Category: subscription

Η φυσική εξέλιξη του γήρατος μπορεί να οδηγήσει σε εκφύλιση των κινητικών νευρώνων και, ως εκ τούτου, επιβράδυνση της νευρικής αγωγής, απονεύρωση και έκπτωση της κινητικής λειτουργίας. Η επιβράδυνση της νευρικής αγωγής μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τον χρόνο αντίδρασης ενός ατόμου, γεγονός που μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο πτώσεων. Πρόσφατη μελέτη διερεύνησε τις επιδράσεις της άσκησης με αντιστάσεις στην ταχύτητα νευρικής αγωγής και εάν αυτές εξαρτώνται από την ηλικία. Σαράντα οκτώ εθελοντές (ηλικίας 18-84 ετών) συμμετείχαν στη μελέτη. Η μέση κινητική ταχύτητα νευρικής αγωγής και η μέγιστη δύναμη χειρολαβής μετρήθηκαν πριν και μετά από 4 εβδομάδες αντίστοιχης άσκησης με αντιστάσεις

Οι ενδοκρινικές (ορμονικές) θεραπείες για τον καρκίνο του μαστού [π.χ., εκλεκτικοί ρυθμιστές των υποδοχέων οιστρογόνων (SERMs), ή αναστολείς  αρωματάσης (AI)] μειώνουν τον κίνδυνο επανεμφάνισης του καρκίνου, αλλά συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης σακχαρώδους διαβήτη τύπου 2. Πρόσφατη μελέτη εξέτασε ενδεχόμενες συσχετίσεις της καρδιοαναπνευστικής ικανότητας, της σωματικής δραστηριότητας και της καθιστικής συμπεριφοράς με δείκτες κινδύνου για διαβήτη τύπου 2, καθώς και αν ο βαθμός αυτών των συσχετίσεων διέφερε μεταξύ των θεραπειών με SERMs και AI. Οι συμμετέχουσες στη μελέτη γυναίκες ήταν επιβιώσασες από καρκίνο του μαστού που έλαβαν για περισσότερο από 1 έτος θεραπεία είτε με SERMs είτε με AI. Τα

Η απώλεια της εγκυμοσύνης μπορεί να είναι μια τραυματική εμπειρία για τις γυναίκες και τους συντρόφους τους και να οδηγήσει στην ανάπτυξη ψυχικών διαταραχών. Υπάρχουν περιορισμένα επιστημονικά δεδομένα σχετικά με τις ενδεδειγμένες παρεμβάσεις για την πρόληψη και την κατάλληλη διαχείριση τέτοιων ψυχολογικών διαταραχών. Η άσκηση μπορεί να αποτελέσει μια αποτελεσματική παρέμβαση λόγω των ευεργετικών οξέων επιδράσεών της στη ρύθμιση της ψυχολογικής διάθεσης και των μακροπρόθεσμων επιδράσεών της στην άμβλυνση του κινδύνου κατάθλιψης και στην ενίσχυση της γονιμότητας. Ως εκ τούτου, οι παρεμβάσεις άσκησης και σωματικής δραστηριότητας αποτελούν πολλά υποσχόμενες στρατηγικές για τη βελτίωση της σωματικής και ψυχικής υγείας των γυναικών

Σε παιδιά με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1, ο έλεγχος του σακχάρου στο αίμα είναι δύσκολος, γιατί η αυθόρμητη σωματική δραστηριότητα (π.χ., παιχνίδι ή τρέξιμο) επηρεάζει τα επίπεδα γλυκόζης με απρόβλεπτο τρόπο. Πρόσφατη μελέτη που πραγματοποιήθηκε σε 45 παιδιά και εφήβους (21 κορίτσια),  τα οποία για 7 συνεχόμενες ημέρες φορούσαν σύστημα συνεχούς παρακολούθησης της γλυκόζης και τηρούσαν ημερολόγιο για τη σωματική τους δραστηριότητα, τη διατροφή και την ινσουλίνη που ελάμβαναν, ανέδειξε ότι περισσότερη δραστηριότητα το απόγευμα, μέτριας ή υψηλής έντασης, σχετίζονταν με συνολικά λιγότερες ώρες υψηλών επιπέδων σακχάρου στη διάρκεια της ημέρας. Επιπλέον, τα παιδιά αυτά είχαν χαμηλότερο σάκχαρο κατά τη

Η τακτική σωματική άσκηση έχει αποδειχθεί ότι παρέχει σημαντικά οφέλη στους ασθενείς με καρκίνο του μαστού, καθώς συμβάλλει στη μείωση των ποσοστών θνησιμότητας και του κινδύνου υποτροπής της νόσου. Πρόσφατη ερευνητική μελέτη που πραγματοποιήθηκε από μέλη του Εθνικού Κέντρου “Exercise is Medicine-Greece” διερεύνησε μηχανισμούς με τους οποίους οι παράγοντες που εκκρίνονται στη συστηματική κυκλοφορία μετά από μία συνεδρία άσκησης (ασκησιοκίνες), καθώς και οι παράγοντες που απελευθερώνονται ειδικότερα από τα μυϊκά κύτταρα μετά από μηχανική τους φόρτιση (μυοκίνες), επηρεάζουν τα καρκινικά κύτταρα του μαστού in vitro. Στη μελέτη συμμετείχαν 10 γυναίκες με προεμμηνοπαυσιακό καρκίνο του μαστού που ακολούθησαν ένα εποπτευόμενο πρόγραμμα

