Πρόσφατη μελέτη σε δέκα άνδρες ηλικίας 39±10 ετών με μόνιμη παραπληγία χωρίς άλλες συννοσηρότητες έδειξε ότι η άσκηση υψηλής έντασης αύξησε τη μεταγευματική ενεργειακή δαπάνη ανεξαρτήτως του ενεργειακού κόστους της άσκησης. Επιπλέον, ο συνδυασμός ασκήσεων με αντιστάσεις και αντοχής (κυκλική προπόνηση με αντιστάσεις) έδειξε μεγαλύτερη επίδραση στη μεταγευματική οξείδωση των λιπών.

Ειδικότερα, η συγκεκριμένη έρευνα είναι η πρώτη που αναδεικνύει ότι η προγευματική άσκηση επηρεάζει το μεταγευματικό μεταβολισμό σε άτομα με βλάβη του νωτιαίου μυελού. Πιο συγκεκριμένα, η ένταση και το είδος της άσκησης επηρεάζουν τη μεταγευματική ενεργειακή δαπάνη και τη χρήση των ενεργειακών υποστρωμάτων ανεξάρτητα από το ενεργειακό κόστος της άσκησης. Επίσης, τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας ανέδειξαν ότι η προγευματική άσκηση έχει περιορισμένη επίδραση στο μεταβολισμό των θρεπτικών συστατικών σε παραπληγικούς με καλή φυσική κατάσταση και σχετικά φυσιολογικές μεταγευματικές γλυκαιμικές και λιπιδαιμικές αποκρίσεις. Ωστόσο, η κυκλική προπόνηση οδήγησε σε κορυφαίες μεταγευματικές συγκεντρώσεις τριγλυκεριδίων στο αίμα που ήταν χαμηλότερες από το όριο της μεταγευματικής λιπιδαιμίας (2,5 mmol/L) σε όλους τους συμμετέχοντες ασθενείς.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: Effects_of_Exercise_Mode_on_Postprandial.2

Η μεταγευματική υπεργλυκαιμία και οι μεγάλες μεταγευματικές διακυμάνσεις της γλυκόζης στο αίμα μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο ανάπτυξης καρδιομεταβολικών διαταραχών, όχι μόνο σε άτομα με διαβήτη αλλά και σε υγιή άτομα. Η άσκηση διαδραματίζει  σημαντικό ρόλο στη βελτίωση της μεταγευματικής (υπερ)γλυκαιμικής απόκρισης και αποτρέπει τις αρνητικές επιπτώσεις των ακραίων διακυμάνσεων της γλυκόζης.

Συγκεκριμένα, πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι:

• η μεταγευματική, αλλά όχι η προγευματική άσκηση βελτίωσε τη γλυκαιμική ανταπόκριση.
• Η γλυκαιμική κορύφωση (μέγιστη τιμή γλυκόζης) μειώθηκε μόνο όταν η άσκηση ξεκίνησε 15 λεπτά μετά το γεύμα.
• Παρόμοια μείωση της μεταγευματικής γλυκαιμικής απόκρισης παρατηρήθηκε τόσο με αερόβια άσκηση (περπάτημα, ποδηλασία, άσκηση σε ελλειπτικό όργανο), όσο και με άσκηση με αντιστάσεις, ή και με συνδυασμό  αυτών των δύο μορφών άσκησης.
• Τριάντα και 45 λεπτά γρήγορης βάδισης επέφεραν παρόμοια μείωση της μεταγευματικής απόκρισης της γλυκόζης.
• Κατά την εκτέλεση άσκησης με διαλείμματα, 10 και 20 λεπτά αθροιστικής άσκησης ήταν επαρκή για να μετριαστεί η μεταγευματική υπεργλυκαιμία την πρώτη ώρα μετά το γεύμα.

Τα ευρήματα αυτής της μελέτης παρέχουν σημαντικές νέες πληροφορίες σχετικά με τη συνταγογράφηση μεταγευματικής άσκησης σε υγιή άτομα, ειδικότερα ως προς τα κριτήρια επιλογής του κατάλληλου χρόνου, του είδους, της διάρκειας και των χαρακτηριστικών της άσκησης.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: Effects_of_Different_Exercise_Strategies_to.1

Υγιείς προεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού συμμετείχαν σε 6μηνο πρόγραμμα άσκησης, ίδιας έντασης (70-80% της μέγιστης καρδιακής συχνότητας) αλλά διαφορετικής διάρκειας. Τριάντα εννέα (39) από αυτές τις γυναίκες ασκούνταν για 150 λεπτά την εβδομάδα (χαμηλή δόση άσκησης), ενώ ισάριθμες γυναίκες ασκούνταν για διπλάσιο χρόνο  (300 λεπτά/εβδομάδα, υψηλή δόση άσκησης).  Η ομάδα ελέγχου (47 γυναίκες) ασκούνταν για λιγότερο από 75 λεπτά την εβδομάδα.

Μετά την ολοκλήρωση του 6μηνου προγράμματος άσκησης, το 24% των γυναικών της ομάδας χαμηλής δόσης άσκησης και το 6% των γυναικών της ομάδας υψηλής δόσης δεν παρουσίασαν σημαντικές αποκρίσεις στην άσκηση, ανεξάρτητα από το βαθμό συμμόρφωσής τους στο πρόγραμμα, ενώ ο κίνδυνος θνησιμότητας από καρκίνο του μαστού μειώθηκε και στις δύο ομάδες, στο 87% και 95% των γυναικών αντίστοιχα.

