Συσχέτιση της σωματικής δραστηριότητας & του χρόνου καθιστικής ζωής με επιγενετικούς δείκτες γήρανσης(s)

Η σωματική δραστηριότητα μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο εκδήλωσης χρόνιων νόσων, εν μέρει μέσω επιγενετικών μηχανισμών. Προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει ότι μία μεμονωμένη συνεδρία σωματικής άσκησης μπορεί να επιφέρει αλλαγές στο βαθμό μεθυλίωσης του DNA, ωστόσο ελάχιστες μελέτες έχουν διερευνήσει τη σχέση μεταξύ της τακτικής σωματικής δραστηριότητας ή του χρόνου καθιστικής ζωής με επιγενετικούς δείκτες βιλογικής γήρανσης. Πρόσφατη έρευνα ποσοτικοποίησε τη σωματική δραστηριότητα, μέτρησε το χρόνο καθιστικής ζωής και ανέλυσε το βαθμό μεθυλίωσης του DNA σε δείγματα αίματος 2.435 εθελοντών ηλικίας 54.9 ± 14.3 (46.0% άνδρες). Ακολούθως, δημιούργησε λαγαριθμικά μοντέλα επιγενετικής ηλικίας έναντι της χρονολογικής ηλικία και, επίσης, μετασχημάτισε σε λογάριθμο τη μέτρια έως έντονη σωματική δραστηριότητα, λαμβάνοντας υπόψη το οικογενειακό υπόβαθρο, την ηλικία, το φύλο, το δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ) και το κάπνισμα. Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν ότι 1.500 επιπλέον βήματα την ημέρα ή 3 ώρες λιγότερης σωματικής αδράνειας συνδέονταν με περισσότερο από 10 μήνες μικρότερη βιολογική ηλικία. Συνολικά, η περισσότερη τακτική σωματική δραστηριότητα και ο λιγότερος χρόνος καθιστικής ζωής συσχετίστηκαν με μικρότερη επιγενετική ηλικία, η οποία εξηγήθηκε εν μέρει με βάση το ΔΜΣ. Περαιτέρω έρευνες αναμένεται να αναδείξουν κατά πόσον αλλαγές στο βαθμό μεθυλίωσης του DNA λόγω τακτικής σωματικής δραστηριότητας επηρεάζουν ευθέως τον κίνδυνο εμφάνισης χρόνιων νόσων.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο –> Association_of_Accelerometer_Measured_Physical.13

Spartano NL, Wang R, Yang Q, et al. Association of Accelerometer-Measured Physical Activity and Sedentary Time with Epigenetic Markers of Aging. Medicine and Science in Sports and Exercise. 2023 Feb;55(2):264-272. DOI: 10.1249/mss.0000000000003041. PMID: 36107108.

 

Συσχέτιση της σωματικής δραστηριότητας & του χρόνου καθιστικής ζωής με επιγενετικούς δείκτες γήρανσης

Η σωματική δραστηριότητα μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο εκδήλωσης χρόνιων νόσων, εν μέρει μέσω επιγενετικών μηχανισμών. Προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει ότι μία μεμονωμένη συνεδρία σωματικής άσκησης μπορεί να επιφέρει αλλαγές στο βαθμό μεθυλίωσης του DNA, ωστόσο ελάχιστες μελέτες έχουν διερευνήσει τη σχέση μεταξύ της τακτικής σωματικής δραστηριότητας ή του χρόνου καθιστικής ζωής με επιγενετικούς δείκτες βιλογικής γήρανσης.

