Επίδραση της σωματικής άσκησης στο χρόνιο σύνδρομο COVID

Ο αριθμός των ατόμων που βιώνουν συμπτώματα μετά τη νόσο του κορονοϊού 2019 (COVID-19), δηλ. χρόνιο σύνδρομο COVID, συνεχίζει να αυξάνεται παγκοσμίως. Ωστόσο, η αιτιολογία και η θεραπεία του χρόνιου συνδρόμου COVID παραμένουν ασαφείς. Η σωματική άσκηση φαίνεται να αποτελεί μια πολλά υποσχόμενη στρατηγική για το σύνδρομο αυτό και πρόσφατη συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση εξέτασε αναλυτικότερα τις θεραπευτικές επιδράσεις της άσκησης σε αυτή την κλινική οντότητα.

Eίκοσι τρεις μελέτες αναλύθηκαν, συμπεριλαμβάνοντας 1.579 ασθενείς με COVID-19 (752 γυναίκες). Η σωματική άσκηση έδειξε ευεργετικά αποτελέσματα στα συμπτώματα που σχετίζονται με το χρόνιο σύνδρομο COVID, όπως δύσπνοια, κόπωση και κατάθλιψη, καθώς και στη δοκιμασία βάδισης 6 λεπτών, στον βίαια εκπνεόμενο όγκο σε 1 δευτερόλεπτο/βίαιη ζωτική χωρητικότητα και στην ποιότητα ζωής των ατόμων με COVID-19. Συμπερασματικά, η σωματική άσκηση μπορεί να αποτελέσει μια δυνητική θεραπευτική στρατηγική έναντι του χρόνιου συνδρόμου COVID και να εφαρμοστεί ως συνήθης κλινική πρακτική σε άτομα που έχουν αναρρώσει από COVID-19. Ωστόσο, εξατομικευμένα προγράμματα άσκησης και τα αποτελέσματά τους σε συγκεκριμένους τύπους του εν λόγω συνδρόμου χρειάζεται να διερευνηθούν περαιτέρω με μελέτες μεγαλύτερης κλίμακας.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: ΕΔΩ

Η αύξηση του ρυθμού βαδίσματος συνδέεται με βελτίωση της καρδιομεταβολικής υγείας ατόμων με ιστορικό προδιαβήτη (s)

Σε πρόσφατη έρευνα, στην οποία συμμετείχαν 794 άτομα (ηλικίας 59,8 ± 8,9 ετών, 48,7% γυναίκες) με ιστορικό προδιαβήτη, εξετάστηκαν δείκτες καρδιομεταβολικής υγείας σε σχέση με τη βηματική δραστηριότητα των συμμετεχόντων στην καθημερινότητά τους, σε διάρκεια 1 έως και 4 ετών. Τα αποτελέσματα της μελέτης ανέδειξαν ότι υπήρχαν ευεργετικές συσχετίσεις μεταξύ της μεταβολής των ζωηρών βημάτων ανά ημέρα και της αλλαγής του δείκτη μάζας σώματος, της περιφέρειας οσφύος, της χοληστερόλης λιποπρωτεϊνών υψηλής πυκνότητας (HDL-C), και της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης A1c (HbA1c), όπως επίσης και μεταξύ της μέγιστης συχνότητας βημάτων εντός 10 λεπτών και της HDL-C και της περιφέρειας οσφύος.

Συνολικά, η αλλαγή του αριθμού των καθημερινών βημάτων που αθροίζονταν με γρήγορο ρυθμό συσχετίστηκε με ευεργετική επίδραση στην παχυσαρκία, την HDL-C και την HbA1c των ατόμων με προδιαβήτη.  Ωστόσο, τα πιθανά οφέλη, ειδικότερα ως προς την HbA1c και τον λιπώδη ιστό, μπορεί να εξαρτώνται από την εθνοτική καταγωγή των προδιαβητικών ατόμων (λευκών Ευρωπαίων έναντι Νοτιοασιατών).

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: –>four_year_increase_in_step_cadence_is_associated.10

MCBRIDE, P., J. HENSON, C. L. EDWARDSON, B. MAYLOR, P. C. DEMPSEY, A. V. ROWLANDS, M. J. DAVIES, K. KHUNTI, and T. YATES. Four-Year Increase in Step Cadence Is Associated with Improved Cardiometabolic Health in People with a History of Prediabetes. Med. Sci. Sports Exerc., Vol. 55, No. 9, pp. 1601-1609, 2023.

