Είναι καλά τεκμηριωμένο ότι η σωματική αδράνεια συνδέεται με αυξημένη συχνότητα εμφάνισης καρκίνου, ενώ, αντίθετα, η τακτική άσκηση έχει συσχετιστεί με μειωμένο κίνδυνο εκδήλωσης της νόσου και με ρυθμιστική επίδραση στην ανάπτυξη και την εξέλιξη του καρκίνου. Έτσι, ένας διαρκώς αυξανόμενος αριθμός ερευνών εστιάζει στη μηχανιστική ερμηνεία και τεκμηρίωση των αντικαρκινικών επιδράσεων της σωματικής άσκησης και ειδικότερα στον χαρακτηρισμό των μοριακών μηχανισμών που συνδέουν την άσκηση με την πρόληψη και τη θεραπεία του καρκίνου.

Πρόσφατη βιβλιογραφική ανασκόπηση δημοσιευμένη από μέλη του Εθνικού Κέντρου “Exercise is Medicine-Greece” αναδεικνύει ότι παράγοντες που προέρχονται από τους μυς, μυοκίνες και miRNAs, και οι οποίοι εκκρίνονται ως απόκριση στη μυϊκή συστολή, φαίνεται ότι διαμεσολαβούν ορισμένες από τις ευεργετικές επιδράσεις της άσκησης και ευθύνονται για την επικοινωνία μεταξύ των ιστών, η οποία δύναται να ελέγξει τη δυναμική του καρκίνου.  Συνολικά, παράγοντες που εκκρίνονται από τους μυς μπορούν να τροποποιήσουν την εξέλιξη του καρκίνου άμεσα, επηρεάζοντας τα καρκινικά κύτταρα, και έμμεσα, διεγείροντας την ανοσολογική απόκριση και περιορίζοντας την απώλεια μυϊκής μάζας που συνδέεται με τον καρκίνο και επηρεάζει την ποιότητα ζωής των ασθενών.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο:  Physical Exersice Restrains Cancer Progression through Muscle-Derived Factors

Μετα-ανάλυση 19 μελετών σε νεαρούς ενήλικες αθλητές, 521 με ιστορικό εγκεφαλικής διάσεισης (κατά μέσο όρο 2.40 ± 0.99 περιστατικά διάσεισης)  και 1.184 αθλητές ως ομάδα ελέγχου, έδειξε ότι οι αθλητές με ιστορικό διάσεισης, τουλάχιστον 3 μήνες μετά το τελευταίο περιστατικό τους παρουσίασαν χαμηλότερες γνωστικές επιδόσεις σε σχέση με την ομάδα ελέγχου, όσον αφορά τη δημιουργία/έλεγχο στρατηγικής, τη λεκτική μετατόπιση συνόλων, τη διαχείριση παρεμβολών σε τυποποιημένες κλινικές δοκιμασίες, την αναστολή απόκρισης  και τη μνήμη μελλοντικής εργασίας. Τα συγκεκριμένα ευρήματα μπορούν να χρησιμεύσουν ως προκαταρκτική κατευθυντήρια γραμμή σε κλινικούς γιατρούς για τη γνωστική αξιολόγηση αθλητών με ιστορικό διάσεισης και να παρέχουν πληροφορίες για τη δημιουργία μελλοντικών κατευθυντήριων οδηγιών σχετικά με τα συνήθη χαρακτηριστικά των διασείσεων που σχετίζονται με τον αθλητισμό.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο:  Long_Term_Cognitive_Impairments_of_Sports.2

Επιστημονική μελέτη συστηματικής ανασκόπησης και μετα-ανάλυσης που πραγματοποιήθηκε από μέλη του Εθνικού Κέντρου «Exercise is Medicine-Greece» ανέδειξε ότι τα υγιή άτομα που επιδίδονταν συστηματικά σε αερόβια άσκηση παρουσίασαν, ως απόκριση στον εμβολιασμό τους, αυξημένα αντισώματα έναντι της γρίπης σε σύγκριση με εκείνα τα άτομα που δεν ασκούνταν. Αυτή η ευεργετική επίδραση της χρόνιας άσκησης συσχετίστηκε θετικά με το ανδρικό φύλο και την αύξηση της ηλικίας.