Τόσο η ανεπαρκής σωματική δραστηριότητα όσο και το υπερβολικό σωματικό βάρος αποτελούν σημαντικούς παράγοντες κινδύνου για καρδιαγγειακές παθήσεις, ενώ ειδικότερα, η σωματική δραστηριότητα συνδέεται στενά με το σωματικό βάρος. Ωστόσο, παραμένει ασαφές εάν η σωματική δραστηριότητα τροποποιεί ή διαμεσολαβεί τη σχέση του δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ) με τις καρδιαγγειακές παθήσεις. Πρόσφατη μελέτη σε 35.406 ενήλικες ανέδειξε ισχυρή συσχέτιση μεταξύ σωματικής δραστηριότητας και χαμηλότερων πιθανοτήτων εμφάνισης καρδιαγγειακών παθήσεων μετά την προσαρμογή για όλους τους συγχυτικούς παράγοντες. Αντίστροφα, ο αυξημένος ΔΜΣ συσχετίστηκε με υψηλότερες πιθανότητες εμφάνισης καρδιαγγειακών παθήσεων. Επιπρόσθετα, η σωματική δραστηριότητα αναδείχθηκε ότι έχει ρόλο αλληλεπίδρασης και διαμεσολάβησης στη σχέση του

Η άσκηση θεωρείται αναπόσπαστο στοιχείο της καρδιακής αποκατάστασης. Ωστόσο, είναι αναγκαία η προσαρμογή των προγραμμάτων άσκησης με βάση μια αρχική αξιολόγηση της λειτουργικής ικανότητας και λαμβάνοντας υπόψη τόσο τις αερόβιες ασκήσεις όσο και τις ασκήσεις με αντιστάσεις, καθώς και τις διατροφικές και φαρμακολογικές αλληλεπιδράσεις στα άτομα που χρήζουν καρδιακής αποκατάστασης. Η ένταση της άσκησης ενδεχομένως να μην είναι ο πιο κρίσιμος παράγοντας, αλλά, περισσότερο ίσως, η κατάλληλη μορφή και η διάρκεια της άσκησης να είναι το κλειδί για τη βελτίωση της καρδιαγγειακής υγείας και τη μείωση του κινδύνου ενός καρδιακού επεισοδίου. Ειδικότερα, η αερόβια άσκηση ωφελεί τα άτομα με μέτρια

Πολύ πρόσφατη μελέτη διερεύνησε πιθανές κοινές συσχετίσεις της μέτριας έως έντονης σωματικής δραστηριότητας και του χρόνου καθιστικής ζωής με την παχυσαρκία και με παράγοντες καρδιομεταβολικού κινδύνου σε 309 συμμετέχοντες ηλικίας 10-16 ετών. Τα αποτελέσματα της έρευνας ανέδειξαν σημαντικές αντίστροφες σχέσεις μεταξύ των επιπέδων μέτριας έως έντονης σωματικής δραστηριότητας και δεικτών παχυσαρκίας. Συγκεκριμένα, οι συμμετέχοντες που ανήκαν στην κατηγορία χαμηλών επιπέδων σωματικής δραστηριότητας εμφάνιζαν υψηλότερο δείκτη μάζας σώματος, περιφέρεια οσφύος, λιπώδη μάζα, σωματικό και σπλαχνικό λίπος, σε σύγκριση με εκείνους που ανήκαν  στην κατηγορία υψηλών επιπέδων σωματικής δραστηριότητας. Επίσης, η μέτρια έως έντονη σωματική δραστηριότητα συσχετίστηκε αρνητικά με ορισμένους παράγοντες καρδιομεταβολικού

Η μειωμένη φυσική κατάσταση αποτελεί μια πιθανή όψιμη επίπτωση του καρκίνου της παιδικής ηλικίας στους ενήλικες επιβιώσαντες. Πρόσφατη μελέτη διερεύνησε τη μυϊκή δύναμη και αντοχή του κάτω μέρους του σώματος ενηλίκων επιβιωσάντων από καρκίνο της παιδικής ηλικίας και τους συνέκρινε με τον γενικό πληθυσμό, περιγράφοντας τις αλλαγές με την πάροδο του χρόνου και προσδιορίζοντας τους σχετικούς παράγοντες κινδύνου. Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν 338 ενήλικες επιβιώσαντες με διάμεση ηλικία κατά τη μελέτη τα 34 έτη. Συγχρόνως με την αξιολόγηση της μυϊκής λειτουργικής τους ικανότητας, συλλέχθηκαν πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο ζωής, το ιατρικό ιστορικό και την προηγηθείσα αντικαρκινική θεραπεία των συμμετεχόντων. Τα