Category: subscription

Οι επιβιώσαντες από καρκίνο στην παιδική ηλικία εξακολουθούν να διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης χρόνιων προβλημάτων υγείας, τα οποία μπορεί να παραμένουν για χρόνια μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας, λόγω παθήσεων που προκαλούνται από την ίδια τη θεραπεία, αλλαγών στη σωματική σύσταση και κόπωσης που συνδέεται με τον καρκίνο. Πρόσφατη μελέτη διερεύνησε τη φυσική κατάσταση, τη λειτουργικότητα και τα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας εφήβων που έχουν επιβιώσει από καρκίνο στην παιδική ηλικία, συγκρίνοντας διαφορετικές μορφές καρκίνου καθώς και σε σύγκριση με άτομα της ίδιας ηλικίας και φύλου που δεν είχαν προσβληθεί από καρκίνο. Συμπεριλήφθηκαν 157 επιβιώσαντες και 113 υγιείς έφηβοι μέσης ηλικίας

Ο περιορισμός της υποτροπής της νόσου και της θνησιμότητας είναι καθοριστικής σημασίας για τους επιβιώσαντες από καρκίνο του μαστού. Σε πρόσφατη επιστημονική μελέτη, 28 επιβιώσασες γυναίκες με καρκίνο του μαστού ακολούθησαν είτε ένα πρόγραμμα άσκησης με αντιστάσεις είτε πρόγραμμα διαλειμματικής άσκησης υψηλής έντασης διάρκειας 12 εβδομάδων και ορός αίματος συλλέχθηκε από τις συμμετέχουσες στην αρχή και στο τέλος των προγραμμάτων άσκησης. Σκοπός της μελέτης ήταν να διερευνηθεί η επίδραση των δύο διαφορετικών μορφών άσκησης αφενός στα επίπεδα μυοκινών στο αίμα, δηλ. κυτταροκινών με πιθανή αντικαρκινική δράση που εκκρίνονται από τα κύτταρα των σκελετικών μυών, και αφετέρου η επίδρασή τους στο

Η φυσική εξέλιξη του γήρατος μπορεί να οδηγήσει σε εκφύλιση των κινητικών νευρώνων και, ως εκ τούτου, επιβράδυνση της νευρικής αγωγής, απονεύρωση και έκπτωση της κινητικής λειτουργίας. Η επιβράδυνση της νευρικής αγωγής μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τον χρόνο αντίδρασης ενός ατόμου, γεγονός που μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο πτώσεων. Πρόσφατη μελέτη διερεύνησε τις επιδράσεις της άσκησης με αντιστάσεις στην ταχύτητα νευρικής αγωγής και εάν αυτές εξαρτώνται από την ηλικία. Σαράντα οκτώ εθελοντές (ηλικίας 18-84 ετών) συμμετείχαν στη μελέτη. Η μέση κινητική ταχύτητα νευρικής αγωγής και η μέγιστη δύναμη χειρολαβής μετρήθηκαν πριν και μετά από 4 εβδομάδες αντίστοιχης άσκησης με αντιστάσεις

Οι ενδοκρινικές (ορμονικές) θεραπείες για τον καρκίνο του μαστού [π.χ., εκλεκτικοί ρυθμιστές των υποδοχέων οιστρογόνων (SERMs), ή αναστολείς  αρωματάσης (AI)] μειώνουν τον κίνδυνο επανεμφάνισης του καρκίνου, αλλά συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης σακχαρώδους διαβήτη τύπου 2. Πρόσφατη μελέτη εξέτασε ενδεχόμενες συσχετίσεις της καρδιοαναπνευστικής ικανότητας, της σωματικής δραστηριότητας και της καθιστικής συμπεριφοράς με δείκτες κινδύνου για διαβήτη τύπου 2, καθώς και αν ο βαθμός αυτών των συσχετίσεων διέφερε μεταξύ των θεραπειών με SERMs και AI. Οι συμμετέχουσες στη μελέτη γυναίκες ήταν επιβιώσασες από καρκίνο του μαστού που έλαβαν για περισσότερο από 1 έτος θεραπεία είτε με SERMs είτε με AI. Τα

Η απώλεια της εγκυμοσύνης μπορεί να είναι μια τραυματική εμπειρία για τις γυναίκες και τους συντρόφους τους και να οδηγήσει στην ανάπτυξη ψυχικών διαταραχών. Υπάρχουν περιορισμένα επιστημονικά δεδομένα σχετικά με τις ενδεδειγμένες παρεμβάσεις για την πρόληψη και την κατάλληλη διαχείριση τέτοιων ψυχολογικών διαταραχών. Η άσκηση μπορεί να αποτελέσει μια αποτελεσματική παρέμβαση λόγω των ευεργετικών οξέων επιδράσεών της στη ρύθμιση της ψυχολογικής διάθεσης και των μακροπρόθεσμων επιδράσεών της στην άμβλυνση του κινδύνου κατάθλιψης και στην ενίσχυση της γονιμότητας. Ως εκ τούτου, οι παρεμβάσεις άσκησης και σωματικής δραστηριότητας αποτελούν πολλά υποσχόμενες στρατηγικές για τη βελτίωση της σωματικής και ψυχικής υγείας των γυναικών

