ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ – Υπογραφή Μνημονίων Συνεργασίας μεταξύ του Εθνικού Κέντρου & Επιστημονικών Εταιρειών

Όραμα του μη κερδοσκοπικού Εθνικού Κέντρου «Exercise is Medicine – Greece» είναι η ανάδειξη και καθιέρωση του ρόλου που έχει η σωματική άσκηση στην πρόληψη και θεραπεία παθήσεων και ασθενειών προς όφελος της ελληνικής κοινωνίας. Για το σκοπό αυτό, ενθαρρύνει τον ιατρικό κόσμο και τους οργανισμούς παροχής υπηρεσιών υγείας της χώρας να ενσωματώσουν στην κλινική πρακτική την επιστημονικά τεκμηριωμένη γνώση σχετικά με τις ευεργετικές επιδράσεις της άσκησης ως προληπτικής και θεραπευτικής παρέμβασης για την υγεία.

Στο πλαίσιο προώθησης κοινών στόχων και ενίσχυσης των συνεργικών τους δράσεων, το Εθνικό Κέντρο «Exercise is Medicine – Greece» προχώρησε στη σύναψη Μνημονίων Συνεργασίας με τις ακόλουθες Επιστημονικές Εταιρείες:

Ελληνική Εταιρεία Φυσικής Ιατρικής και Αποκατάστασης (ΕΕΦΙΑΠ) και Ελληνική Εταιρεία Εργοσπιρομετρίας, Άσκησης και Αποκατάστασης (ΕΛΕΡΓΑ).

                                         

 

 

Η αναλγητική επίδραση της άσκησης με αντιστάσεις μετά από καρκίνο του μαστού (s)

Ο επίμονος πόνος μετά τη θεραπεία του καρκίνου του μαστού αποτελεί ένα σημαντικό πρόβλημα, με περισσότερο από το ένα τρίτο των επιβιωσάντων να αναφέρουν πόνο έως και 7 έτη μετά την αρχική θεραπεία. Πρόσφατη μελέτη, η οποία διερεύνησε την επίδραση της άσκησης με αντιστάσεις στον πόνο, τη μέγιστη δύναμη και τη λειτουργικότητα των ώμων σε επιβιώσαντες από καρκίνο του μαστού με επίμονο πόνο μετά τη θεραπεία, ανέδειξε ότι αυτή η μορφή άσκησης επέφερε σημαντικά λειτουργικά και αναλγητικά αποτελέσματα στους ασθενείς.

Ειδικότερα, η βελτίωση της μυϊκής δύναμης διατηρήθηκε για μεγάλο  χρονικό διάστημα μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος άσκησης, ενώ τα επίπεδα του πόνου επανήλθαν στα προασκησιακά επίπεδα, υποδηλώνοντας ότι η ίδια η διαδικασία της άσκησης και όχι η αύξηση της δύναμης μπορεί να συνδέεται με την αναλγησία.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο –> The_Analgesic_Effect_of_Resistance_Training_after.3

Rasmussen GHF, Kristiansen M, Arroyo-Morales M, Voigt M, Madeleine P. The Analgesic Effect of Resistance Training after Breast Cancer (ANTRAC): A Randomized Controlled Trial. Med Sci Sports Exerc. 2023 Feb 1;55(2):167-176. doi: 10.1249/MSS.0000000000003034. Epub 2022 Sep 7. PMID: 36084228.

Η αναλγητική επίδραση της άσκησης με αντιστάσεις μετά από καρκίνο του μαστού

Ο επίμονος πόνος μετά τη θεραπεία του καρκίνου του μαστού αποτελεί ένα σημαντικό πρόβλημα, με περισσότερο από το ένα τρίτο των επιβιωσάντων να αναφέρουν πόνο έως και 7 έτη μετά την αρχική θεραπεία. Πρόσφατη μελέτη, η οποία διερεύνησε την επίδραση της άσκησης με αντιστάσεις στον πόνο, τη μέγιστη δύναμη και τη λειτουργικότητα των ώμων σε επιβιώσαντες από καρκίνο του μαστού με επίμονο πόνο μετά τη θεραπεία, ανέδειξε ότι αυτή η μορφή άσκησης επέφερε σημαντικά λειτουργικά και αναλγητικά αποτελέσματα στους ασθενείς.