Συγκεκριμένα, τα υψηλά επίπεδα σωματικής δραστηριότητας αύξησαν τα αντισώματα σε υγιή άτομα ως απόκριση στον εμβολιασμό τους κατά της γρίπης και η επίδραση αυτή εμφανίστηκε τουλάχιστον 4 εβδομάδες μετά από το χρόνο του εμβολιασμού. Ωστόσο, οι ερευνητές επισημαίνουν ότι τα ευρήματα αυτά θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με προσοχή λόγω της χαμηλής ποιότητας των αναφερομένων στοιχείων στις αντίστοιχες μελέτες. Η οξεία άσκηση (δηλ. μία μεμονωμένη συνεδρία) δεν είχε κάποια επίδραση στα επίπεδα των αντισωμάτων, ως απόκριση στον εμβολιασμό κατά της γρίπης.

Τα στοιχεία σχετικά με τις επιδράσεις της άσκησης/σωματικής δραστηριότητας στα επίπεδα των παραγόμενων αντισωμάτων ως απόκριση σε άλλα εμβόλια πέραν της γρίπης είναι πολύ περιορισμένα και, ως εκ τούτου, ακόμη δεν μπορούν να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο:  Effects of Exercise and Physical Activity Levels on Vaccination

– Η παρατεταμένη καθιστή θέση κατά τη διάρκεια της ημέρας παρεμποδίζει μια συνεδρία άσκησης που θα ακολουθήσει να προκαλέσει τη φυσιολογική μεταγευματική αύξηση της οξείδωσης των λιπών και τη μείωση της συγκέντρωσης των τριγλυκεριδίων στο πλάσμα (δηλ. επιφέρει “αντίσταση στην άσκηση”).

– Η αντίσταση στην άσκηση μπορεί να προληφθεί με καθημερινή βάδιση 8.500 βημάτων, ή διακόπτοντας την 8ωρη καθιστή θέση με αρκετά ποδηλατικά σπριντ υψηλής ισχύος διάρκειας 4 δευτερολέπτων ανά μια ώρα.

–  Ένα ιστορικό πραγματοποίησης μικρού αριθμού βημάτων ημερησίως, κατά τη διάρκεια ενός βραχυπρόθεσμου προγράμματος αερόβιας άσκησης, μειώνει σημαντικά ορισμένες κλασικές μεταβολικές προσαρμογές της άσκησης, υποδηλώνοντας ότι η αντίσταση στην άσκηση έχει προεκτάσεις και πέρα από τον μεταβολισμό των λιπών.

– Έχει διατυπωθεί η  υπόθεση ότι υπάρχει αλληλεπίδραση μεταξύ του ιστορικού σωματικής δραστηριότητας (π.χ. βήματα ανά ημέρα) και των ασκησιογενών ερεθισμάτων στη ρύθμιση ορισμένων οξέων και χρόνιων προσαρμογών που προκαλεί η άσκηση.

– Επομένως, εάν ο στόχος είναι να διατηρηθεί ένας υψηλός ρυθμός οξείδωσης των λιπών, ακόμη και σε άτομα που πληρούν τις συνιστώμενες κατευθυντήριες οδηγίες  άσκησης, είναι απαραίτητο τα άτομα αυτά, όταν δεν ασκούνται, να είναι σωματικά  δραστήρια καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Το ιστορικό σωματικής δραστηριότητας φαίνεται να είναι σημαντικό για την ανάπτυξη κατευθυντήριων οδηγιών άσκησης και σωματικής δραστηριότητας.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο:  Inactivity_Causes_Resistance_to_Improvements_in.4