηματικά δραστήριους. Ωστόσο, αυτές οι διαφορές έπαψαν να είναι στατιστικά σημαντικές, όταν συνεκτιμήθηκε η τρέχουσα (στην ηλικία των 61 ετών) σωματική δραστηριότητα των συμμετεχόντων. Συμπερασματικά, τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν ότι, αν και τα άτομα που είχαν περιορισμένη σωματική δραστηριότητα κατά τη διάρκεια της ενήλικης ζωής τους, είχαν υψηλότερο καρδιομεταβολικό κίνδυνο στην αρχή της προχωρημένης ενήλικης ζωής σε σύγκριση με εκείνα που ήταν σταθερά δραστήρια, παρ’ όλα αυτά η τρέχουσα (στην ηλικία των 61 ετών) συμμετοχή τους σε σωματικές δραστηριότητες μείωσε αυτόν τον κίνδυνο. Τα ευρήματα αυτά υπογραμμίζουν τη σημασία της προώθησης και διατήρησης της σωματικής δραστηριότητας καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής για τη μείωση του μεταβολικού συνδρόμου στον γηράσκοντα πληθυσμό.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: ΕΔΩ

SAVIKANGAS, T., K. KOKKO, J. AHOLA, T. KEKÄLÄINEN, M.-L. KINNUNEN, E. REINILÄ, and E. A. HAAPALA. Leisure-Time Physical Activity Trajectories across Adulthood and Cardiometabolic Risk at the Beginning of Late Adulthood: A Prospective Cohort Study. Med. Sci. Sports Exerc., Vol. 58, No. 3, pp. 493-505, 2026.

Υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος υπέρβασης των κατευθυντήριων οδηγιών σχετικά με την αύξηση του βάρους κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και διατήρησης υπερβάλλοντος βάρους μετά τον τοκετό σε γυναίκες με παχυσαρκία σε σύγκριση με εκείνες φυσιολογικού βάρους πριν την εγκυμοσύνη. Το υπερβολικό βάρος πριν την εγκυμοσύνη και η μεγαλύτερη αύξησή του κατά την εγκυμοσύνη μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο επιπλοκών στην υγεία της μητέρας και δυσμενών εκβάσεων της εγκυμοσύνης, όπως εκδήλωσης διαβήτη κύησης, υπέρτασης, προεκλαμψίας και καισαρικής τομής. Πολύ πρόσφατη μελέτη διερεύνησε την επίδραση ενός συνδυαστικού προγράμματος αερόβιας άσκησης και άσκησης με αντιστάσεις στην υγεία της μητέρας και την έκβαση της εγκυμοσύνης σε γυναίκες με παχυσαρκία και προηγούμενο καθιστικό τρόπο ζωής. Διακόσιες εξήντα τέσσερις έγκυες (ΔΜΣ ≥30 kg/m²) κατανεμήθηκαν τυχαία είτε στην ομάδα τυπικής φροντίδας είτε στην ομάδα άσκησης. Το πρόγραμμα παρέμβασης περιελάμβανε αερόβια άσκηση,  άσκηση με αντιστάσεις και μυϊκές διατάσεις, 3 φορές την εβδομάδα, από την 12^η εβδομάδα της κύησης μέχρι τον τοκετό. Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν ότι η τακτική σωματική δραστηριότητα και η συμμετοχή σε συνδυαστική άσκηση, αερόβια και με αντιστάσεις,  κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι ασφαλείς και αποτελεσματικές για τη βελτίωση και τη διατήρηση της καρδιοναπνευστικής ικανότητας και των επιπέδων δραστηριότητας σε γυναίκες με παχυσαρκία που προηγουμένως ακολουθούσαν καθιστικό τρόπο ζωής. Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές επιδράσεις σε άλλες παραμέτρους υγείας της μητέρας, όπως η αύξηση βάρους κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, η συστηματική φλεγμονή και η μέθοδος τοκετού.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο:ΕΔΩ

HOLMES C. J., F. DINIZ-SOUSA, C. R. SIMS, L. T. JANSEN, A. MARTINEZ, A. DUPENS, D. TURNER, T. EDWARDS, J. BELLANDO, T. MASSEY-SWINDLE, E. C. DIAZ, E. BØRSHEIM, and A. ANDRES. The Effect of an Exercise Program on Maternal Health and Birth Outcomes in Sedentary Pregnant Participants with Obesity: Randomized Controlled Trial. Med. Sci. Sports Exerc., Vol. 58, No. 3, pp. 559-571, 2026.

