• Οι δείκτες αναδιαμόρφωσης των οστών είναι προϊόντα οστικών πρωτεϊνών ή κυττάρων και αντιπροσωπεύουν διεργασίες που ενέχονται στο σχηματισμό ή στην απορρόφηση του οστού.
• Τα ερεθίσματα (τόσο μηχανικά όσο και μεταβολικά) που προκαλούνται από μια μεμονωμένη συνεδρία άσκησης συνήθως επιφέρουν αύξηση των δεικτών που είναι ενδεικτικοί οστικής απορρόφησης, ενώ οι χρόνιες προσαρμογές στην τακτική σωματική άσκηση οδηγούν συνήθως σε αύξηση του οστικού σχηματισμού.
• Η κατάσταση θρέψης και η πρόσληψη θρεπτικών συστατικών (μεμονωμένο γεύμα) μπορεί να μετριάσουν τη μεταβολική απόκριση των οστών στην άσκηση.
• Η κατάλληλη χρήση βιοδεικτών παρέχει τη δυνατότητα διεύρυνσης των γνώσεών μας σχετικά με τις οξείες αποκρίσεις των οστών στα ασκησιογενή και στα διατροφικά ερεθίσματα και, έτσι, να συμβάλει στην ανάπτυξη στρατηγικών για την προστασία ή την ενίσχυση της υγείας των οστών των ασκουμένων.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: The_Bone_Metabolic_Response_to_Exercise_and.1

Η σύσταση του σώματος επηρεάζει την καρδιοαναπνευστική ικανότητα και τη σχέση της με τον κίνδυνο θνησιμότητας. Αν και η καρδιοαναπνευστική ικανότητα εκφράζεται συνήθως αναγόμενη ως προς το συνολικό σωματικό βάρος, ως ένας εύκολος τρόπος κανονικοποίησης αυτής της παραμέτρου σε διαφορετικά μεγέθη σώματος, αποτελέσματα επιστημονικής μελέτης σε 2.905 ενήλικες κατά τη διάρκεια της περιόδου 1970 έως 2016, υποδηλώνουν ότι η καρδιοαναπνευστική ικανότητα  πρέπει να ανάγεται ως προς την άλιπη σωματική μάζα, καθώς αυτό ενισχύει την προγνωστική της ικανότητα.

Πιο συγκεκριμένα, η μέγιστη (ή η κορυφαία επιτευχθείσα) πρόσληψη οξυγόνου αναγόμενη ως προς την άλιπη σωματική μάζα (VO₂peak/FFM) εμφάνισε αντίστροφη σχέση με τη θνησιμότητα ανεξαρτήτως αιτίας, με καρδιαγγειακές παθήσεις και με τη θνησιμότητα από καρκίνο, με τον σχετικό κίνδυνο να μειώνεται αντίστοιχα κατά 16,2%, 8,4% και 8,0% ανά 1 mL/kg άλιπης μάζας/min. Επίσης, περαιτέρω αξιολόγηση της προγνωστικής αξίας της καρδιοαναπνευστικής ικανότητας έδειξε ότι, όταν αυτή εκφράζεται ως VO₂peak/FFM, αποτελεί σημαντικά ισχυρότερο προγνωστικό δείκτη της θνησιμότητας ανεξαρτήτως αιτίας σε σχέση με την έκφρασή της ως προς το συνολικό σωματικό βάρος.

Έτσι, οι κλινικοί γιατροί θα πρέπει να εξετάσουν το ενδεχόμενο να ανάγουν την καρδιοαναπνευστική ικανότητα ως προς την άλιπη σωματική μάζα, όταν αυτό είναι εφικτό, ειδικά σε γυναίκες, σε άτομα με υπερβολικό σωματικό λίπος και σε άτομα υψηλού κινδύνου για τα οποία επιβάλλεται βέλτιστη προγνωστική δυνατότητα.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: Cardiorespiratory_Fitness_Normalized_to_Fat_Free.12

Πρόσφατη επιστημονική μελέτη σε 1.219 παιδιά ηλικίας 7 έως 13 ετών στην Αυστραλία  ανέδειξε τρία διαφορετικά πρότυπα καθημερινής σωματικής δραστηριότητας στους νέους αυτής της ηλικίας και τα συσχέτισε με τον κίνδυνο εμφάνισης παχυσαρκίας και άλλων καρδιομεταβολικών διαταραχών:

1. Οι «συνεχώς καθιστοί», οι οποίοι χαρακτηρίζονταν από παρατεταμένη καθιστική καθημερινότητα και ελάχιστο χρόνο έντονης  σωματικής δραστηριότητας.

2. Οι «διαλειμματικοί», που παρουσίαζαν τη μεγαλύτερη συχνότητα διακοπής της σωματικής αδράνειας και συνεχή εναλλαγή της με σύντομες περιόδους σωματικής δραστηριότητας ποικίλων εντάσεων.

