25 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2022: Παγκόσμια ημέρα κατά του καρκίνου του μαστού

Δεδομένα από τη Βιοτράπεζα του Ηνωμένου Βασιλείου τα οποία αφορούσαν 47.456 προεμμηνοπαυσιακές και 126.704 μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες που παρακολουθούνταν από το 2006 έως το 2014, ανέδειξαν ότι η αυξημένη σωματική δραστηριότητα σχετίζεται με μείωση του κινδύνου εμφάνισης καρκίνου του μαστού, η οποία φαίνεται να είναι ανεξάρτητη από οποιαδήποτε σχέση μπορεί η σωματική δραστηριότητα να έχει μέσω των επιδράσεών της στη λιπώδη μάζα.

Συγκεκριμένα, οι γυναίκες που ανήκαν στο ανώτερο τεταρτημόριο της αυτοαναφερόμενης δραστηριότητας είχαν, έναντι εκείνων που ανήκαν στο κατώτερο τεταρτημόριο, περίπου 23% μειωμένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού στις προεμμηνοπαυσιακές γυναίκες και 17% μειωμένο κίνδυνο στις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες, ενώ στοιχεία που αξιολογήθηκαν σε ένα υποσύνολο γυναικών με τη χρήση ειδικών οργάνων (επιταχυνσιόμετρων) επιβεβαίωσαν ότι οι κατηγορίες των δεδομένων αυτοαναφερόμενης σωματικής δραστηριότητας ήταν αξιόπιστες. Η προσαρμογή των δεδομένων ως προς τη λιπώδη μάζα του σώματος ενίσχυσε ελαφρώς την αντίστροφη συσχέτιση στις προεμμηνοπαυσιακές γυναίκες, αλλά μείωσε ελαφρά τη συσχέτιση στις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες. Τα ευρήματα αυτά υποδηλώνουν την προστατευτική επίδραση της σωματικής δραστηριότητας έναντι του κινδύνου εμφάνισης καρκίνου του μαστού για όλες τις γυναίκες, ανεξάρτητα από τον ρόλο της λιπώδους μάζας.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο  ΕΔΩ

20 Οκτωβρίου 2022, Παγκόσμια Ημέρα Οστεοπόρωσης

Επιδημιολογική μελέτη μεγάλης κλίμακας σε 30.046 μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με αξιοποίηση διαθέσιμων πληροφοριών από τη βάση δεδομένων της Βιοτράπεζας της Ταϊβάν ανέδειξε ότι η τακτική άσκηση συνδέεται στενά με τη μείωση της εμφάνισης οστεοπόρωσης σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες και ότι ο αυξημένος χρόνος άσκησης (>1 ώρα) παρουσιάζει σημαντικά μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα πρόληψης της μετεμμηνοπαυσιακής οστεοπόρωσης. Ως εκ τούτου, οι επιστήμονες υγείας  θα πρέπει να ενθαρρύνουν τις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες να ασκούνται τακτικά προκειμένου να βελτιώσουν την υγεία των οστών τους, να προλάβουν την οστεοπόρωση και να αποτρέψουν ιδιαίτερα επιβλαβείς επιπλοκές της νόσου, όπως τα κατάγματα.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

Επιστημονικές μελέτες υποστηρίζουν σαφώς την άσκηση με αντιστάσεις ως αποτελεσματική παρέμβαση και ενδεδειγμένο συστατικό του τρόπου ζωής για άτομα που πάσχουν από οστεοαρθρίτιδα, ρευματοειδή αρθρίτιδα ή ινομυαλγία.

Με βάση τα δεδομένα των σχετικών ερευνών, φαίνεται ότι οι κατευθυντήριες οδηγίες για άσκηση με αντιστάσεις του Αμερικανικού Κολλεγίου Αθλητιατρικής (ACSM) είναι κατάλληλες και για αυτούς τους πληθυσμούς ασθενών. Οι περισσότερες από αυτές τις μελέτες είχαν συμπεριλάβει προγράμματα συστηματικής άσκησης που περιείχαν βασικές ασκήσεις με αντιστάσεις για τον κορμό, τα άνω και τα κάτω άκρα, δύο ή τρεις φορές την εβδομάδα, σε δύο ή τρεις σειρές των 8 έως 12 επαναλήψεων ανά σειρά, με ελεγχόμενες ταχύτητες κίνησης και στο εύρος τροχιάς των κινήσεων που δεν προκαλούσε πόνο.

