Category: subscription

Το κάπνισμα αποτελεί ανεξάρτητο παράγοντα κινδύνου για στεφανιαία νόσο και συνδέεται με διαταραχές του μεταγευματικού μεταβολισμού. Μία συνεδρία άσκησης μειώνει τη μεταγευματική λιπαιμία και βελτιώνει άλλους δείκτες κινδύνου για στεφανιαία νόσο στους μη καπνιστές. Ωστόσο, λιγότερα είναι γνωστά σχετικά με τις αντίστοιχες αποκρίσεις των καπνιστών στην άσκηση. Σκοπός σχετικής μελέτης ήταν να συγκριθούν οι επιδράσεις μια μεμονωμένης συνεδρίας τρεξίματος μέτριας έντασης σε δείκτες κινδύνου για στεφανιαία νόσο, τόσο σε συνθήκες νηστείας όσο και μετά το γεύμα, σε άνδρες καπνιστές και μη καπνιστές. Δώδεκα καπνιστές (ηλικία 23 ± 4 έτη, δείκτης μάζας σώματος 24,9 ± 3,0 kg·m−2) και 12 μη καπνιστές

Η αρτηριακή υπέρταση επηρεάζει έναν στους τρεις ενήλικες παγκοσμίως και αποτελεί τον κύριο τροποποιήσιμο παράγοντα κινδύνου για καρδιαγγειακές παθήσεις. Αν και οι μετρήσεις της αρτηριακής πίεσης σε κατάσταση ηρεμίας είναι θεμελιώδεις για την ανίχνευση και τη διαχείριση της υπέρτασης, οι μη φυσιολογικές αποκρίσεις της αρτηριακής πίεσης κατά την άσκηση, συγκεκριμένα η υπερβολική ασκησιογενής αρτηριακή πίεση, μπορεί να παρέχει πρόσθετες ανεξάρτητες πληροφορίες σχετικά με τον τρέχοντα και τον μελλοντικό κίνδυνο υπέρτασης. Η παρούσα μελέτη παρουσιάζει μια επίκαιρη συζήτηση σχετικά με την κλινική χρησιμότητα της αξιολόγησης της υπερβολικής αρτηριακής πίεσης κατά την άσκηση. Συνοψίζονται τα τρέχοντα ερευνητικά δεδομένα, συμπεριλαμβανομένων σημαντικών επισημάνσεων για

Η μείζονα καταθλιπτική διαταραχή και οι διαταραχές άγχους συνδέονται με μειωμένη παραγωγικότητα, πρόωρη συνταξιοδότηση και αυξημένο αριθμό ημερών απουσίας από την εργασία λόγω ασθένειας. Αυτές οι συσχετίσεις ισχύουν επίσης για τους ασθενείς με μεταβολικό σύνδρομο. Και στις δύο περιπτώσεις, η άσκηση αποτελεί γενικά συνιστώμενο μέρος των σύνθετων ακολουθούμενων θεραπειών. Ωστόσο, για τα άτομα με μεταβολικό σύνδρομο, στα οποία η κατάθλιψη και το άγχος είναι πιο σοβαρά, τα δεδομένα για την αποτελεσματικότητα της άσκησης είναι περιορισμένα. Σχετική μελέτη διερεύνησε την επίδραση προγράμματος άσκησης (150 λεπτών την εβδομάδα) συνολικής διάρκειας 6 μηνών σε 314 εργαζόμενους εταιρειών (ηλικίας 48 ± 8 ετών), οι

Οι έφηβοι με διαταραχή του αυτιστικού φάσματος σπάνια πληρούν τις κατευθυντήριες οδηγίες για σωματική δραστηριότητα, με αποτέλεσμα να μην αποκομίζουν τα σχετικά οφέλη για την υγεία. Παρόλο που υπάρχουν πολλά άλλα εμπόδια, η μη φυσιολογική βιομηχανική της βάδισης θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά τη συμμετοχή αυτών των ατόμων σε σωματικές δραστηριότητες. Σχετική μελέτη συνέκρινε το συνολικό μηχανικό έργο του σώματος εφήβων με διαταραχή του αυτιστικού φάσματος και νευροτυπικών ατόμων μιας ομάδας ελέγχου και διερεύνησε, εάν η βιομηχανική της βάδισης σχετίζεται σημαντικά με τη συμμετοχή σε σωματικές δραστηριότητες. Στη μελέτη συμμετείχαν 25 έφηβοι ηλικίας 13–18 ετών με διαταραχή του αυτιστικού φάσματος

Πρόσφατη συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση διερεύνησε την επίδραση της άσκησης στη μυϊκή δύναμη, την οξειδοαναγωγική ισορροπία και το φλεγμονώδες προφίλ ενηλίκων ατόμων με σύνδρομο Down. Συνολικά η  μελέτη συμπεριέλαβε 1.611 άτομα με μέση ηλικία τα 27 έτη. Τα ευρήματά της ανέδειξαν ότι διαφορετικές μορφές άσκησης τείνουν να βελτιώνουν τη μυϊκή δύναμη, την οξειδοαναγωγική ισορροπία και το φλεγμονώδες προφίλ αυτού του πληθυσμού. Ειδικότερα, η συχνότητα της άσκησης (φορές την εβδομάδα) ενδέχεται να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην κύρια επίδρασή της. Συνολικά, η μελέτη έδειξε ότι η σωματική άσκηση έχει θετική επίδραση στη μυϊκή δύναμη ενηλίκων με σύνδρομο Down και παρείχε πολύτιμες πληροφορίες

