Το κάπνισμα αποτελεί έναν ανεξάρτητο παράγοντα κινδύνου για στεφανιαία νόσο και σχετίζεται με μειωμένο μεταγευματικό μεταβολισμό. Μία μεμονωμένη συνεδρία άσκησης μειώνει τη μεταγευματική λιπαιμία και βελτιώνει άλλους δείκτες κινδύνου για στεφανιαία νόσο στους μη καπνιστές, ωστόσο δεν υπάρχουν αρκετά ερευνητικά δεδομένα σχετικά με την επίδραση της άσκησης στους καπνιστές.

Πρόσφατη μελέτη σε 12 άνδρες καπνιστές (τσιγάρου), ηλικίας 23 ± 4 ετών, με δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ) 24,9 ± 3,0 kg/m² και σε 12 μη καπνιστές (παρόμοιας ηλικίας και ΔΜΣ) έδειξε ότι μία συνεδρία αερόβιας άσκησης, και συγκεκριμένα το τρέξιμο μέτριας έντασης διάρκειας 1 ώρας, μειώνει τα μεταγευματικά τριγλυκερίδια του αίματος, την ινσουλίνη και την αρτηριακή πίεση ηρεμίας την επόμενη ημέρα μετά την άσκηση σε άνδρες τόσο καπνιστές όσο και μη καπνιστές. Αυτά τα ευρήματα αναδεικνύουν την αποτελεσματικότητα μιας μεμονωμένης συνεδρίας άσκησης να βελτιώνει τη μεταβολική υγεία τόσο των καπνιστών όσο και των μη καπνιστών.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: Acute_Running_and_Coronary_Heart_Disease_Risk.16

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι:

• Η γήρανση του εγκεφάλου είναι ο σημαντικότερος παράγοντας κινδύνου για νευροεκφυλιστικές παθήσεις.
• Η σωματική άσκηση αμβλύνει όλα τα κύρια χαρακτηριστικά που σηματοδοτούν τη γήρανση του εγκεφάλου.
• Αντιγηραντικές φαρμακευτικές ουσίες ενδεχομένως να επιφέρουν ορισμένες αλλά όχι όλες τις ευεργετικές επιδράσεις της άσκησης στην εγκεφαλική γήρανση.
• Καινοτόμοι φαρμακολογικοί παράγοντες και παρεμβάσεις που στοχεύουν στην ανίχνευση μεταβολικών μονοπατιών παρόμοιων με εκείνα της άσκησης πιθανόν να είναι περισσότερο αποτελεσματικά στην αντιμετώπιση της γήρανσης του εγκεφάλου.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: Novel_Strategies_for_Healthy_Brain_Aging.6

Η σωματική άσκηση διεγείρει τη μιτοχονδριακή βιογένεση στους μυς. Αν και υπάρχουν κάποιες αναφορές που υποστηρίζουν τη χρήση φαρμακευτικών παραγόντων ως υποκατάστατο της άσκησης για την ενίσχυση των μιτοχονδρίων, πρόσφατη μελέτη αποδεικνύει ότι η σωματική άσκηση αναζωογονεί τη μιτοχονδριακή λειτουργία, βελτιώνοντας την υγεία των μυών που τείνει να επιδεινώνεται με την πάροδο της ηλικίας, ή λόγω ασθένειας. Ειδικότερα, η μελέτη αυτή περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο τα μιτοχόνδρια εμπλέκονται στη μυϊκή ατροφία λόγω αδράνειας των μυών, στη γήρανση,  σε λυσοσωμικά νοσήματα και παθήσεις του μιτοχονδριακού DNA, και αναδεικνύει πώς η σωματική άσκηση, από μόνη της ή ως συμπληρωματική θεραπεία, μπορεί να βελτιώσει την παθοφυσιολογία του μυός, επιδιορθώνοντας και αποκαθιστώντας τα μιτοχόνδρια. Το γεγονός αυτό υποδηλώνει την ικανότητα της άσκησης να δρα ως φάρμακο στα μυϊκά μιτοχόνδρια.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: Exercise_Is_Muscle_Mitochondrial_Medicine.1

Η παχυσαρκία συμβάλλει στην κακή πρόγνωση και την ανάπτυξη συννοσηροτήτων στον καρκίνου του προστάτη, ωστόσο η αύξηση του σωματικού λίπους των ασθενών αυτών αποτελεί κοινή παρενέργεια της θεραπείας στέρησης ανδρογόνων που συνήθως ακολουθούν.

Σε πρόσφατη μελέτη, δεκατέσσερις παχύσαρκοι ασθενείς (σωματικό λίπος 39,7% ± 5,4%), με καρκίνο του προστάτη, ηλικίας 72 ± 9 ετών, που ακολουθούσαν θεραπεία στέρησης ανδρογόνων, συμμετείχαν σε τρίμηνο πρόγραμμα άσκησης διάρκειας 5 ωρών την εβδομάδα, το οποίο περιελάμβανε επιβλεπόμενη άσκηση με αντιστάσεις και αερόβια άσκηση στο σπίτι, με ταυτόχρονη παρακολούθηση από διαιτολόγο, ώστε η καθημερινή διατροφή τους να παρουσιάζει ενεργειακό έλλειμμα 500 έως 1000 θερμίδων και ταυτόχρονα λήψη συμπληρώματος πρωτεϊνών.

Η μελέτη ανέδειξε την αποτελεσματικότητα του συνδυασμού σωματικής άσκησης και διατροφικής παρέμβασης στη μείωση του σωματικού λίπους, στη διατήρηση της μυϊκής μάζας και τη βελτίωση της μυϊκής δύναμης και της καρδιαναπνευστικής αντοχής στους εν λόγω παχύσαρκους ασθενείς.  Η αλλαγή της σωματικής σύστασης φαίνεται ότι μπορεί να επηρεάσει ευμενώς  για τον ασθενή βιοδείκτες που σχετίζονται με την παχυσαρκία και την εξέλιξη του καρκίνου του προστάτη.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: Weight_Loss_for_Obese_Prostate_Cancer_Patients_on.2

Αποτελέσματα 23 μελετών που πραγματοποιήθηκαν σε 1748 ηλικιωμένους ασθενείς με καρκίνο του προστάτη, οι οποίοι συμμετείχαν σε δομημένα προγράμματα άσκησης με αντιστάσεις κατά τη διάρκεια ή μετά τη θεραπεία τους, ανέδειξαν ότι ο χαμηλότερος όγκος άσκησης μέτριας έως υψηλής έντασης είναι εξίσου αποτελεσματικός με τον υψηλότερο όγκο άσκησης όσον αφορά τη βελτίωση της σωματικής σύστασης, της λειτουργικής ικανότητας και της μυϊκής δύναμης αυτών των ασθενών. Επίσης, η χαμηλή δοσολογία άσκησης μπορεί να βοηθήσει στη μείωση των αναστολών των ασθενών με καρκίνο του προστάτη να ασκηθούν και στην ενίσχυση της προσήλωσής τους στην τακτική σωματική άσκηση.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: Resistance_Exercise_Dosage_in_Men_with_Prostate.1