3. Οι «αεικίνητοι», με τον λιγότερο χρόνο καθιστικής καθημερινότητας και τον περισσότερο χρόνο τους αφιερωμένο σε σωματική δραστηριότητα ποικίλων εντάσεων.

Οι «διαλειμματικοί» νέοι, που διέκοπταν την καθιστική τους καθημερινότητα με άσκηση, αν και αφιέρωναν λίγο χρόνο καθημερινά σε παρατεταμένη σωματική δραστηριότητα, βρέθηκε να έχουν χαμηλότερο κίνδυνο εμφάνισης παχυσαρκίας, ενώ δεν εντοπίστηκαν συσχετίσεις με άλλους καρδιομεταβολικούς παράγοντες κινδύνου.

Διαβάστε το σχετικό άρθρο:

Activity_Accumulation_and_Cardiometabolic_Risk_in.8

Συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση 26 τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων μελετών (RCTs) που αφορούσαν σε προγράμματα προγεννητικής σωματικής άσκησης, με συμμετοχή 2.292 εγκύων γυναικών, ανέδειξε ότι μετά το πρόγραμμα άσκησης η σχετική, η υπομέγιστη και η απόλυτη μέγιστη τιμή πρόσληψης οξυγόνου (VO_2max) αυξήθηκαν, ενώ η καρδιακή συχνότητα, η συστολική και η διαστολική αρτηριακή πίεση ηρεμίας μειώθηκαν. Κατά τις αναλύσεις δόσης-απόκρισης στην άσκηση δεν διαπιστώθηκε συσχέτιση μεταξύ της συχνότητας, της έντασης, της διάρκειας, του όγκου ή του χρόνου έναρξης της άσκησης, με οποιουσδήποτε δείκτες καρδιοαναπνευστικής υγείας. Συνολικά, η προγεννητική άσκηση έχει κλινικά σημαντική επίδραση στη βελτίωση της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου και στη μείωση της καρδιακής συχνότητας, της συστολικής και της διαστολικής αρτηριακής πίεσης και, έτσι, η σωματική δραστηριότητα θα πρέπει να θεωρείται καίριας σημασίας συνιστώσα αλλαγής του τρόπου ζωής των εγκύων γυναικών, για τη βελτίωση της καρδιαγγειακής υγείας τους.

Διαβάστε το σχετικό άρθρο: Prenatal_Exercise_and_Cardiorespiratory_Health_and.13

Συνολικά 17 μετα-αναλύσεις και μία συστηματική ανασκόπηση οι οποίες συμπεριελάμβαναν 594.129 ενήλικες ηλικίας ≥ 18 ετών παρέχουν ισχυρά  επιστημονικά στοιχεία που καταδεικνύουν ότι: 1) Υπάρχει αντίστροφη δοσοεξαρτώμενη σχέση μεταξύ σωματικής δραστηριότητας και περιστατικών υπέρτασης σε ενήλικες με φυσιολογική πίεση αίματος, 2) Η σωματική δραστηριότητα μειώνει τον κίνδυνο επιδείνωσης των καρδιαγγειακών παθήσεων σε ενήλικες με υπέρταση, 3) Η σωματική δραστηριότητα μειώνει την αρτηριακή πίεση στους ενήλικες με φυσιολογική αρτηριακή πίεση, προ-υπέρταση, και υπέρταση και 4) Ο βαθμός βελτίωσης της αρτηριακής πίεσης μέσω της σωματικής δραστηριότητας ποικίλλει αναλόγως της αρτηριακής πίεσης ηρεμίας, με μεγαλύτερα οφέλη να καταγράφονται στους ενήλικες με προ-υπέρταση σε σύγκριση με εκείνους με φυσιολογική αρτηριακή πίεση.

Διαβάστε το σχετικό άρθρο: https://journals.lww.com/acsm-msse/Fulltext/2019/06000/Physical_Activity_to_Prevent_and_Treat.26.aspx

Πρόγραμμα συστηματικής άσκησης συνολικής διάρκειας 12 εβδομάδων  σε σωματικά αδρανή, υπέρβαρα και παχύσαρκα άτομα οδήγησε σε μείωση της επιθυμίας τους για τροφές με υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά και βελτίωσε τη σωματική τους σύσταση, σε σύγκριση με αντίστοιχα άτομα που δεν ασκούνταν. Γενικά, η  χρόνια σωματική άσκηση  ενισχύει τον έλεγχο της όρεξης, επιδρώντας σε διεργασίες ομοιόστασης και απόλαυσης  που λαμβάνουν χώρα  κατά τη διάρκεια του γεύματος και, έτσι,  οδηγεί στη βελτίωση της διατροφικής συμπεριφοράς του ασκουμένου. Ωστόσο, μια τέτοια βελτίωση δεν θα παρατηρηθεί σε όλους όσοι ασκούνται. Οι επιδράσεις  της άσκησης στο σώμα είναι πολύπλοκες και περιλαμβάνουν ποικίλες φυσιολογικές προσαρμογές που επισυμβαίνουν ταυτόχρονα. Με άλλα λόγια, με την άσκηση παράγονται βιολογικά σήματα που προκαλούν προσαρμογές στο διαιτολογικό περιβάλλον σε μεγαλύτερο βαθμό σε ορισμένα άτομα σε σχέση με άλλα.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: https://journals.lww.com/acsm-msse/FullText/2020/04000/Exercise_Training_Reduces_Reward_for_High_Fat_Food.16.aspx