Η αύξηση του ρυθμού βαδίσματος συνδέεται με βελτίωση της καρδιομεταβολικής υγείας ατόμων με ιστορικό προδιαβήτη

Σε πρόσφατη έρευνα, στην οποία συμμετείχαν 794 άτομα (ηλικίας 59,8 ± 8,9 ετών, 48,7% γυναίκες) με ιστορικό προδιαβήτη, εξετάστηκαν δείκτες καρδιομεταβολικής υγείας σε σχέση με τη βηματική δραστηριότητα των συμμετεχόντων στην καθημερινότητά τους, σε διάρκεια 1 έως και 4 ετών. Τα αποτελέσματα της μελέτης ανέδειξαν ότι υπήρχαν ευεργετικές συσχετίσεις μεταξύ της μεταβολής των ζωηρών βημάτων ανά ημέρα και της αλλαγής του δείκτη μάζας σώματος, της περιφέρειας οσφύος, της χοληστερόλης λιποπρωτεϊνών υψηλής πυκνότητας (HDL-C), και της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης A1c (HbA1c), όπως επίσης και μεταξύ της μέγιστης συχνότητας βημάτων εντός 10 λεπτών και της HDL-C και της περιφέρειας οσφύος.

Συνολικά, η αλλαγή του αριθμού των καθημερινών βημάτων που αθροίζονταν με γρήγορο ρυθμό συσχετίστηκε με ευεργετική επίδραση στην παχυσαρκία, την HDL-C και την HbA1c των ατόμων με προδιαβήτη.  Ωστόσο, τα πιθανά οφέλη, ειδικότερα ως προς την HbA1c και τον λιπώδη ιστό, μπορεί να εξαρτώνται από την εθνοτική καταγωγή των προδιαβητικών ατόμων (λευκών Ευρωπαίων έναντι Νοτιοασιατών).

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: ΕΔΩ

Στρογγυλή τράπεζα “Exercise is Medicine-Greece” στο 7ο επετειακό Συνέδριο ΣΕΦΑΑ, ΕΚΠΑ

Το Εθνικό Κέντρο “Exercise is Medicine-Greece” συμμετείχε με στρογγυλή τράπεζα και θέμα της “Exercise is Medicine-Greece”, στο επετειακό (λόγω συμπλήρωσης 40 χρόνων από τη λειτουργία του Τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού), 7ο Συνέδριο της Σχολής Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (ΣΕΦΑΑ), του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ) https://conferences.uoa.gr/event/70/page/537.

Στο πλαίσιο του συνεδρίου βραβεύτηκε η κ. Μαρία Μαριδάκη, Γενική Γραμματέας του Εθνικού Κέντρου “Exercise is Medicine-Greece”, Αν. Καθηγήτρια Εργοφυσιολογίας, για το σύνολο του ακαδημαϊκού και ερευνητικού της έργου και τη γενικότερη προσφορά της στη ΣΕΦΑΑ, ΕΚΠΑ.

Επίδραση της επιβλεπόμενης αερόβιας άσκησης σε σωματικές και ψυχικές παραμέτρους ατόμων με HIV (s)

Συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση που πραγματοποιήθηκε από μέλη του Εθνικού Κέντρου “Exercise is Medicine-Greece” ανέδειξε ότι η επιβλεπόμενη αερόβια άσκηση έχει ευεργετικές επιδράσεις στα συμπτώματα κατάθλιψης, στον βίαια εκπνεόμενο όγκο αέρα σε 1 δευτερόλεπτο (FEV1)  και στη μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου  (VO2max) ατόμων που έχουν προσβληθεί από τον ιό της ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας (HIV).

