4 Φεβρουαρίου 2023 – Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου

Η διεπιστημονική υποστηρικτική φροντίδα των ασθενών με καρκίνο, η οποία ενσωματώνει τη σωματική άσκηση παράλληλα με τις ογκολογικές θεραπείες, θεωρείται πλέον πρότυπο για τη βελτίωση της επιβίωσης και της ποιότητας ζωής των ασθενών. Η επίδραση της άσκησης είναι σημαντική όσον αφορά τους παράγοντες που ρυθμίζουν την ανάπτυξη του όγκου, όπως το ανοσοποιητικό σύστημα, η φλεγμονή, η ιστική αιμάτωση, η υποξία, η αντίσταση στην ινσουλίνη, ο μεταβολισμός, τα επίπεδα γλυκοκορτικοειδών και η καχεξία. Τα τελευταία χρόνια έχει δημοσιευθεί ένας διαρκώς αυξανόμενος όγκος ερευνών σχετικά με τις επιδράσεις και το ρόλο της σωματικής άσκησης στο πεδίο της ογκολογίας, σηματοδοτώντας την ανάπτυξη ενός νέου ιατρικού τομέα, κοινώς γνωστού ως ” άσκηση στην ογκολογία – exercise oncology”.  Το αναπτυσσόμενο αυτό ερευνητικό πεδίο επιδιώκει να προσδιορίσει τους βιολογικούς μηχανισμούς με τους οποίους ειδικότερα η αερόβια άσκηση επηρεάζει τη συχνότητα εμφάνισης του καρκίνου, την εξέλιξή του και/ή την εμφάνιση μεταστάσεων.

Πρόσφατη μελέτη αναδεικνύει με συνολική θεώρηση τις σύγχρονες εφαρμογές σωματικής άσκησης στη διαχείριση των ασθενών με καρκίνο, συμπεριλαμβάνοντας μια ρεαλιστική προοπτική με πρακτικές συμβουλές. Στη μελέτη αναπτύσσονται, επίσης, οι αναδυόμενες μηχανιστικές ερμηνείες σχετικά με τις επιδράσεις της σωματικής άσκησης και οι δυνητικές κλινικές εφαρμογές τους.

Συνολικά, υπό το πρίσμα μιας πιο εξατομικευμένης, ολοκληρωμένης, ασθενοκεντρικής και διεπιστημονικής διαχείρισης, και στην προσπάθεια κατανόησης των διάφορων αλληλεπιδράσεων μεταξύ του καρκίνου και του ασθενούς, καθώς και των επιπτώσεων της νόσου και των αντικαρκινικών θεραπειών στα διάφορα όργανα, η σωματική άσκηση φαίνεται να αποτελεί την πιο υποσχόμενη μέθοδο για τη βελτίωση της φροντίδας των ασθενών με καρκίνο.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο:  Physical Activity as the Best Supportive Care in Cancer

Σε πρόσφατη επιστημονική μελέτη στην οποία συμμετείχαν 217 έφηβοι ηλικίας 10-16 ετών διερευνήθηκε η επίδραση της αντικατάστασης 10 λεπτών καθιστικού χρόνου με ύπνο ή σωματική δραστηριότητα διαφόρων εντάσεων σε βάθος χρόνου 2 ετών.

Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν ότι η δεκάλεπτη αντικατάσταση του καθιστικού χρόνου με σωματική δραστηριότητα υψηλής έντασης συνδέθηκε με χαμηλότερα ποσοστά παχυσαρκίας στην μετέπειτα εφηβεία σε συγκεκριμένες ομάδες συμμετεχόντων.

Συνολικά, οι ευκαιρίες για την προώθηση μιας κατάλληλης ισορροπίας μεταξύ ύπνου, καθιστικού χρόνου και όλων των επιπέδων έντασης της σωματικής δραστηριότητας θα πρέπει να ενθαρρύνονται στους εφήβους για τη βέλτιστη ανάπτυξή τους και τη μείωση του κινδύνου μελλοντικών χρόνιων νόσων.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο:  Association_between_Sleep,_Sedentary_Time,.12

Σύμφωνα με τα ευρήματα της Ιαπωνικής Γεροντολογικής Μελέτης, η οποία έλαβε χώρα για χρονικό διάστημα 3 ετών σε 33.746 άνδρες και 36.799 γυναίκες ηλικίας ≥65 ετών, η συμμετοχή ηλικιωμένων ανδρών σε ομαδικά παιχνίδια γκολφ και η ομαδική συμμετοχή ηλικιωμένων γυναικών σε περπάτημα, ασκήσεις με βάρη και πεζοπορία θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα αποτελεσματικό πρόγραμμα για την ενίσχυση της κοινωνικοψυχολογικής υγείας αυτών των ατόμων.