Πρόσφατη έρευνα ποσοτικοποίησε τη σωματική δραστηριότητα, μέτρησε το χρόνο καθιστικής ζωής και ανέλυσε το βαθμό μεθυλίωσης του DNA σε δείγματα αίματος 2.435 εθελοντών ηλικίας 54.9 ± 14.3 (46.0% άνδρες). Ακολούθως, δημιούργησε λαγαριθμικά μοντέλα επιγενετικής ηλικίας έναντι της χρονολογικής ηλικία και, επίσης, μετασχημάτισε σε λογάριθμο τη μέτρια έως έντονη σωματική δραστηριότητα, λαμβάνοντας υπόψη το οικογενειακό υπόβαθρο, την ηλικία, το φύλο, το δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ) και το κάπνισμα. Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν ότι 1.500 επιπλέον βήματα την ημέρα ή 3 ώρες λιγότερης σωματικής αδράνειας συνδέονταν με περισσότερο από 10 μήνες μικρότερη βιολογική ηλικία. Συνολικά, η περισσότερη τακτική σωματική δραστηριότητα και ο λιγότερος χρόνος καθιστικής ζωής συσχετίστηκαν με μικρότερη επιγενετική ηλικία, η οποία εξηγήθηκε εν μέρει με βάση το ΔΜΣ. Περαιτέρω έρευνες αναμένεται να αναδείξουν κατά πόσον αλλαγές στο βαθμό μεθυλίωσης του DNA λόγω τακτικής σωματικής δραστηριότητας επηρεάζουν ευθέως τον κίνδυνο εμφάνισης χρόνιων νόσων.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: ΕΔΩ

Καθημερινό στρες και μικροαγγειακή δυσλειτουργία: Η ευεργετική επίδραση της σωματικής δραστηριότητας (s)

Σε αντίθεση με τα κρίσιμα γεγονότα της ζωής ή το χρόνιο στρες, μυριάδες συνήθη αγχωτικά γεγονότα καταλαμβάνουν την καθημερινή μας ζωή, όπως, π.χ., προκλήσεις ρουτίνας ή οι απροσδόκητες και επεισοδιακές δυσκολίες που διαταράσσουν την καθημερινότητα (π.χ. ένας καυγάς με τον/την σύζυγο ή η δυσλειτουργία του ηλεκτρονικού μας υπολογιστή). Αν και οι καθημερινοί στρεσογόνοι παράγοντες είναι σχετικά ασήμαντοι, η μεγαλύτερη συναισθηματική απόκριση στην καθημερινή εμφάνιση του στρεσογόνου παράγοντα συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο χρόνιων νόσων. Ειδικότερα, η μικροαγγειακή δυσλειτουργία, που χαρακτηρίζεται τόσο από μειωμένη ενδοθηλιοεξαρτώμενη αγειοδιαστολή όσο και από υπερβολική συμπαθητική αγγειοσυστολή, είναι εμφανής σε ενήλικες που είναι πιο ευαίσθητοι στο καθημερινό στρες, το οποίο μπορεί να αποτελεί έναν υποκείμενο μηχανισμό που συμβάλλει στον αυξημένο κίνδυνο μελλοντικής καρδιαγγειακής νόσου. Τα αυξημένα επίπεδα τακτικής σωματικής δραστηριότητας αμβλύνουν τη συναισθηματική  απόκριση στο καθημερινό στρες και, με αυτόν τον τρόπο, μπορούν να μετριάσουν τις επιβλαβείς επιπτώσεις του καθημερινού στρες στη μικροαγγειακή λειτουργία.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο –> Daily_Stress_and_Microvascular_Dysfunction__The.3 (1)

Greaney JL, Darling AM, Saunders EFH, Almeida DM. Daily Stress and Microvascular Dysfunction: The Buffering Effect of Physical Activity. Exerc Sport Sci Rev. 2023 Jan 1;51(1):19-26. doi: 10.1249/JES.0000000000000310. Epub 2022 Oct 19. PMID: 36301576; PMCID: PMC9772136.