Ειδικότερα, η βελτίωση της μυϊκής δύναμης διατηρήθηκε για μεγάλο  χρονικό διάστημα μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος άσκησης, ενώ τα επίπεδα του πόνου επανήλθαν στα προασκησιακά επίπεδα, υποδηλώνοντας ότι η ίδια η διαδικασία της άσκησης και όχι η αύξηση της δύναμης μπορεί να συνδέεται με την αναλγησία.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: ΕΔΩ

Τα κόστη παραγωγικότητας λόγω υποκινητικότητας (s)

Τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί το ερευνητικό ενδιαφέρον για το οικονομικό κόστος που μπορεί να αποδοθεί στην υποκινητικότητα. Συνήθως, οι σχετικές μελέτες εξετάζουν το άμεσο κόστος της υγειονομικής περίθαλψης λόγω της σωματικής αδράνειας. Πρόσφατη μελέτη διερεύνησε παραμέτρους του κόστους παραγωγικότητας (άδειες ασθένειας και συντάξεις αναπηρίας) σε συσχέτιση με την υποκινητικότητα. Από τα φινλανδικά μητρώα 6.261 άτομα κατηγοριοποιήθηκαν σε ομάδες με βάση το επίπεδο σωματικής τους δραστηριότητας.

Τα αποτελέσματα της μελέτης ανέδειξαν ότι το μέσο κόστος παραγωγικότητας σε ατομικό επίπεδο ήταν υψηλότερο στους σωματικά αδρανείς σε σύγκριση με το αντίστοιχο κόστος των σωματικά δραστήριων συνομιλήκων τους, ανεξάρτητα από τον τρόπο μέτρησης της σωματικής δραστηριότητας ή τη χρονική περίοδο μέτρησής της. Συνολικά, τα ευρήματα της μελέτης υποδηλώνουν ότι το κόστος παραγωγικότητας ενός ατόμου διαφοροποιείται ανάλογα με το επίπεδο σωματικής δραστηριότητάς του. Ως εκ τούτου, η επένδυση στη σωματική δραστηριότητα μπορεί να μειώσει όχι μόνο το άμεσο κόστος της υγειονομικής περίθαλψης αλλά και το έμμεσο κόστος της παραγωγικότητας με το οποίο επιβαρύνεται ο εργαζόμενος, ο εργοδότης και η πολιτεία.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο –>The_Individual_Level_Productivity_Costs_of.12

Kari JT, Nerg I, Huikari S, Leinonen AM, Nurkkala M, Farrahi V, Korpelainen R, Korhonen M. The Individual-Level Productivity Costs of Physical Inactivity. Med Sci Sports Exerc. 2023 Feb 1;55(2):255-263. doi: 10.1249/MSS.0000000000003037. Epub 2022 Sep 21. PMID: 36125340; PMCID: PMC9815811.

Τα κόστη παραγωγικότητας λόγω υποκινητικότητας

Τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί το ερευνητικό ενδιαφέρον για το οικονομικό κόστος που μπορεί να αποδοθεί στην υποκινητικότητα. Συνήθως, οι σχετικές μελέτες εξετάζουν το άμεσο κόστος της υγειονομικής περίθαλψης λόγω της σωματικής αδράνειας. Πρόσφατη μελέτη διερεύνησε παραμέτρους του κόστους παραγωγικότητας (άδειες ασθένειας και συντάξεις αναπηρίας) σε συσχέτιση με την υποκινητικότητα. Από τα φινλανδικά μητρώα 6.261 άτομα κατηγοριοποιήθηκαν σε ομάδες με βάση το επίπεδο σωματικής τους δραστηριότητας.

Τα αποτελέσματα της μελέτης ανέδειξαν ότι το μέσο κόστος παραγωγικότητας σε ατομικό επίπεδο ήταν υψηλότερο στους σωματικά αδρανείς σε σύγκριση με το αντίστοιχο κόστος των σωματικά δραστήριων συνομιλήκων τους, ανεξάρτητα από τον τρόπο μέτρησης της σωματικής δραστηριότητας ή τη χρονική περίοδο μέτρησής της. Συνολικά, τα ευρήματα της μελέτης υποδηλώνουν ότι το κόστος παραγωγικότητας ενός ατόμου διαφοροποιείται ανάλογα με το επίπεδο σωματικής δραστηριότητάς του. Ως εκ τούτου, η επένδυση στη σωματική δραστηριότητα μπορεί να μειώσει όχι μόνο το άμεσο κόστος της υγειονομικής περίθαλψης αλλά και το έμμεσο κόστος της παραγωγικότητας με το οποίο επιβαρύνεται ο εργαζόμενος, ο εργοδότης και η πολιτεία.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: ΕΔΩ

Συσχέτιση της σωματικής δραστηριότητας & του χρόνου καθιστικής ζωής με επιγενετικούς δείκτες γήρανσης(s)