Συνιστάται, λοιπόν, υπό την προϋπόθεση της έγκρισης του θεράποντα ιατρού, οι ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα, ρευματοειδή αρθρίτιδα και ινομυαλγία να συμμετέχουν σε ένα στοιχειώδες πρόγραμμα άσκησης με αντιστάσεις υπό την προσεκτική επίβλεψη πιστοποιημένων επαγγελματιών άσκησης.

Διαβάστε το σχετικό άρθρο ΕΔΩ

– Οι χρόνιες, αναπηρικές ασθένειες και παθήσεις (πολλαπλή σκλήρυνση, νόσος του Πάρκινσον, εγκεφαλικό επεισόδιο) συνεχώς αυξάνονται.

– Η σωματική αδράνεια αποτελεί πρόβλημα δημόσιας υγείας σε αυτούς τους πληθυσμούς και αυξάνει τους κινδύνους συννοσηροτήτων και κακής πρόγνωσης.

– Το πρόβλημα της σωματικής αδράνειας μπορεί να αντιμετωπιστεί στοχευμένα μέσω της έρευνας παρέμβασης για αλλαγή συμπεριφοράς για την πολλαπλή σκλήρυνση, τη νόσο του Πάρκινσον και το εγκεφαλικό επεισόδιο.

– Η θεωρία της αλλαγής συμπεριφοράς (π.χ. Κοινωνική Γνωστική Θεωρία, Πλαίσιο Θεωρητικών Τομέων) μπορεί να εντοπίσει και να αντιμετωπίσει τις μοναδικές προκλήσεις για την προώθηση της σωματικής δραστηριότητας σε άτομα με χρόνιες, αναπηρικές παθήσεις.

– Η παροχή εξ αποστάσεως (μέσω διαδικτυακής τεχνολογίας) παρεμβάσεων αλλαγής συμπεριφοράς με βάση αυτή τη θεωρία ξεπερνά τα κοινά εμπόδια (π.χ. μετακίνησης) και μπορεί να αλλάξει την (ελλιπή) σωματική δραστηριότητα, τις συννοσηρότητες και την πρόγνωση των ατόμων με χρόνιες, αναπηρικές ασθένειες/παθήσεις.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

– Παρά τα σαφή οφέλη σε ένα ευρύ φάσμα παραμέτρων υγείας, η διαλειμματική άσκηση υψηλής έντασης (HIIT) αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό. Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι η διαλειμματική άσκηση υψηλής έντασης δεν έχει καμία αξία ως στρατηγική προαγωγής της υγείας αυτού του πληθυσμού, επειδή είναι μια σύνθετη μορφή άσκησης που απαιτεί υψηλά επίπεδα αυτοελέγχου προκειμένου να είναι αποτελεσματική.

– Πρόσφατη επιστημονική μελέτη παρουσιάζει ένα διεπιστημονικό εννοιολογικό μοντέλο που αποτελείται από τέσσερις συμπληρωματικές, ωστόσο επικαλυπτόμενες, αρχές που θεωρούνται θεμελιώδεις για την επιτυχή κλιμάκωση των προγραμμάτων διαλειμματικής άσκησης υψηλής έντασης σε εφήβους.

– Τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης υποστηρίζουν ότι τα προγράμματα διαλειμματικής άσκησης υψηλής έντασης έχουν τη δυναμική να βελτιώσουν την υγεία του συγκεκριμένου αυτού πληθυσμού εάν:

1. Ενσωματωθούν στις υπάρχουσες ευκαιρίες άσκησης (π.χ., φυσική αγωγή και οργανωμένος αθλητισμός),
2. Σχεδιαστούν έτσι, ώστε να αναπτύσσουν τη σωματική «παιδεία» (δηλ. κίνητρα, αυτοπεποίθηση, σωματική ευρωστία και γνώσεις, για να είναι ο έφηβος σωματικά δραστήριος σε όλη τη διάρκεια της ζωής του),
3. Παρέχονται με ελκυστικό τρόπο και
4. Καθοδηγούνται και υποστηρίζονται από ένα πλαίσιο εφαρμογής που αντιμετωπίζει τα σχετικά εμπόδια και παρέχει αντίστοιχες διευκολύνσεις για την εφαρμογή αυτών των προγραμμάτων.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο  ΕΔΩ