Καθημερινό στρες και μικροαγγειακή δυσλειτουργία: Η ευεργετική επίδραση της σωματικής δραστηριότητας

Σε αντίθεση με τα κρίσιμα γεγονότα της ζωής ή το χρόνιο στρες, μυριάδες συνήθη αγχωτικά γεγονότα καταλαμβάνουν την καθημερινή μας ζωή, όπως, π.χ., προκλήσεις ρουτίνας ή οι απροσδόκητες και επεισοδιακές δυσκολίες που διαταράσσουν την καθημερινότητα (π.χ. ένας καυγάς με τον/την σύζυγο ή η δυσλειτουργία του ηλεκτρονικού μας υπολογιστή). Αν και οι καθημερινοί στρεσογόνοι παράγοντες είναι σχετικά ασήμαντοι, η μεγαλύτερη συναισθηματική απόκριση στην καθημερινή εμφάνιση του στρεσογόνου παράγοντα συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο χρόνιων νόσων. Ειδικότερα, η μικροαγγειακή δυσλειτουργία, που χαρακτηρίζεται τόσο από μειωμένη ενδοθηλιοεξαρτώμενη αγειοδιαστολή όσο και από υπερβολική συμπαθητική αγγειοσυστολή, είναι εμφανής σε ενήλικες που είναι πιο ευαίσθητοι στο καθημερινό στρες, το οποίο μπορεί να αποτελεί έναν υποκείμενο μηχανισμό που συμβάλλει στον αυξημένο κίνδυνο μελλοντικής καρδιαγγειακής νόσου. Τα αυξημένα επίπεδα τακτικής σωματικής δραστηριότητας αμβλύνουν τη συναισθηματική  απόκριση στο καθημερινό στρες και, με αυτόν τον τρόπο, μπορούν να μετριάσουν τις επιβλαβείς επιπτώσεις του καθημερινού στρες στη μικροαγγειακή λειτουργία.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: ΕΔΩ

Η επίδραση της άσκησης στη στερεοτυπική συμπεριφορά παιδιών με αυτισμό (s)

H Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ) είναι μία νευροβιολογική αναπτυξιακή διαταραχή σε παιδιά, η οποία χαρακτηρίζεται από περιοριστικά και επαναλαμβανόμενα πρότυπα συμπεριφοράς που επιβαρύνουν περαιτέρω τις καθημερινές τους λειτουργίες. Σε μελέτη η οποία αποσκοπούσε στην αξιολόγηση και ποσοτικοποίηση της οξείας επίδρασης της άσκησης, και ειδικότερα της διάρκειας και της έντασής της, στη συχνότητα εκδήλωσης των στερεοτυπικών συμπεριφορών παιδιών με ΔΑΦ, ηλικίας 13,0±1,4 ετών, αναδείχθηκε ότι η αερόβια άσκηση μπορεί να μειώσει αυτές τις συμπεριφορές. Συγκεκριμένα, όλες οι συνθήκες άσκησης, μεγαλύτερης ή μικρότερης διάρκειας και έντασης, οδήγησαν σε μείωση των στερεοτυπικών συμπεριφορών 60 λεπτά μετά την άσκηση, εκτός από την περισσότερο καταπονητική συνθήκη (άσκηση υψηλής έντασης, διάρκειας 20 λεπτών) που προκάλεσε αύξησή τους. Τη μεγαλύτερη μείωση της συχνότητας εκδήλωσης αυτών των συμπεριφορών επέφερε η άσκηση χαμηλής έντασης και διάρκειας 10 λεπτών. Συμπερασματικά, η αερόβια άσκηση χαμηλής έως μέτριας έντασης προκαλεί σημαντικές και μεγάλες μειώσεις στις στερεοτυπικές συμπεριφορές παιδιών με ΔΑΦ, υποδηλώνοντας έναν εύκολα εφαρμόσιμο και οικονομικά αποδοτικό τρόπο για τη βελτίωση της καθημερινής ζωής αυτών των ατόμων.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο –>  The_Effects_of_Exercise_Dose_on_Stereotypical.15

Schmitz Olin S, McFadden BA, Golem DL, Pellegrino JK, Walker AJ, Sanders DJ, Arent SM. The Effects of Exercise Dose on Stereotypical Behavior in Children with Autism. Med Sci Sports Exerc. 2017 May;49(5):983-990. doi: 10.1249/MSS.0000000000001197. PMID: 28060033.