Η σωματική δραστηριότητα αποτελεί βασική στρατηγική για την πρόληψη και τη θεραπεία του μεταβολικού συνδρόμου. Πρόσφατη μελέτη διερεύνησε πιθανές συσχετίσεις μεταξύ της σωματικής δραστηριότητας στον ελεύθερο χρόνο κατά τη διάρκεια της ενήλικης ζωής και του μεταβολικού συνδρόμου στην αρχή της προχωρημένης ενήλικης ζωής. Στη μελέτη συμμετείχαν 159 ενήλικες Φινλανδοί (52% γυναίκες), στους οποίους αξιολογήθηκαν τα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας κατά τον ελεύθερο χρόνο στις ηλικίες 27, 42, 50 και 61 ετών. Ειδικότερα στην ηλικία των 61 ετών, τα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας αξιολογήθηκαν λεπτομερέστερα, συγχρόνως με την αξιολόγηση καρδιομεταβολικών παραγόντων κινδύνου, η οποία περιελάμβανε τη μέτρηση της περιφέρειας οσφύος, της αρτηριακής πίεσης,

Υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος υπέρβασης των κατευθυντήριων οδηγιών σχετικά με την αύξηση του βάρους κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και διατήρησης υπερβάλλοντος βάρους μετά τον τοκετό σε γυναίκες με παχυσαρκία σε σύγκριση με εκείνες φυσιολογικού βάρους πριν την εγκυμοσύνη. Το υπερβολικό βάρος πριν την εγκυμοσύνη και η μεγαλύτερη αύξησή του κατά την εγκυμοσύνη μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο επιπλοκών στην υγεία της μητέρας και δυσμενών εκβάσεων της εγκυμοσύνης, όπως εκδήλωσης διαβήτη κύησης, υπέρτασης, προεκλαμψίας και καισαρικής τομής. Πολύ πρόσφατη μελέτη διερεύνησε την επίδραση ενός συνδυαστικού προγράμματος αερόβιας άσκησης και άσκησης με αντιστάσεις στην υγεία της μητέρας και την έκβαση της εγκυμοσύνης

Οι επιβιώσαντες από καρκίνο στην παιδική ηλικία εξακολουθούν να διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης χρόνιων προβλημάτων υγείας, τα οποία μπορεί να παραμένουν για χρόνια μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας, λόγω παθήσεων που προκαλούνται από την ίδια τη θεραπεία, αλλαγών στη σωματική σύσταση και κόπωσης που συνδέεται με τον καρκίνο. Πρόσφατη μελέτη διερεύνησε τη φυσική κατάσταση, τη λειτουργικότητα και τα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας εφήβων που έχουν επιβιώσει από καρκίνο στην παιδική ηλικία, συγκρίνοντας διαφορετικές μορφές καρκίνου καθώς και σε σύγκριση με άτομα της ίδιας ηλικίας και φύλου που δεν είχαν προσβληθεί από καρκίνο. Συμπεριλήφθηκαν 157 επιβιώσαντες και 113 υγιείς έφηβοι μέσης ηλικίας

Ο περιορισμός της υποτροπής της νόσου και της θνησιμότητας είναι καθοριστικής σημασίας για τους επιβιώσαντες από καρκίνο του μαστού. Σε πρόσφατη επιστημονική μελέτη, 28 επιβιώσασες γυναίκες με καρκίνο του μαστού ακολούθησαν είτε ένα πρόγραμμα άσκησης με αντιστάσεις είτε πρόγραμμα διαλειμματικής άσκησης υψηλής έντασης διάρκειας 12 εβδομάδων και ορός αίματος συλλέχθηκε από τις συμμετέχουσες στην αρχή και στο τέλος των προγραμμάτων άσκησης. Σκοπός της μελέτης ήταν να διερευνηθεί η επίδραση των δύο διαφορετικών μορφών άσκησης αφενός στα επίπεδα μυοκινών στο αίμα, δηλ. κυτταροκινών με πιθανή αντικαρκινική δράση που εκκρίνονται από τα κύτταρα των σκελετικών μυών, και αφετέρου η επίδρασή τους στο

Η φυσική εξέλιξη του γήρατος μπορεί να οδηγήσει σε εκφύλιση των κινητικών νευρώνων και, ως εκ τούτου, επιβράδυνση της νευρικής αγωγής, απονεύρωση και έκπτωση της κινητικής λειτουργίας. Η επιβράδυνση της νευρικής αγωγής μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τον χρόνο αντίδρασης ενός ατόμου, γεγονός που μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο πτώσεων. Πρόσφατη μελέτη διερεύνησε τις επιδράσεις της άσκησης με αντιστάσεις στην ταχύτητα νευρικής αγωγής και εάν αυτές εξαρτώνται από την ηλικία. Σαράντα οκτώ εθελοντές (ηλικίας 18-84 ετών) συμμετείχαν στη μελέτη. Η μέση κινητική ταχύτητα νευρικής αγωγής και η μέγιστη δύναμη χειρολαβής μετρήθηκαν πριν και μετά από 4 εβδομάδες αντίστοιχης άσκησης με αντιστάσεις