Πρόσφατη μελέτη ανέδειξε ότι τα γενετικώς (προσδιοριζόμενα ως) λιγότερο δραστήρια άτομα διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης καρδιομεταβολικών νοσημάτων, γεγονός που μπορεί να εξηγήσει εν μέρει τις συσχετίσεις που έχουν παρατηρηθεί μεταξύ χαμηλής σωματικής δραστηριότητας και υψηλότερου κινδύνου εμφάνισης ασθενειών και θνησιμότητας. Οι ίδιοι κληρονομικοί μηχανισμοί που σχετίζονται με τη φυσική κατάσταση και το μεταβολισμό μπορεί να συνδέονται τόσο με τα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας όσο και με τον κίνδυνο καρδιομεταβολικών παθήσεων.

Τα ευρήματα αυτά αναδεικνύουν το γεγονός ότι οι ίδιοι γενετικοί παράγοντες μπορούν να τροποποιήσουν τόσο τη συμπεριφορά που σχετίζεται με την υγεία, όπως τη σωματική δραστηριότητα, όσο και τον κίνδυνο εμφάνισης νόσων. Συνολικά, η κατανόηση της γενετικής προδιάθεσης των ατόμων για ορισμένες νόσους και συμπεριφορές μπορεί να βοηθήσει στον αποστιγματισμό των ατόμων που αδυνατούν να ανταποκριθούν στις κατευθυντήριες οδηγίες που αφορούν τον τρόπο ζωής.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

Η εξακολούθηση των ανεπαρκών επιπέδων σωματικής δραστηριότητας και του καθιστικού τρόπου ζωής, που χαρακτηρίζουν τον γενικό πληθυσμό των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών, υπογραμμίζει την ανάγκη για εφαρμογή εφικτών στρατηγικών άσκησης που ταυτόχρονα βελτιώνουν την καρδιοαναπνευστική ικανότητα και μειώνουν τις επιπτώσεις της καθιστικής καθημερινότητας στην καρδιομεταβολική υγεία.

Πρόσφατα επιστημονικά δεδομένα αναδεικνύουν ότι τα «σνακ» άσκησης – που εδώ ορίζονται ως μεμονωμένες περίοδοι σύντομης, έντονης άσκησης που εκτελούνται πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ημέρας – μπορεί να αποτελούν μια τέτοια στρατηγική.

Τα «σνακ» άσκησης που περιλαμβάνουν 15-30 δευτερόλεπτα έντονης άσκησης, όπως ποδηλασία ή ανέβασμα σκαλοπατιών, τρεις φορές ημερησίως είναι αποτελεσματικά για τη βελτίωση της καρδιοαναπνευστικής ικανότητας και της σωματικής απόδοσης υποκινητικών ενηλίκων.  Αυτή η μορφή άσκησης ενδεχομένως να μπορεί, επίσης, να βελτιώσει  πτυχές της καρδιομεταβολικής υγείας σε άτομα με παχυσαρκία, ωστόσο η αποτελεσματικότητά της σε κλινικούς πληθυσμούς μένει να τεκμηριωθεί περαιτέρω, καθώς οι υπάρχουσες επιστημονικές έρευνες  έχουν συμπεριλάβει μικρό αριθμό συμμετεχόντων.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

Συγκλίνουσες ενδείξεις υποδηλώνουν ότι η άσκηση θα μπορούσε να ενεργοποιήσει διαφορετικές οδούς που τροποποιούν τη δραστηριότητα των αργών κυμάτων κατά τη διάρκεια του ήρεμου ύπνου (non-rapid eye movement sleep), τα οποία έχουν συσχετιστεί με διαδικασίες παγίωσης της μνήμης. Πρόσφατες μελέτες σε ζώα παρέχουν ισχυρές ενδείξεις ότι η χρόνια άσκηση επάγει θετικές αλλαγές στη νευροπλαστικότητα και προστατεύει διαφορετικούς τύπους μνήμης από τις επιπτώσεις μιας μεμονωμένης περιόδου αποστέρησης ύπνου, αλλά όχι από εκείνες ενός συνεχιζόμενου επί μακρόν περιορισμό του ύπνου. Ωστόσο, τα στοιχεία που υποστηρίζουν μια προστατευτική επίδραση της άσκησης έναντι των επιπτώσεων της έλλειψης ύπνου στη μνήμη του ανθρώπου είναι ακόμη διφορούμενα και, ως εκ τούτου, περισσότερες έρευνες απαιτούνται σε αυτή την κατεύθυνση.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

Σύμφωνα με την επικαιροποίηση των θέσεων του Αμερικανικού Κολλεγίου Αθλητιατρικής (ACSM) του 2018, οι κατευθυντήριες οδηγίες σχετικά με τη σωματική άσκηση για τον κοινό πληθυσμό ισχύουν και για τα άτομα με διαβήτη τύπου 2, με ορισμένες εξαιρέσεις και τροποποιήσεις. Οι ασθενείς αυτοί θα πρέπει να ασκούνται τακτικά, να ενθαρρύνονται ώστε να περιορίζουν  τη διάρκεια της καθιστικής καθημερινότητάς τους και να διακόπτουν την παρατεταμένη αδράνεια με συχνά διαλείμματα σωματικής δραστηριότητας. Οποιεσδήποτε δραστηριότητές τους παρουσιάζουν οξείες και χρόνιες επιπλοκές στην υγεία τους, οι οποίες σχετίζονται με το διαβήτη τύπου 2, μπορεί να χρειάζονται τροποποιήσεις, ώστε να εξασφαλιστεί η ασφαλής και αποτελεσματική συμμετοχή αυτών των ατόμων στην άσκηση. Άλλα θέματα που εξετάζονται είναι ο χρονισμός της άσκησης για μεγιστοποίηση των επιδράσεών της στη μείωση της γλυκόζης, καθώς επίσης και τα εμπόδια και οι ανισότητες στην υιοθέτηση και διατήρηση της τακτικής σωματικής δραστηριότητας στους διαβητικούς.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

Πρόσφατη έρευνα εξέτασε το ρόλο της σωματικής και νοητικής δραστηριότητας στην αποκατάσταση της διάσεισης σε 78 αθλητές, με μέση ηλικία τα 19,6 έτη, της Εθνικής Αθλητικής Ένωσης Κολλεγίων των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίοι είχαν διαγνωστεί με διάσειση σχετιζόμενη με τον αθλητισμό. Η μελέτη ανέδειξε ότι η σωματική δραστηριότητα χαμηλής έως μέτριας έντασης αμέσως μετά τη διάσειση (εντός των πρώτων 48 ωρών) συνδέεται με μείωση του χρόνου που απαιτείται για την εξάλειψη των συμπτωμάτων και την επιστροφή στην ενεργό αθλητική συμμετοχή, σε αντιδιαστολή με τα χαμηλότερα ή υψηλότερα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας. Αντίθετα, η οξεία νοητική δραστηριότητα δεν συνδέθηκε με ενδείξεις αποκατάστασης της διάσεισης. Τα ευρήματα αυτά αναδεικνύουν τον ευεργετικό ρόλο της σωματικής δραστηριότητας μετά από διάσειση.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο ΕΔΩ