Η μελέτη δεν ανέδειξε σημαντική επίδραση της συγκεκριμένης μορφής άσκησης στον αριθμό των Τ-κυττάρων CD4 (λευκά αιμοσφαίρια που καταπολεμούν τις λοιμώξεις), ή στη συστολική και τη διαστολική αρτηριακή πίεση. Συμπερασματικά, η επιβλεπόμενη, συνεχόμενη αερόβια άσκηση μπορεί να βελτιώσει την πνευμονική λειτουργία, την καταθλιπτική συμπτωματολογία και την αερόβια ικανότητα των ατόμων με HIV. Ωστόσο, ο μικρός αριθμός των διαθέσιμων μελετών που αναλύθηκαν και η μεγάλη ετερογένεια όσον αφορά τη μετρηθείσα σε αυτές τις μελέτες μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου υποδηλώνουν την ανάγκη περισσότερων ερευνών σχετικά με το ρόλο της άσκησης σε άτομα με HIV.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: –>Impact of supervised aerobic exercise on people living with HIV

Panagiota Kalatzi, Petros C Dinas, Costas Chryssanthopoulos, Eleftherios Karatzanos, Serafim Nanas, Anastassios Philippou. Impact of supervised aerobic exercise on clinical physiological and mental parameters of people living with HIV: a systematic review and meta-analyses of randomized controlled trials. HIV Res Clin Pract. 2022 Dec;23(1):107-119.

Επίδραση της επιβλεπόμενης αερόβιας άσκησης σε σωματικές και ψυχικές παραμέτρους ατόμων με HIV

Συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση που πραγματοποιήθηκε από μέλη του Εθνικού Κέντρου “Exercise is Medicine-Greece” ανέδειξε ότι η επιβλεπόμενη αερόβια άσκηση έχει ευεργετικές επιδράσεις στα συμπτώματα κατάθλιψης, στον βίαια εκπνεόμενο όγκο αέρα σε 1 δευτερόλεπτο (FEV1)  και στη μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου  (VO2max) ατόμων που έχουν προσβληθεί από τον ιό της ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας (HIV).

Η μελέτη δεν ανέδειξε σημαντική επίδραση της συγκεκριμένης μορφής άσκησης στον αριθμό των Τ-κυττάρων CD4 (λευκά αιμοσφαίρια που καταπολεμούν τις λοιμώξεις), ή στη συστολική και τη διαστολική αρτηριακή πίεση. Συμπερασματικά, η επιβλεπόμενη, συνεχόμενη αερόβια άσκηση μπορεί να βελτιώσει την πνευμονική λειτουργία, την καταθλιπτική συμπτωματολογία και την αερόβια ικανότητα των ατόμων με HIV. Ωστόσο, ο μικρός αριθμός των διαθέσιμων μελετών που αναλύθηκαν και η μεγάλη ετερογένεια όσον αφορά τη μετρηθείσα σε αυτές τις μελέτες μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου υποδηλώνουν την ανάγκη περισσότερων ερευνών σχετικά με το ρόλο της άσκησης σε άτομα με HIV.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: ΕΔΩ

Η ανησυχία που σχετίζεται με τον καρκίνο ως παράγοντας πρόβλεψης του επιπέδου σωματικής δραστηριότητας σε επιβιώσαντες από καρκίνο της παιδικής ηλικίας (s)

Οι επιβιώσαντες από καρκίνο στην παιδική ηλικία διατρέχουν κίνδυνο τόσο για σωματικές όσο και για ψυχολογικές όψιμες επιπτώσεις της αντικαρκινικής θεραπείας. Η ανησυχία που σχετίζεται με τον καρκίνο και τις όψιμες επιτπώσεις του είναι διαδεδομένη μεταξύ αυτών των επιβιωσάντων και έχει συνδεθεί με αυτοαναφερόμενη μη βέλτιστη σωματική δραστηριότητα. Πρόσφατη μελέτη εξέτασε σε βάθος 5 ετών, κατά μέσο όρο, τις συσχετίσεις μεταξύ της ανησυχίας που συνδέεται με τον καρκίνο και της αντικειμενικά μετρούμενης σωματικής δραστηριότητας σε 1.223 επιβιώσαντες (ηλικίας 30,9+6,9 ετών) από καρκίνο στην παιδική ηλικία.