Σε παιδιά με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1, ο έλεγχος του σακχάρου στο αίμα είναι δύσκολος, γιατί η αυθόρμητη σωματική δραστηριότητα (π.χ., παιχνίδι ή τρέξιμο) επηρεάζει τα επίπεδα γλυκόζης με απρόβλεπτο τρόπο. Πρόσφατη μελέτη που πραγματοποιήθηκε σε 45 παιδιά και εφήβους (21 κορίτσια),  τα οποία για 7 συνεχόμενες ημέρες φορούσαν σύστημα συνεχούς παρακολούθησης της γλυκόζης και τηρούσαν ημερολόγιο για τη σωματική τους δραστηριότητα, τη διατροφή και την ινσουλίνη που ελάμβαναν, ανέδειξε ότι περισσότερη δραστηριότητα το απόγευμα, μέτριας ή υψηλής έντασης, σχετίζονταν με συνολικά λιγότερες ώρες υψηλών επιπέδων σακχάρου στη διάρκεια της ημέρας. Επιπλέον, τα παιδιά αυτά είχαν χαμηλότερο σάκχαρο κατά τη

Η τακτική σωματική άσκηση έχει αποδειχθεί ότι παρέχει σημαντικά οφέλη στους ασθενείς με καρκίνο του μαστού, καθώς συμβάλλει στη μείωση των ποσοστών θνησιμότητας και του κινδύνου υποτροπής της νόσου. Πρόσφατη ερευνητική μελέτη που πραγματοποιήθηκε από μέλη του Εθνικού Κέντρου “Exercise is Medicine-Greece” διερεύνησε μηχανισμούς με τους οποίους οι παράγοντες που εκκρίνονται στη συστηματική κυκλοφορία μετά από μία συνεδρία άσκησης (ασκησιοκίνες), καθώς και οι παράγοντες που απελευθερώνονται ειδικότερα από τα μυϊκά κύτταρα μετά από μηχανική τους φόρτιση (μυοκίνες), επηρεάζουν τα καρκινικά κύτταρα του μαστού in vitro. Στη μελέτη συμμετείχαν 10 γυναίκες με προεμμηνοπαυσιακό καρκίνο του μαστού που ακολούθησαν ένα εποπτευόμενο πρόγραμμα

Τόσο η ανεπαρκής σωματική δραστηριότητα όσο και το υπερβολικό σωματικό βάρος αποτελούν σημαντικούς παράγοντες κινδύνου για καρδιαγγειακές παθήσεις, ενώ ειδικότερα, η σωματική δραστηριότητα συνδέεται στενά με το σωματικό βάρος. Ωστόσο, παραμένει ασαφές εάν η σωματική δραστηριότητα τροποποιεί ή διαμεσολαβεί τη σχέση του δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ) με τις καρδιαγγειακές παθήσεις. Πρόσφατη μελέτη σε 35.406 ενήλικες ανέδειξε ισχυρή συσχέτιση μεταξύ σωματικής δραστηριότητας και χαμηλότερων πιθανοτήτων εμφάνισης καρδιαγγειακών παθήσεων μετά την προσαρμογή για όλους τους συγχυτικούς παράγοντες. Αντίστροφα, ο αυξημένος ΔΜΣ συσχετίστηκε με υψηλότερες πιθανότητες εμφάνισης καρδιαγγειακών παθήσεων. Επιπρόσθετα, η σωματική δραστηριότητα αναδείχθηκε ότι έχει ρόλο αλληλεπίδρασης και διαμεσολάβησης στη σχέση του

Η άσκηση θεωρείται αναπόσπαστο στοιχείο της καρδιακής αποκατάστασης. Ωστόσο, είναι αναγκαία η προσαρμογή των προγραμμάτων άσκησης με βάση μια αρχική αξιολόγηση της λειτουργικής ικανότητας και λαμβάνοντας υπόψη τόσο τις αερόβιες ασκήσεις όσο και τις ασκήσεις με αντιστάσεις, καθώς και τις διατροφικές και φαρμακολογικές αλληλεπιδράσεις στα άτομα που χρήζουν καρδιακής αποκατάστασης. Η ένταση της άσκησης ενδεχομένως να μην είναι ο πιο κρίσιμος παράγοντας, αλλά, περισσότερο ίσως, η κατάλληλη μορφή και η διάρκεια της άσκησης να είναι το κλειδί για τη βελτίωση της καρδιαγγειακής υγείας και τη μείωση του κινδύνου ενός καρδιακού επεισοδίου. Ειδικότερα, η αερόβια άσκηση ωφελεί τα άτομα με μέτρια