Η πνευμονική υπέρταση αποτελεί μια εξουθενωτική κλινική οντότητα που χαρακτηρίζεται από αυξημένη πνευμονική αρτηριακή πίεση & προοδευτική αγγειακή αναδιαμόρφωση, και οδηγεί σε δυσανεξία στην άσκηση. Ωστόσο, η άσκηση έχει αναδειχθεί ως μια πιθανή συμπληρωματική θεραπεία για την αρτηριακή υπέρταση, με αυξανόμενα ερευνητικά δεδομένα να υποστηρίζουν τις ευεργετικές επιδράσεις της σε διάφορες πτυχές της παθοφυσιολογίας της νόσου. Προκλινικές μελέτες παρέχουν στοιχεία για τους μηχανισμούς που διαμεσολαβούν τις βελτιώσεις που επιφέρει η άσκηση στην πνευμονική υπέρταση, οι οποίοι αφορούν βελτιώσεις στην ενδοθηλιακή λειτουργία, τη φλεγμονή, το οξειδωτικό στρες και τη μιτοχονδριακή λειτουργία. Επίσης, κλινικές μελέτες έχουν δείξει ότι η συστηματική άσκηση μπορεί να οδηγήσει σε σημαντικές βελτιώσεις σε αιμοδυναμικές παραμέτρους, στην ικανότητα άσκησης, την ποιότητα ζωής και τη συνολική λειτουργική ικανότητα. Επιπλέον, τα προγράμματα άσκησης έχουν δειχθεί ότι βελτιώνουν τη λειτουργία των σκελετικών μυών και ενισχύουν την αναδιαμόρφωση των πνευμονικών αγγείων, συμβάλλοντας στη συνολική διαχείριση της νόσου. Παρά τα πολλά υποσχόμενα οφέλη της άσκησης στην πνευμονική υπέρταση, ο προσδιορισμός της βέλτιστης έντασης, διάρκειας και του τύπου της άσκησης, καθώς και τα κριτήρια επιλογής των ασθενών που θα ενταχθούν σε προγράμματα άσκησης μένει να αποσαφηνιστούν. Επιπλέον, οι μηχανισμοί που διέπουν τις ασκησιογενείς βελτιώσεις απαιτούν περαιτέρω διερεύνηση για τη βελτιστοποίηση των πρωτοκόλλων άσκησης και την εξατομίκευση των θεραπευτικών στρατηγικών της νόσου.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

Ganesha Poojary, Norman Morris, Manjunath Joshi, Abraham Samuel Babua. Role of Exercise in Pulmonary Hypertension: Evidence from Bench to Bedside. Pulse;12: 66–75, 2024.

Ως βασικός παράγοντας που συμβάλλει στην επιβάρυνση των περισσότερων χρόνιων νόσων, η ανεπαρκής σωματική δραστηριότητα δημιουργεί σημαντική οικονομική επιβάρυνση του συστήματος υγειονομικής περίθαλψης. Ποικίλες παρεμβάσεις μπορούν να αυξήσουν αποτελεσματικά τα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας των πολιτών, αλλά λίγες είναι ενσωματωμένες στην κλινική πρακτική της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας. Το «Exercise Is Medicine»  είναι μια παγκόσμια πρωτοβουλία για την υγεία που στηρίζεται στην τεκμηριωμένη θεώρηση ότι η σωματική δραστηριότητα είναι αναπόσπαστο μέρος της πρόληψης και της θεραπείας χρόνιων νόσων, πρέπει να αξιολογείται τακτικά ως ζωτικό σημείο και να εντάσσεται στο πλαίσιο της μέριμνας για την υγεία. Μια πολύ ενδιαφέρουσα εν εξελίξει μελέτη στοχεύει να παρέχει επιστημονικά δεδομένα για τη διαμόρφωση πολιτικών υγείας σχετικά με την υποχρεωτική ασφαλιστική κάλυψη και την αποζημίωση των παρόχων (πρωτοβάθμιας φροντίδας) υγείας, για να αφιερώνουν χρόνο και να συζητούν με τους ασθενείς τους τα ευεργετήματα της σωματικής άσκησης στην πρόληψη ή/και θεραπεία σωματικών και ψυχικών προβλημάτων υγείας

Διαβάστε το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

Sarah E. Linke, Gene “Rusty” Kallenberg, Rick Kronick, Ming Tai-Seale, Kimberly De-Guzman, Borsika Rabin. Integrating “Exercise Is Medicine” into primary care workflow: a study protocol. TBM 2021;11:921–929.

Η διαλειμματική άσκηση υψηλής έντασης (HIIT) μπορεί να μειώσει αποτελεσματικά τη συνολική και την (ενδο)κοιλιακή λιπώδη μάζα του σώματος. Ωστόσο, οι επιδράσεις των προγραμμάτων HIIΤ τρεξίματος έναντι ποδηλασίας στη μείωση της λιπώδους μάζας δεν έχουν ακόμη συγκριθεί. Επιπλέον, χρειάζεται να διερευνηθεί περισσότερο η σχέση μεταξύ του εντερικού μικροβιώματος και της προκαλούμενης από τη HIIT μείωσης της λιπώδους μάζας. Πρόσφατη μελέτη συνέκρινε τα αποτελέσματα δύο ισοενεργειακών προγραμμάτων HIIT (ποδηλασίας έναντι τρεξίματος) διάρκειας 12 εβδομάδων στη σύσταση του σώματος και του μικροβιώματος του εντέρου σε άνδρες υπέρβαρους ή παχύσαρκους που δεν ακολουθούσαν ορισμένη δίαιτα. Συνολικά, το σωματικό βάρος και το κοιλιακό και σπλαχνικό λίπος μειώθηκαν μετά την ολοκλήρωση των προγραμμάτων ΗΙΙΤ. Δεν παρατηρήθηκε διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων άσκησης ως προς την ποσοστιαία μεταβολή του βάρους, του συνολικού σωματικού λίπους και του σπλαχνικού λίπους. Αντίθετα, η απώλεια κοιλιακού λίπους ήταν μεγαλύτερη στην ομάδα HIIT-τρεξίματος έναντι της ΗΙΙΤ-ποδηλασίας. Η ποικιλότητα του εντερικού μικροβιώματος δεν διαφοροποιήθηκε μετά την ολοκλήρωση των προγραμμάτων άσκησης ούτε διέφερε μεταξύ των ομάδων άσκησης, ωστόσο συσχετίστηκε με τις μεταβολές του κοιλιακού λίπους. Συμπερασματικά, τόσο η ποδηλασία όσο και το τρέξιμο με τη μορφή ΗΙΙΤ ίσης ενεργειακής δαπάνης βελτίωσαν τη σωματική σύσταση υπέρβαρων/παχύσαρκων ανδρών. Περισσότερες μελέτες χρειάζονται για να χαρακτηρίσουν τους μηχανισμούς που διέπουν τη μεγαλύτερη απώλεια κοιλιακού λίπους με άσκηση τρεξίματος HIIT.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: ΕΔΩ

COUVERT, A., L. GOUMY, F. MAILLARD, A. ESBRAT, K. LANCHAIS, C. SAUGRAIN, C. VERDIER, E. DORÉ, C. CHEVARIN, D. ADJTOUTAH, C. MOREL, B. PEREIRA, V. MARTIN, A. H. LANCHA, N. BARNICH, B. CHASSAING, M. RANCE, and N. BOISSEAU. Effects of a Cycling versus Running HIIT Program on Fat Mass Loss and Gut Microbiota Composition in Men withOverweight/Obesity. Med. Sci. Sports Exerc., Vol. 56, No. 5, pp. 839-850, 2024.