Το 37% των επιβιωσάντων ήταν από λευχαιμία, το 26% από συμπαγείς όγκους εκτός του ΚΝΣ, το 19% από λέμφωμα, το 11% από όγκους του ΚΝΣ και το 6% από άλλες κακοήθειες. Εντοπίστηκαν δύο τύποι ανησυχίας: “η εστιασμένη στο σώμα” και “ο γενικός φόβος”, με την εστιασμένη στο σώμα ανησυχία να συσχετίζεται αρνητικά με τα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας των συμμετεχόντων κατά το διάστημα της παρακολούθησής τους. Συνολικά, τα ευρήματα της μελέτης ανέδειξαν ότι η ανησυχία που σχετίζεται τον καρκίνο και αφορά τη σωματική λειτουργία και εμφάνιση των επιβιωσάντων από καρκίνο στην παιδική ηλικία συνδέεται με μειωμένη σωματική τους δραστηριότητα, υποδεικνύοντας την ανάγκη οι κλινικοί ιατροί να παρέχουν ανάλογες συμβουλές συμπεριφοράς σε αυτά τα άτομα.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: –>cancer_related_worry_as_a_predictor_of_5_yr

Ware ME, Delaney A, Krull KR, Brinkman TM, Armstrong GT, Wilson CL, Mulrooney DA, Wang Z, Lanctot JQ, Krull MR, Partin RE, Shelton KC, Srivastava DK, Hudson MM, Robison LL, Ness KK. Cancer-Related Worry as a Predictor of 5-yr Physical Activity Level in Childhood Cancer Survivors. Med Sci Sports Exerc. 2023 Sep 1;55(9):1584-1591. doi: 10.1249/MSS.0000000000003195. Epub 2023 Apr 22. PMID: 37093894; PMCID: PMC10524368. 

Η ανησυχία που σχετίζεται με τον καρκίνο ως παράγοντας πρόβλεψης του επιπέδου σωματικής δραστηριότητας σε επιβιώσαντες από καρκίνο της παιδικής ηλικίας

Οι επιβιώσαντες από καρκίνο στην παιδική ηλικία διατρέχουν κίνδυνο τόσο για σωματικές όσο και για ψυχολογικές όψιμες επιπτώσεις της αντικαρκινικής θεραπείας. Η ανησυχία που σχετίζεται με τον καρκίνο και τις όψιμες επιτπώσεις του είναι διαδεδομένη μεταξύ αυτών των επιβιωσάντων και έχει συνδεθεί με αυτοαναφερόμενη μη βέλτιστη σωματική δραστηριότητα. Πρόσφατη μελέτη εξέτασε σε βάθος 5 ετών, κατά μέσο όρο, τις συσχετίσεις μεταξύ της ανησυχίας που συνδέεται με τον καρκίνο και της αντικειμενικά μετρούμενης σωματικής δραστηριότητας σε 1.223 επιβιώσαντες (ηλικίας 30,9+6,9 ετών) από καρκίνο στην παιδική ηλικία.

Το 37% των επιβιωσάντων ήταν από λευχαιμία, το 26% από συμπαγείς όγκους εκτός του ΚΝΣ, το 19% από λέμφωμα, το 11% από όγκους του ΚΝΣ και το 6% από άλλες κακοήθειες. Εντοπίστηκαν δύο τύποι ανησυχίας: “η εστιασμένη στο σώμα” και “ο γενικός φόβος”, με την εστιασμένη στο σώμα ανησυχία να συσχετίζεται αρνητικά με τα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας των συμμετεχόντων κατά το διάστημα της παρακολούθησής τους. Συνολικά, τα ευρήματα της μελέτης ανέδειξαν ότι η ανησυχία που σχετίζεται τον καρκίνο και αφορά τη σωματική λειτουργία και εμφάνιση των επιβιωσάντων από καρκίνο στην παιδική ηλικία συνδέεται με μειωμένη σωματική τους δραστηριότητα, υποδεικνύοντας την ανάγκη οι κλινικοί ιατροί να παρέχουν ανάλογες συμβουλές συμπεριφοράς σε αυτά τα άτομα.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: ΕΔΩ

Σωματικά, ψυχολογικά και οικονομικά οφέλη της τακτικής σωματικής δραστηριότητας που αρχίζει από την παιδική ηλικία (s)

Η σωματική δραστηριότητα αποτελεί φυσικό μέρος ενός υγιεινού τρόπου ζωής, ο οποίος πρέπει να καλλιεργείται από την παιδική ηλικία. Η τακτική σωματική δραστηριότητα μετριάζει τα παγκόσμια προβλήματα του υπερβολικού βάρους και της παχυσαρκίας, της υπέρτασης, του άγχους και της κατάθλιψης. Μειώνει τη νοσηρότητα και τη θνησιμότητα από καρδιαγγειακά νοσήματα και παρέχει ελπίδα για μια βιώσιμη οικονομία που θα μπορεί να στηρίζει τον γηράσκοντα πληθυσμό κατά τη συνταξιοδότησή του. Πρόκειται για προληπτική οικονομία της υγείας που μπορεί να επιτευχθεί με ολοκληρωμένη υποστήριξη από τις οικογένειες, τις τοπικές κοινότητες, τους επαγγελματίες υγείας και τις κυβερνήσεις σε όλα τα επίπεδα.

