Η διακοπή του παρατεταμένου καθιστικού χρόνου κατά τη διάρκεια της ημέρας μειώνει τη μεταγευματική υπεργλυκαιμία, που αποτελεί παράγοντα κινδύνου για καρδιομεταβολικές νόσους. Ωστόσο, δεν είναι  γνωστό εάν υπάρχουν οφέλη ως προς τις μεταγευματικές αποκρίσεις γλυκόζης, ινσουλίνης και τριγλυκεριδίων το απόγευμα και εάν αυτά τα οφέλη διαφέρουν ανάλογα με το δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ). Πρόσφατη, καλά σχεδιαμένη μελέτη διερεύνησε αυτές τις αποκρίσεις, εφαρμόζοντας σε ομάδες εθελοντών φυσιολογικού ΔΜΣ, υπέρβαρων, ή παχύσαρκων δύο διαφορετικές συνθήκες μεταγευματικά: α) παρατεταμένο καθιστικό χρόνο για 4 συνεχόμενες ώρες, ξεκινώντας από τις 5.00 μ.μ. και β) τον ίδιο παρατεταμένο καθιστικό χρόνο διακοπτόμενο κάθε 30 λεπτά με διαλείμματα ασκήσεων με αντιστάσεις διάρκειας 3 λεπτών. Συνολικά, η μελέτη ανέδειξε ότι, σε σύγκριση με τη συνθήκη παρατεταμένου καθιστικού χρόνου, τα τακτικά διαλείμματα ασκήσεων μείωσαν τα επίπεδα της γλυκόζης και της ινσυλίνης στο αίμα των εθελοντών, ενώ δεν βρέθηκαν σημαντικές διαφορές ως προς τα επίπεδα τριγλυκεριδίων. Τα ευρήματα αυτά υποδηλώνουν ότι δραστηριότητες που διακόπτουν τον απογευματινό/βραδυνό καθιστικό χρόνο μπορούν να βελτιώσουν σε ορισμένο βαθμό την καρδιομεταβολική υγεία ανεξαρτήτως σωματικού βάρους.

Η ευπάθεια αποτελεί μια παθολογική κατάσταση στην οποία η λειτουργικότητα διάφορων φυσιολογικών συστημάτων διαταράσσεται, λόγω απώλειας της ισορροπημένης λειτουργίας του οργανισμού που αφορά ποικίλες σωματικές, γνωστικές και ψυχοκοινωνικές ικανότητες. Δεν είναι σαφές αν η σχέση μεταξύ της αντικειμενικά μετρούμενης σωματικής δραστηριότητας και της θνησιμότητας διαφέρει μεταξύ ευπαθών και μη ευπαθών ενηλίκων. Πρόσφατη μελέτη εξέτασε τη σχέση αυτή σε 4.165 ηλικιωμένους ενήλικες, 65 ετών και άνω, καταγράφοντας το συνολικό αριθμό βημάτων ανά ημέρα, και τα αποτελέσματά της έδειξαν ότι η σχέση μεταξύ των βημάτων που πραγματοποιούνται ημερησίως και της θνησιμότητας είναι διαφορετική στα μη ευπαθή άτομα σε σύγκριση με τα ευπαθή. Πιο συγκεκριμένα, τα άτομα με ευπάθεια μπορεί να χρειάζονται περισσότερα βήματα ημερησίως από τα άτομα χωρίς ευπάθεια προκειμένου να επιτευχθεί μια αντίστροφη σχέση μεταξύ αριθμού βημάτων και θνησιμότητας. Τα ευρήματα αυτά είναι χρήσιμα για την επικαιροποίηση μελλοντικών κατευθυντήριων οδηγιών περί σωματικής δραστηριότητας.