Πιο συγκεκριμένα, η συμμετοχή ανδρών τρίτης ηλικίας σε ομάδα (ψυχαγωγικού) γκολφ περιόρισε σημαντικά την έκπτωση όλων των δεικτών κοινωνικοψυχολογικής υγείας τους που εξετάστηκαν: αυτοαξιολογούμενη κατάσταση της υγείας, υποκειμενική αίσθηση ευεξίας, συχνότητα γέλιου και καταθλιπτικά συμπτώματα. Παρόμοια, οι ηλικιωμένες γυναίκες που συμμετείχαν σε ομάδες βάδισης, ασκήσεων με βάρη ή πεζοπορίας είχαν περισσότερες πιθανότητες να αποτρέψουν την επιδείνωση των καταθλιπτικών συμπτωμάτων και της αυτοαξιολογούμενης υγείας τους από εκείνες που δεν συμμετείχαν στις συγκεκριμένες σωματικές δραστηριότητες.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο:  Types_of_Sports_and_Exercise_Group_Participation.5

Η τακτική άσκηση μειώνει την αρτηριακή πίεση, αλλά οι υποκείμενοι μηχανισμοί που διαμεσολαβούν αυτή την ευεργετική επίδραση παραμένουν ασαφείς. Πρόσφατη επιστημονική μελέτη αξιολόγησε την πιθανή συμμετοχή της παννεξίνης-1 (pannexin 1),   ενός διαύλου απελευθέρωσης ΑΤΡ, στη μείωση της αρτηριακής πίεσης που προκαλείται με την άσκηση.  Είκοσι επτά άνδρες μέσης ηλικίας, 13 με φυσιολογική αρτηριακή πίεση και 14 με υπέρταση σταδίου 1 (συστολική αρτηριακή πίεση 130 – 139 mm Hg και διαστολική 80 – 89 mm Hg), οι οποίοι δεν ελάμβαναν φαρμακευτική αγωγή, συμμετείχαν σε πρόγραμμα υψηλής έντασης αερόβιας άσκησης ποδηλάτησης διάρκειας 8 εβδομάδων. Η συγκεκριμένη μελέτη ανέδειξε ότι η ασκησιογενής μείωση της αρτηριακής πίεσης σε υπερτασικούς άνδρες χωρίς φαρμακευτική αγωγή δεν συνοδεύεται από μεταβολή της λειτουργίας του συγκεκριμένου διαύλου. Συνολικά, η μελέτη επιβεβαιώνει την αποτελεσματικότητα της αερόβιας άσκησης υψηλής έντασης στη μείωση της αρτηριακής πίεσης σε άτομα με ιδιοπαθή (πρωτοπαθή)  υπέρταση, ωστόσο, τα ευρήματα της μελέτης δεν υποστηρίζουν την εμπλοκή της παννεξίνης-1 σε αυτή την επίδραση της άσκησης. Έτσι, η συγκεκριμένη πρωτεΐνη φαίνεται να είναι απίθανο να αποτελέσει χρήσιμο φαρμακολογικό στόχο για τη μείωση της αρτηριακής πίεσης στην ιδιοπαθή υπέρταση.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: Exercise_Training_Lowers_Arterial_Blood_Pressure.3

Η ικανότητα ενίσχυσης της κοινωνικής γνωστικής αντίληψης μέσω της συμμετοχής σε σωματικές δραστηριότητες και άσκηση έχει επιδράσεις σε πολλές πτυχές της ζωής όπως, για παράδειγμα, στις σχέσεις και την αποδοχή από τους συνομηλίκους, στις ακαδημαϊκές επιδόσεις, και στην επαγγελματική επιτυχία.

Συγκεκριμένα, όπως αναδεικνύουν πρόσφατες μελέτες:

– Οι λειτουργίες του αυτόνομου και του κεντρικού νευρικού συστήματος που εξελίχθηκαν για την αντιμετώπιση πολύπλοκων κοινωνικών συστημάτων καθορίζουν ένα ευρύ φάσμα κοινωνικών γνωστικών ικανοτήτων, αλλά είναι επίσης ευαίσθητες στη σωματική δραστηριότητα και την άσκηση.

– Τα πρώτα επιστημονικά δεδομένα δείχνουν ότι μία συνεδρία άσκησης αντοχής και η αερόβια ικανότητα (καρδιοαναπνευστική αντοχή) επηρεάζουν τις πτυχές της αναγνώρισης και της ρύθμισης των συναισθημάτων της κοινωνικής νόησης.

– Οι αλλαγές στις λειτουργίες που διαμοιράζονται με άλλες γνωστικές περιοχές και η αυξημένη έκφραση της ωκυτοκίνης μπορεί να ευθύνονται για τα οξέα οφέλη της (μέτριας έντασης) άσκησης αντοχής.

– Η υψηλότερη αερόβια ικανότητα μπορεί να μεταφραστεί σε βελτιωμένες κοινωνικές γνωστικές ικανότητες λόγω της θετικής συσχέτισής της με την ισορροπία του αυτόνομου νευρικού συστήματος, καθώς και τη λειτουργία και τη δομή των κοινωνικών δικτύων του εγκεφάλου.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο:  The_Nervous_System_as_a_Pathway_for_Exercise_to.5