Η σωματική δραστηριότητα μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο εκδήλωσης χρόνιων νόσων, εν μέρει μέσω επιγενετικών μηχανισμών. Προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει ότι μία μεμονωμένη συνεδρία σωματικής άσκησης μπορεί να επιφέρει αλλαγές στο βαθμό μεθυλίωσης του DNA, ωστόσο ελάχιστες μελέτες έχουν διερευνήσει τη σχέση μεταξύ της τακτικής σωματικής δραστηριότητας ή του χρόνου καθιστικής ζωής με επιγενετικούς δείκτες βιλογικής γήρανσης. Πρόσφατη έρευνα ποσοτικοποίησε τη σωματική δραστηριότητα, μέτρησε το χρόνο καθιστικής ζωής και ανέλυσε το βαθμό μεθυλίωσης του DNA σε δείγματα αίματος 2.435 εθελοντών ηλικίας 54.9 ± 14.3 (46.0% άνδρες). Ακολούθως, δημιούργησε λαγαριθμικά μοντέλα επιγενετικής ηλικίας έναντι της χρονολογικής ηλικία και, επίσης, μετασχημάτισε σε λογάριθμο τη μέτρια έως έντονη σωματική δραστηριότητα, λαμβάνοντας υπόψη το οικογενειακό υπόβαθρο, την ηλικία, το φύλο, το δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ) και το κάπνισμα. Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν ότι 1.500 επιπλέον βήματα την ημέρα ή 3 ώρες λιγότερης σωματικής αδράνειας συνδέονταν με περισσότερο από 10 μήνες μικρότερη βιολογική ηλικία. Συνολικά, η περισσότερη τακτική σωματική δραστηριότητα και ο λιγότερος χρόνος καθιστικής ζωής συσχετίστηκαν με μικρότερη επιγενετική ηλικία, η οποία εξηγήθηκε εν μέρει με βάση το ΔΜΣ. Περαιτέρω έρευνες αναμένεται να αναδείξουν κατά πόσον αλλαγές στο βαθμό μεθυλίωσης του DNA λόγω τακτικής σωματικής δραστηριότητας επηρεάζουν ευθέως τον κίνδυνο εμφάνισης χρόνιων νόσων.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο –> Association_of_Accelerometer_Measured_Physical.13

Spartano NL, Wang R, Yang Q, et al. Association of Accelerometer-Measured Physical Activity and Sedentary Time with Epigenetic Markers of Aging. Medicine and Science in Sports and Exercise. 2023 Feb;55(2):264-272. DOI: 10.1249/mss.0000000000003041. PMID: 36107108.

 

Συσχέτιση της σωματικής δραστηριότητας & του χρόνου καθιστικής ζωής με επιγενετικούς δείκτες γήρανσης

Η σωματική δραστηριότητα μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο εκδήλωσης χρόνιων νόσων, εν μέρει μέσω επιγενετικών μηχανισμών. Προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει ότι μία μεμονωμένη συνεδρία σωματικής άσκησης μπορεί να επιφέρει αλλαγές στο βαθμό μεθυλίωσης του DNA, ωστόσο ελάχιστες μελέτες έχουν διερευνήσει τη σχέση μεταξύ της τακτικής σωματικής δραστηριότητας ή του χρόνου καθιστικής ζωής με επιγενετικούς δείκτες βιλογικής γήρανσης.

Πρόσφατη έρευνα ποσοτικοποίησε τη σωματική δραστηριότητα, μέτρησε το χρόνο καθιστικής ζωής και ανέλυσε το βαθμό μεθυλίωσης του DNA σε δείγματα αίματος 2.435 εθελοντών ηλικίας 54.9 ± 14.3 (46.0% άνδρες). Ακολούθως, δημιούργησε λαγαριθμικά μοντέλα επιγενετικής ηλικίας έναντι της χρονολογικής ηλικία και, επίσης, μετασχημάτισε σε λογάριθμο τη μέτρια έως έντονη σωματική δραστηριότητα, λαμβάνοντας υπόψη το οικογενειακό υπόβαθρο, την ηλικία, το φύλο, το δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ) και το κάπνισμα. Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν ότι 1.500 επιπλέον βήματα την ημέρα ή 3 ώρες λιγότερης σωματικής αδράνειας συνδέονταν με περισσότερο από 10 μήνες μικρότερη βιολογική ηλικία. Συνολικά, η περισσότερη τακτική σωματική δραστηριότητα και ο λιγότερος χρόνος καθιστικής ζωής συσχετίστηκαν με μικρότερη επιγενετική ηλικία, η οποία εξηγήθηκε εν μέρει με βάση το ΔΜΣ. Περαιτέρω έρευνες αναμένεται να αναδείξουν κατά πόσον αλλαγές στο βαθμό μεθυλίωσης του DNA λόγω τακτικής σωματικής δραστηριότητας επηρεάζουν ευθέως τον κίνδυνο εμφάνισης χρόνιων νόσων.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: ΕΔΩ