 

Η επίδραση της άσκησης στη στερεοτυπική συμπεριφορά παιδιών με αυτισμό

H Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ) είναι μία νευροβιολογική αναπτυξιακή διαταραχή σε παιδιά, η οποία χαρακτηρίζεται από περιοριστικά και επαναλαμβανόμενα πρότυπα συμπεριφοράς που επιβαρύνουν περαιτέρω τις καθημερινές τους λειτουργίες. Σε μελέτη η οποία αποσκοπούσε στην αξιολόγηση και ποσοτικοποίηση της οξείας επίδρασης της άσκησης, και ειδικότερα της διάρκειας και της έντασής της, στη συχνότητα εκδήλωσης των στερεοτυπικών συμπεριφορών παιδιών με ΔΑΦ, ηλικίας 13,0±1,4 ετών, αναδείχθηκε ότι η αερόβια άσκηση μπορεί να μειώσει αυτές τις συμπεριφορές. Συγκεκριμένα, όλες οι συνθήκες άσκησης, μεγαλύτερης ή μικρότερης διάρκειας και έντασης, οδήγησαν σε μείωση των στερεοτυπικών συμπεριφορών 60 λεπτά μετά την άσκηση, εκτός από την περισσότερο καταπονητική συνθήκη (άσκηση υψηλής έντασης, διάρκειας 20 λεπτών) που προκάλεσε αύξησή τους. Τη μεγαλύτερη μείωση της συχνότητας εκδήλωσης αυτών των συμπεριφορών επέφερε η άσκηση χαμηλής έντασης και διάρκειας 10 λεπτών. Συμπερασματικά, η αερόβια άσκηση χαμηλής έως μέτριας έντασης προκαλεί σημαντικές και μεγάλες μειώσεις στις στερεοτυπικές συμπεριφορές παιδιών με ΔΑΦ, υποδηλώνοντας έναν εύκολα εφαρμόσιμο και οικονομικά αποδοτικό τρόπο για τη βελτίωση της καθημερινής ζωής αυτών των ατόμων.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: ΕΔΩ

Άσκηση με αντιστάσεις σε άτομα με σύνδρομο Down: Συνταγογράφηση άσκησης και ασφάλεια (s)

Τα άτομα με σύνδρομο Down,  λόγω της χρωμοσωμικής τους ανωμαλίας, παρουσιάζουν δομική τροποποίηση και λειτουργική έκπτωση στα περισσότερα φυσιολογικά συστήματα, ακόμη και όταν δεν υπάρχουν συννοσηρότητες. Μεταξύ των λειτουργικών αυτών διαταραχών περιλαμβάνεται η απώλεια μυϊκής δύναμης και η μείωση της ικανότητας παραγωγής σωματικού έργου, η οποία αρχίζει νωρίς και συνεχίζεται με την πάροδο της ηλικίας.

Πρόσφατη βιβλιογραφική ανασκόπηση σε ασθενείς με σύνδρομο Down συνιστά την αξιοποίηση της άσκησης με αντιστάσεις καθώς και του συνδυασμού της με άλλες μορφές άσκησης (αερόβια, ασκήσεις ισορροπίας, πλειομετρική και ισομετρική άσκηση), λαμβάνοντας υπόψη τον όγκο, την ένταση, καθώς και τη διάρκεια και το είδος της εφαρμοζόμενης άσκησης (π.χ. άσκηση σε όργανα, με το βάρος του σώματος ή/και με ελεύθερα βάρη).