 

 

Οι επιβιώσαντες από καρκίνο στην παιδική ηλικία εξακολουθούν να διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης χρόνιων προβλημάτων υγείας, τα οποία μπορεί να παραμένουν για χρόνια μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας, λόγω παθήσεων που προκαλούνται από την ίδια τη θεραπεία, αλλαγών στη σωματική σύσταση και κόπωσης που συνδέεται με τον καρκίνο. Πρόσφατη μελέτη διερεύνησε τη φυσική κατάσταση, τη λειτουργικότητα και τα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας εφήβων που έχουν επιβιώσει από καρκίνο στην παιδική ηλικία, συγκρίνοντας διαφορετικές μορφές καρκίνου καθώς και σε σύγκριση με άτομα της ίδιας ηλικίας και φύλου που δεν είχαν προσβληθεί από καρκίνο. Συμπεριλήφθηκαν 157 επιβιώσαντες και 113 υγιείς έφηβοι μέσης ηλικίας 13,4 ± 2,6 ετών. Οι μορφές καρκίνου ήταν λευχαιμία, όγκοι του κεντρικού νευρικού συστήματος (ΚΝΣ), λέμφωμα και διάφοροι συμπαγείς όγκοι. Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν ότι, αν και δεν υπήρχε σημαντική διαφορά στα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας, οι επιβιώσαντες από καρκίνο έφηβοι είχαν 4,2% έως 11% χαμηλότερη φυσική κατάσταση και λειτουργικότητα σε σύγκριση με τους υγιείς συνομηλίκους τους, ενώ ειδικότερα οι επιβιώσαντες από όγκους του ΚΝΣ εμφάνιζαν τη χαμηλότερη απόδοση. Τα ευρήματα αυτά είναι ιδιαίτερα σημαντικά για την εξατομικευμένη καθοδήγηση των επιβιωσάντων από καρκίνο της παιδικής ηλικίας ανάλογα με τον τύπο του καρκίνου, προκειμένου να προληφθούν και να καθυστερήσουν οι αρνητικές μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της αντικαρκινικής θεραπείας.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: ΕΔΩ

EDVARDSEN, E., E. RUUD, C. S. RUEEGG, H. K. KVIDALAND, I. K. TORSVIK, L. P. V. BOVIM, M. GRYDELAND, N. VON DER WEID, S. A. ANDERSSEN, S. KRIEMLER, and T. RAASTAD. Physical Fitness and Physical Activity in Adolescent Childhood Cancer Survivors and Controls: The PACCS Study. Med. Sci. Sports Exerc., Vol. 57, No. 10, pp. 2286-2293, 2025.

Ο περιορισμός της υποτροπής της νόσου και της θνησιμότητας είναι καθοριστικής σημασίας για τους επιβιώσαντες από καρκίνο του μαστού. Σε πρόσφατη επιστημονική μελέτη, 28 επιβιώσασες γυναίκες με καρκίνο του μαστού ακολούθησαν είτε ένα πρόγραμμα άσκησης με αντιστάσεις είτε πρόγραμμα διαλειμματικής άσκησης υψηλής έντασης διάρκειας 12 εβδομάδων και ορός αίματος συλλέχθηκε από τις συμμετέχουσες στην αρχή και στο τέλος των προγραμμάτων άσκησης. Σκοπός της μελέτης ήταν να διερευνηθεί η επίδραση των δύο διαφορετικών μορφών άσκησης αφενός στα επίπεδα μυοκινών στο αίμα, δηλ. κυτταροκινών με πιθανή αντικαρκινική δράση που εκκρίνονται από τα κύτταρα των σκελετικών μυών, και αφετέρου η επίδρασή τους στο ρυθμό ανάπτυξης των καρκινικών κυττάρων του μαστού in vitro. Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν ότι και οι δύο μορφές άσκησης οδήγησαν σε αύξηση των επιπέδων συγκεκριμένων μυοκινών στο αίμα των συστηματικά ασκούμενων γυναικών. Επίσης, η χορήγηση του ορού αίματος, που συλλέχθηκε μετά την ολοκλήρωση των προγραμμάτων άσκησης, στα καρκινικά κύτταρα του μαστού οδήγησε σε σημαντική μείωση του ρυθμού ανάπτυξής τους, χωρίς να υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο διαφορετικών μορφών άσκησης. Ωστόσο, η αναστολή της ανάπτυξης των καρκινικών κυττάρων που έλαβαν τον ορό μετά από την διαλειμματική άσκηση υψηλής έντασης συσχετίστηκε με βελτιώσεις στη μυϊκή και λιπώδη μάζα των επιβιωσασών γυναικών. Συμπερασματικά, η μελέτη ανέδειξε ότι και οι δύο αυτές μορφές άσκησης μπορούν να οδηγήσουν σε αύξηση στη συστηματική κυκλοφορία των επιπέδων κυτταροκινών με πιθανή αντικαρκινική δράση και να προάγουν την αναστολή της ανάπτυξης των καρκινικών κυττάρων του μαστού in vitro. Επιπρόσθετα, τα αποτελέσματα της μελέτης υποδηλώνουν ότι η διαμόρφωση ενός αντικαρκινικού περιβάλλοντος μπορεί να διαμεσολαβείται από ασκησιογενείς βελτιώσεις της μυϊκής δύναμης και της σωματικής σύστασης των επιβιωσάντων από καρκίνο του μαστού.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: ΕΔΩ

BETTARIGA, F., D. R. TAAFFE, C. CRESPO-GARCIA, T. D. CLAY, M. DE SANTI, G. BALDELLI, S. ADHIKARI, E. S. GRAY, D. A. GALVÃO, and R. U. NEWTON. Effects of Resistance versus High-Intensity Interval Training on Myokines and Cancer Cell Suppression in Breast Cancer Survivors: A Randomized Trial. Med. Sci. Sports Exerc., Vol. 58, No. 1, pp. 1-9, 2026.