Καθημερινό στρες και μικροαγγειακή δυσλειτουργία: Η ευεργετική επίδραση της σωματικής δραστηριότητας (s)

Σε αντίθεση με τα κρίσιμα γεγονότα της ζωής ή το χρόνιο στρες, μυριάδες συνήθη αγχωτικά γεγονότα καταλαμβάνουν την καθημερινή μας ζωή, όπως, π.χ., προκλήσεις ρουτίνας ή οι απροσδόκητες και επεισοδιακές δυσκολίες που διαταράσσουν την καθημερινότητα (π.χ. ένας καυγάς με τον/την σύζυγο ή η δυσλειτουργία του ηλεκτρονικού μας υπολογιστή). Αν και οι καθημερινοί στρεσογόνοι παράγοντες είναι σχετικά ασήμαντοι, η μεγαλύτερη συναισθηματική απόκριση στην καθημερινή εμφάνιση του στρεσογόνου παράγοντα συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο χρόνιων νόσων. Ειδικότερα, η μικροαγγειακή δυσλειτουργία, που χαρακτηρίζεται τόσο από μειωμένη ενδοθηλιοεξαρτώμενη αγειοδιαστολή όσο και από υπερβολική συμπαθητική αγγειοσυστολή, είναι εμφανής σε ενήλικες που είναι πιο ευαίσθητοι στο καθημερινό στρες, το οποίο μπορεί να αποτελεί έναν υποκείμενο μηχανισμό που συμβάλλει στον αυξημένο κίνδυνο μελλοντικής καρδιαγγειακής νόσου. Τα αυξημένα επίπεδα τακτικής σωματικής δραστηριότητας αμβλύνουν τη συναισθηματική  απόκριση στο καθημερινό στρες και, με αυτόν τον τρόπο, μπορούν να μετριάσουν τις επιβλαβείς επιπτώσεις του καθημερινού στρες στη μικροαγγειακή λειτουργία.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο –> Daily_Stress_and_Microvascular_Dysfunction__The.3 (1)

Greaney JL, Darling AM, Saunders EFH, Almeida DM. Daily Stress and Microvascular Dysfunction: The Buffering Effect of Physical Activity. Exerc Sport Sci Rev. 2023 Jan 1;51(1):19-26. doi: 10.1249/JES.0000000000000310. Epub 2022 Oct 19. PMID: 36301576; PMCID: PMC9772136.



Καθημερινό στρες και μικροαγγειακή δυσλειτουργία: Η ευεργετική επίδραση της σωματικής δραστηριότητας

Σε αντίθεση με τα κρίσιμα γεγονότα της ζωής ή το χρόνιο στρες, μυριάδες συνήθη αγχωτικά γεγονότα καταλαμβάνουν την καθημερινή μας ζωή, όπως, π.χ., προκλήσεις ρουτίνας ή οι απροσδόκητες και επεισοδιακές δυσκολίες που διαταράσσουν την καθημερινότητα (π.χ. ένας καυγάς με τον/την σύζυγο ή η δυσλειτουργία του ηλεκτρονικού μας υπολογιστή). Αν και οι καθημερινοί στρεσογόνοι παράγοντες είναι σχετικά ασήμαντοι, η μεγαλύτερη συναισθηματική απόκριση στην καθημερινή εμφάνιση του στρεσογόνου παράγοντα συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο χρόνιων νόσων. Ειδικότερα, η μικροαγγειακή δυσλειτουργία, που χαρακτηρίζεται τόσο από μειωμένη ενδοθηλιοεξαρτώμενη αγειοδιαστολή όσο και από υπερβολική συμπαθητική αγγειοσυστολή, είναι εμφανής σε ενήλικες που είναι πιο ευαίσθητοι στο καθημερινό στρες, το οποίο μπορεί να αποτελεί έναν υποκείμενο μηχανισμό που συμβάλλει στον αυξημένο κίνδυνο μελλοντικής καρδιαγγειακής νόσου. Τα αυξημένα επίπεδα τακτικής σωματικής δραστηριότητας αμβλύνουν τη συναισθηματική  απόκριση στο καθημερινό στρες και, με αυτόν τον τρόπο, μπορούν να μετριάσουν τις επιβλαβείς επιπτώσεις του καθημερινού στρες στη μικροαγγειακή λειτουργία.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: ΕΔΩ