Επί του παρόντος, τα παιδιά δεν έχουν την υποστήριξη εκείνων που έχουν την ευθύνη τους σε κοινωνικό επίπεδο για να τα προστατεύσουν επαρκώς από τις σωματικές και συναισθηματικές συνέπειες της μειωμένης σωματικής δραστηριότητας. Η σημασία της ενθάρρυνσης για  σωματική δραστηριότητα σε όλα τα παιδιά θα πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα όλων εκείνων που είναι υπεύθυνοι για τη φροντίδα και την ευημερία τους, συμπεριλαμβανομένων των γονέων, των εκπαιδευτικών, των κλινικών γιατρών, των λειτουργών της υγειονομικής περίθαλψης και των κυβερνήσεων. Η σωματική αδράνεια αποτελεί το υγειονομικό ισοδύναμο της υπερθέρμανσης του πλανήτη για το περιβάλλον: γι’ αυτό είναι ανάγκη να κάνουμε κάτι πιο ουσιαστικό γι’ αυτό ΤΩΡΑ

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: –>Somatic psychological and economic benefits of regular physical activity

Samuel A Fitzgerald,1 Hugh T Fitzgerald,2 Nicholas M Fitzgerald,3 Timothy R Fitzgerald4 and ominic A Fitzgerald. Somatic, psychological and economic benefits of regular physical activity beginning in childhood. Review J Paediatr Child Health. 2022 Feb;58(2):238-242. https://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/jpc.15879.

Σωματικά, ψυχολογικά και οικονομικά οφέλη της τακτικής σωματικής δραστηριότητας που αρχίζει από την παιδική ηλικία

Η σωματική δραστηριότητα αποτελεί φυσικό μέρος ενός υγιεινού τρόπου ζωής, ο οποίος πρέπει να καλλιεργείται από την παιδική ηλικία. Η τακτική σωματική δραστηριότητα μετριάζει τα παγκόσμια προβλήματα του υπερβολικού βάρους και της παχυσαρκίας, της υπέρτασης, του άγχους και της κατάθλιψης. Μειώνει τη νοσηρότητα και τη θνησιμότητα από καρδιαγγειακά νοσήματα και παρέχει ελπίδα για μια βιώσιμη οικονομία που θα μπορεί να στηρίζει τον γηράσκοντα πληθυσμό κατά τη συνταξιοδότησή του. Πρόκειται για προληπτική οικονομία της υγείας που μπορεί να επιτευχθεί με ολοκληρωμένη υποστήριξη από τις οικογένειες, τις τοπικές κοινότητες, τους επαγγελματίες υγείας και τις κυβερνήσεις σε όλα τα επίπεδα.

Επί του παρόντος, τα παιδιά δεν έχουν την υποστήριξη εκείνων που έχουν την ευθύνη τους σε κοινωνικό επίπεδο για να τα προστατεύσουν επαρκώς από τις σωματικές και συναισθηματικές συνέπειες της μειωμένης σωματικής δραστηριότητας. Η σημασία της ενθάρρυνσης για  σωματική δραστηριότητα σε όλα τα παιδιά θα πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα όλων εκείνων που είναι υπεύθυνοι για τη φροντίδα και την ευημερία τους, συμπεριλαμβανομένων των γονέων, των εκπαιδευτικών, των κλινικών γιατρών, των λειτουργών της υγειονομικής περίθαλψης και των κυβερνήσεων. Η σωματική αδράνεια αποτελεί το υγειονομικό ισοδύναμο της υπερθέρμανσης του πλανήτη για το περιβάλλον: γι’ αυτό είναι ανάγκη να κάνουμε κάτι πιο ουσιαστικό γι’ αυτό ΤΩΡΑ

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: ΕΔΩ