Επιστημονική μελέτη σε 1.635 άτομα, ηλικίας 70 έως 89 ετών, που έκαναν καθιστική ζωή έδειξε ότι η μακροχρόνια λήψη ιχθυέλαιου συνδέεται με μειωμένο κίνδυνο εμφάνισης σοβαρών κινητικών περιορισμών σε ηλικιωμένους με χαμηλή έως μέτρια λειτουργική ικανότητα, σε σύγκριση με εκείνους που δεν ελάμβαναν ιχθυέλαιο. Ωστόσο, η τακτική χρήση ιχθυέλαιου δεν ενίσχυσε περαιτέρω την ευεργετική επίδραση της σωματικής δραστηριότητας στη μείωση του κινδύνου εκδήλωσης σοβαρών κινητικών περιορισμών σε αυτόν τον ηλικιακό πληθυσμό. Επί του παρόντος, η σωματική δραστηριότητα αποτελεί τη μόνη τεκμηριωμένη στρατηγική για την πρόληψη ή την καθυστέρηση της κινητικής αναπηρίας στους ηλικιωμένους.

Διαβάστε το σχετικό άρθρο:    https://journals.lww.com/acsm-msse/FullText/2020/04000/Association_of_Fish_Oil_and_Physical_Activity_on.11.aspx

Πρόσφατη επιστημονική μελέτη σε σωματικά αδρανείς, υγιείς ενήλικες έδειξε ότι η παρεμβολή βραχύχρονων περιόδων σωματικής δραστηριότητας μέτριας έντασης κατά τη διάρκεια της καθιστικής καθημερινότητάς τους βελτίωσε το μεταβολισμό της γλυκόζης. Συγκεκριμένα, η εφαρμογή σύντομων συνεδριών βάδισης διάρκειας 3, 5 και 8 λεπτών ανά 30, 45, και 60 λεπτά σωματικής αδράνειας αντίστοιχα, σε συνολικό χρονικό διάστημα 9 ωρών, βελτίωσε σημαντικά το γλυκαιμικό τους προφίλ για 26 ώρες, ανεξάρτητα από την ενεργειακή δαπάνη και το χρονικό συνδυασμό δραστηριότητας/ανάπαυλας που κάθε φορά εφαρμόστηκε.

Διαβάστε το σχετικό άρθρο: Metabolic_Effects_of_Three_Different_Activity.10

 

Σε πολύ πρόσφατη επιστημονική έρευνα προσδιορίστηκε η επίδραση της μέτριας έως έντονης σωματικής δραστηριότητας και της καθιστικής ζωής στη λειτουργία των αγγείων καθώς και στο μεταβολισμό της γλυκόζης κατά τη διάρκεια του τρίτου τριμήνου (28^η –39^η εβδομάδα) της εγκυμοσύνης. Εβδομήντα υγιείς εγκυμονούσες γυναίκες ταξινομήθηκαν ως σωματικά δραστήριες (> 150 λεπτά σωματικής άσκησης την εβδομάδα ), ή σωματικά αδρανείς (<150 λεπτά άσκησης την εβδομάδα). Η μέτρια έως έντονη σωματική δραστηριότητα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης βρέθηκε ότι συνδέεται με βελτίωση της ικανότητας διαστολής των αγγείων και με χαμηλότερη συγκέντρωση ινσουλίνης στο αίμα, ενώ η καθιστική ζωή δε συσχετίστηκε με τις αντίστοιχες βελτιώσεις. Στις σωματικά δραστήριες γυναίκες, η άσκηση ενισχύει την αγγειακή λειτουργία, ενώ υψηλότερα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας μπορούν να ωφελήσουν περαιτέρω τον μεταβολισμό της γλυκόζης. Τα επιστημονικά αυτά δεδομένα καταδεικνύουν τα καρδιαγγειακά οφέλη που απορρέουν από την τήρηση των τρεχουσών οδηγιών για μέτρια έως έντονη σωματική δραστηριότητα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Διαβάστε: Physical Activity in Pregnancy Is Associated with Increased Flow-mediated Dilation