Με βάση τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας, η αύξηση της διάρκειας (όχι της έντασης) της άσκησης μείωσε σημαντικά τον αριθμό των γυναικών που δεν βελτίωσαν τη φυσική τους κατάσταση παρά τη συνέπεια που επέδειξαν στο πρόγραμμα άσκησης. Τέλος, φαίνεται ότι τα 150 λεπτά άσκησης εβδομαδιαίως είναι επαρκή για τη μείωση του εκτιμώμενου κινδύνου θνησιμότητας από καρκίνο του μαστού.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: Increased_Duration_of_Exercise_Decreases_Rate_of.6

• Η σωματική δραστηριότητα έχει ευεργετικά αποτελέσματα σε μια ποικιλία ασθενειών, αλλά η επίδρασή της στη γονιμότητα των ανδρών δεν είναι επαρκώς τεκμηριωμένη.

• Η σωματική άσκηση επηρεάζει την οξειδοαναγωγική ισορροπία και τα επίπεδα της τεστοστερόνης, ενώ ο βαθμός αυτής της επίδρασης εξαρτάται από τη διάρκεια, το είδος και την ένταση της άσκησης.

• Η αύξηση του οξειδωτικού φορτίου (στρες), ή η μείωση της συγκέντρωσης της τεστοστερόνης στο αίμα ευθύνονται για τη μείωση της ποιότητας του σπέρματος.

• Επειδή τα μιτοχόνδρια των γαμετών επηρεάζονται τόσο από το οξειδωτικό στρες όσο και από τα επίπεδα τεστοστερόνης, η λειτουργικότητά τους ενδεχομένως να αποτελεί μια καινούρια προοπτική για την κατανόηση των επιδράσεων της σωματικής άσκησης στην ανδρική αναπαραγωγική λειτουργία.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: Physical_Activity_and_Male_Reproductive_Function_.4

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι:

• Η σωματική δραστηριότητα μέτριας έντασης και η διατήρηση της μυϊκής δύναμης συμβάλλει στην πρωτογενή πρόληψη της οστεοαρθρίτιδας του ισχίου, ενώ μικρή ή μεγαλύτερη του φυσιολογικού (μηχανική) επιβάρυνση της άρθρωσης μπορεί να έχει επιβλαβή επίδραση στον αρθρικό χόνδρο, οδηγώντας στην ανάπτυξη οστεοαρθρίτιδας του ισχίου.
• Παρά τα ενθαρρυντικά αποτελέσματα μελετών που αφορούν την επίδραση της άσκησης στην οστεοαρθρίτιδα του γόνατος, δεν υπάρχουν σαφή δεδομένα και απαιτείται περαιτέρω έρευνα σχετικά με το ρόλο της άσκησης στη δευτερογενή πρόληψη της οστεοαρθρίτιδας του ισχίου.
• Η σωματική άσκηση μπορεί να συμβάλει στην τριτογενή πρόληψη της ήπιας, μέτριας και σοβαρής οστεοαρθρίτιδας ισχίου, ενώ περαιτέρω έρευνα απαιτείται για να προσδιοριστεί ο βαθμός στον οποίο η άσκηση είναι αποτελεσματική σε ασθενείς που υποβάλλονται σε ολική αρθροπλαστική ισχίου.
• Προτείνεται η στροφή της ερευνητικής στρατηγικής σε μελέτες που αφορούν την πρόληψη του προκλινικού καθώς και του ήπιου έως μέτριου βαθμού (σταδίου) οστεοαρθρίτιδας του ισχίου, για τα οποία υπάρχουν ενδείξεις ότι η άσκηση μπορεί να έχει τα πιο σημαντικά αποτελέσματα.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: Exercise_as_Medicine_During_the_Course_of_Hip.2

Οι παχύσαρκοι ενήλικες διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης υπέρτασης και συνιστάται τακτική αερόβια άσκηση για την πρόληψη και τη θεραπεία της. Ωστόσο δεν είναι σαφές εάν τα νεαρά παχύσαρκα άτομα εμφανίζουν μειωμένη πίεση αίματος και ανάλογες αγγειακές αποκρίσεις μετά την άσκηση.

Σε πρόσφατη μελέτη, τριάντα έξι (36) νεαροί ενήλικες, άνδρες και γυναίκες, με φυσιολογική αρτηριακή πίεση, οι 18 από αυτούς με φυσιολογικό σωματικό βάρος και οι 18 παχύσαρκοι, εκτέλεσαν άσκηση ποδηλάτησης μέτριας έντασης διάρκειας μίας ώρας και ακολούθως υποβλήθηκαν σε μετρήσεις της αρτηριακής πίεσης και της ροής αίματος των κάτω άκρων τους.

Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν ότι όλοι οι συμμετέχοντες εμφάνισαν παρόμοιου βαθμού υπόταση μετά την άσκηση. Ωστόσο, αν και η παχυσαρκία δεν επηρέασε την (αναμενόμενη) υπόταση μετά από μία ώρα άσκησης μέτριας έντασης, οι παχύσαρκοι ενήλικες εμφάνισαν μικρότερη μετασκησιακή περιφερειακή αγγειοδιαστολή σε σύγκριση με τους συνομηλίκους τους κανονικού βάρους. Τα ευρήματα αυτά αναδεικνύουν μεταβολές που προκαλούνται λόγω της παχυσαρκίας στις αποκρίσεις του περιφερικού αγγειακού συστήματος μετά την άσκηση.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: 4 Central_and_Peripheral_Postexercise_Blood_Pressure.13