Τα πρωτόκολλα άσκησης με αντιστάσεις που παρατίθενται στη συγκεκριμένη μελέτη παρέχουν καθοδήγηση, σημαντικά συμπεράσματα και νέες ερευνητικές κατευθύνσεις, τα οποία θα μπορούσαν να είναι χρήσιμα σε προπονητές, κλινικούς ιατρούς και ερευνητές για τον αποτελεσματικό σχεδιασμό προγραμμάτων άσκησης με αντιστάσεις για άτομα με σύνδρομο Down.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο –>Down Syndrome

Άσκηση με αντιστάσεις σε άτομα με σύνδρομο Down: Συνταγογράφηση άσκησης και ασφάλεια

Τα άτομα με σύνδρομο Down,  λόγω της χρωμοσωμικής τους ανωμαλίας, παρουσιάζουν δομική τροποποίηση και λειτουργική έκπτωση στα περισσότερα φυσιολογικά συστήματα, ακόμη και όταν δεν υπάρχουν συννοσηρότητες. Μεταξύ των λειτουργικών αυτών διαταραχών περιλαμβάνεται η απώλεια μυϊκής δύναμης και η μείωση της ικανότητας παραγωγής σωματικού έργου, η οποία αρχίζει νωρίς και συνεχίζεται με την πάροδο της ηλικίας.

Πρόσφατη βιβλιογραφική ανασκόπηση σε ασθενείς με σύνδρομο Down συνιστά την αξιοποίηση της άσκησης με αντιστάσεις καθώς και του συνδυασμού της με άλλες μορφές άσκησης (αερόβια, ασκήσεις ισορροπίας, πλειομετρική και ισομετρική άσκηση), λαμβάνοντας υπόψη τον όγκο, την ένταση, καθώς και τη διάρκεια και το είδος της εφαρμοζόμενης άσκησης (π.χ. άσκηση σε όργανα, με το βάρος του σώματος ή/και με ελεύθερα βάρη).

Τα πρωτόκολλα άσκησης με αντιστάσεις που παρατίθενται στη συγκεκριμένη μελέτη παρέχουν καθοδήγηση, σημαντικά συμπεράσματα και νέες ερευνητικές κατευθύνσεις, τα οποία θα μπορούσαν να είναι χρήσιμα σε προπονητές, κλινικούς ιατρούς και ερευνητές για τον αποτελεσματικό σχεδιασμό προγραμμάτων άσκησης με αντιστάσεις για άτομα με σύνδρομο Down.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: ΕΔΩ

Γενετικά μονοπάτια διέπουν τις ατομικές διαφορές ως προς την τακτική σωματική δραστηριότητα (s)

Μελέτες γενετικής επιδημιολογίας σε διδύμους και οικογένειες αποκαλύπτουν ισχυρή συμβολή γενετικών παραγόντων στην κληρονομησιμότητα της σωματικής δραστηριότητας που ο καθένας επιλέγει να ακολουθεί τακτικά. Αυτή η κληρονομησιμότητα ανέρχεται περίπου στο 26% για τις γυναίκες και 35% για τους άνδρες στην παιδική ηλικία, αυξάνεται στο 42% και στα δύο φύλα κατά την εφηβεία και παραμένει περίπου στο 45% σε όλη την ενήλικη ζωή. Ειδικότερα, μελέτες συσχετίσεων στο σύνολο του ανθρώπινου γονιδιώνατος υποδηλώνουν, ότι βιολογικά μονοπάτια που συνδέονται με την ικανότητα για άσκηση και την ευχαρίστηση που βιώνουν από την άσκηση οι ασκούμενοι εξηγούν κατά ένα μέρος την κληρονομησιμότητα της σωματικής δραστηριότητας.

Αυτά τα ευρήματα μπορεί να χρησιμοποιηθούν για την περαιτέρω μελέτη των αιτιωδών επιδράσεων της σωματικής δραστηριότητας στην υγεία, για τη διερεύνηση της αλληλεπίδρασης μεταξύ γενετικής και προγραμμάτων σωματικής άσκησης και για την προσαρμογή συστάσεων για σωματική δραστηριότητα σε μεμονωμένους γονότυπους.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο -> Genetic_Pathways_Underlying_Individual_Differences.2 (1)